Τοποθετήσεις

2016 10 03 koe- Κατευθύνσεις και επιλογές της ΚΟΕ σε μια απαιτητική εποχή
- Για την ανοικτή συμμετοχή σε ενδιαφέροντα εγχειρήματα και ιστορικά κινήματα

Του Γιώργου Παπαϊωάννου*

Το «εάν» και το «πώς» υπάρχει ο καθένας δεν είναι ακριβώς δικό του ζήτημα. Τουλάχιστον για όσους πιστεύουν ότι «δεν είσαι ό,τι δηλώσεις». Γιατί ζούμε σε μια εποχή που απειλείται η ίδια η ύπαρξη της χώρας, ενώ και αυτό που είναι γνωστό σαν «Αριστερά» βρίσκεται στην κυβέρνηση, ξεπουλώντας και καταστρέφοντας. Αυτά ορίζουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο συζητάμε αν μια σχετικά μικρή συλλογικότητα ανθρώπων υπάρχει ή όχι. Αλλά και επιπλέον, οι δείκτες για το αν μια συλλογικότητα έχει πραγματικό λόγο ύπαρξης δεν μπορεί να είναι μια αφίσα ή ένα πανό σε μια πορεία. Η αυτοαναφορική στάση, το να υπάρχει κανείς δηλαδή κυρίως για τον εαυτό του, με κέντρο τον εαυτό του, αποτελεί κορυφαίο πρόβλημα για την Αριστερά. Η οργάνωση ή το κόμμα σαν «στέγη» για τα μέλη του και μόνο, η επένδυση των πάντων στον ιδιαίτερο οργανισμό και όχι στην γενικότερη «υπόθεση» ή στο κίνημα, χαρακτήρισαν ιστορικά τις περισσότερες προσπάθειες στο χώρο της Αριστεράς μετά τη μεταπολίτευση.

Κομμουνισμός και ριζοσπαστισμός
Χωρίς να είμαστε «προστατευμένοι» από ελλείψεις και ανεπάρκειες, ήδη από τα χρόνια των «πλατειών», ως συλλογικότητα οριστήκαμε από δύο κυρίως στοιχεία: Την κομμουνιστική αναφορά και τον ριζοσπαστισμό που εκφράζεται μέσα στην ελληνική κοινωνία. Έτσι, στην πραγματικότητα, το «υπαρξιακό» ζήτημα για εμάς είναι ακόμα βαθύτερο. Γιατί οι συλλογικότητες που αυτοπροσδιορίζονται στον «χώρο» του κομμουνισμού δεν μπορούν παρά να παίρνουν υπ' όψιν τους δύο παραμέτρους και ακόμα μία. Η πρώτη βασική παράμετρος είναι ότι διεθνώς δεν υφίσταται αυτό που θα λέγαμε «κομμουνιστικό κίνημα». Υπάρχουν άνθρωποι, κόμματα, οργανώσεις, αγωνιστές, διανοούμενοι που τοποθετούν τους εαυτούς τους στην ιστορική συνέχεια αυτού του κινήματος. Δεν υπάρχει όμως ένα στοιχειωδώς συνεκτικό ρεύμα που να συγκροτείται στη βάση κάποιων ελάχιστων κοινών παραδοχών και κατευθύνσεων και να ορίζει μια στάση σε συνάρτηση με μια κίνηση «μαζών». Όποιος φαντάζεται ότι υπάρχει ή κινείται σαν αυτό να υπάρχει, δύσκολα θα προσανατολιστεί. Ακόμα και ο μαρξισμός, αν τον καταλαβαίνει κανείς κυρίως μέσα από τα γραπτά και τη μηχανιστική μεταφορά τους στο σήμερα, δεν έχει να δώσει πολλά. Η δεύτερη βασική παράμετρος είναι ότι το κομμουνιστικό κίνημα όπως υπήρξε στον 20ο αιώνα οδηγήθηκε τελικά σε τεράστιες στρεβλώσεις και αποκλίσεις από τους διακηρυγμένους σκοπούς του, γεγονός που δεν μπορεί να αναλυθεί εδώ αλλά είναι μεγάλης σημασίας. Η «ακόμα μία» παράμετρος είναι ότι και το ρεύμα που ονομάστηκε Αριστερά του 21ου αιώνα έχει διανύσει ήδη μια πορεία και βρίσκεται σε όχι «άνετη» κατάσταση σήμερα, αλλά αρκετά στριμωγμένο και χωρίς πολλά αποθέματα.
Σε σχέση με τον ριζοσπαστισμό: Η ΚΟΕ δεν αναφέρεται στον «δικό της» ή της «Αριστεράς» γενικώς, αλλά στον λαϊκό ριζοσπαστισμό με τα δικά του χαρακτηριστικά και τις δικές του μορφές έκφρασης. Από μια άποψη, η ίδια η έννοια της Αριστεράς θα μπορούσε σε μεγάλο βαθμό να οριστεί από αυτή την συνάντηση. Ο προσανατολισμός μας προς το «υπαρκτό» φορτίο του ριζοσπαστισμού ήταν και παραμένει βασική μας μέριμνα. Δυστυχώς, σχεδόν όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς αρνήθηκαν να τον εντοπίσουν ως ιδιαίτερη ποιότητα, τον «σνόμπαραν» ή τον κριτίκαραν ως ανεπαρκή, καθυστερημένο και «λαϊκιστικό».

Περισσότερα...

2016 06 22 marinaΟμιλία της Μαρίνας Μπρέστα στο Resistance Festival 2016

Το Resistance Festival, είναι πια ένας σημαντικός διεθνιστικός θεσμός. Είναι η συμβολή μας στην ανάγκη που υπάρχει σήμερα να έρθουν σε επαφή και να αποκτήσουν δεσμούς κινήματα, οργανώσεις, πρωτοβουλίες και κινήσεις από όλο τον κόσμο.

Μπαίνουμε σε μια νέα εποχή της Ιστορίας
Ο ορίζοντας σε ολόκληρο τον κόσμο σκοτεινιάζει κάτω από την κυριαρχία του παγκομιοποιημένου καπιταλισμού. Οι κίνδυνοι όλο και περισσότεροι, όλο και πιο άμεσοι. Απειλείται η ειρήνη. Απειλείται η επιβίωση της ίδιας της ανθρωπότητας. Δυνάμεις και καταστάσεις που οδήγησαν σε δύο παγκόσμιους πολέμους τον 20ό αιώνα, απειλούν και τον 21ο αιώνα. Η κρίση βαθαίνει και η τάση προς τον πόλεμο δυναμώνει συνεχώς και παίρνει νέες μορφές.
Σήμερα το 1% ορίζει την τύχη και καταδυναστεύει το άλλο 99%. Μια νέα δεσποτεία-τυραννία κυβερνά τον κόσμο. Αυτή η παγκόσμια τυραννία του χρηματιστικού κεφαλαίου, του σύγχρονου ιμπεριαλισμού, ανακτά δυνάμεις και επιδιώκει να ξανακερδίσει τους χαμένους χώρους, να ξαναθέσει υπό τον έλεγχο της ότι «ξέφυγε» τα τελευταία χρόνια από αυτόν. Και αυτό το κάνει με μια ιδιαίτερη επιθετικότητα, διαλύοντας ολόκληρες περιοχές του πλανήτη, είτε οικονομικά είτε στρατιωτικά.
Και από σήμερα μπαίνουμε σε μια νέα εποχή για την ιστορία της Ευρώπης. Ο πολιτικός σεισμός του Brexit δεν μπορεί να αγνοηθεί και θα έχει πολλαπλές συνέπειες και μέσα στην Αγγλία και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι δυνατότητες ανατροπής της Γερμανικής Ευρώπης ενισχύονται. Και τούτο πρέπει να το εκμεταλλευτούν οι λαοί, οι προοδευτικοί άνθρωποι στην Ευρώπη. Να ανοίξει ένας νέος κύκλος αγώνων.
Οι αγώνες που ξεκίνησαν από τα τέλη του 20ού αιώνα και της 1ης δεκαετίας του 21ου αιώνα είναι ιδιαίτερα σημαντικοί και μας βάζουν σε αυτή την νέα εποχή.
Με τους δικούς τους τρόπους και με την δική τους γλώσσα. Μίλησαν για δημοκρατία, ελευθερία, χειραφέτηση.
Τρεις ήταν οι μεγάλες μήτρες :
Η Λατινική Αμερική: από τους Ζαπατίστας και τα ιθαγενικά κινήματα, σε μεγάλα λαϊκά κινήματα, κυβερνήσεις, κρατικές οντότητες.
Το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα που ξεκίνησε στις μητροπόλεις της Μεγάλης Χώρας ( των ΗΠΑ) και απλώθηκε σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες.
Και τέλος, οι πλατείες που αγκάλιασαν όλη την Μεσόγειο, Ευρώπη, Β. Αφρική και Μέση Ανατολή. Και τώρα στην Γαλλία.
Οι αγώνες, όμως, αυτοί έχουν φτάσει σε ένα οριακό σημείο. Δεν ξέρουμε πόσο μεγάλη θα είναι η υποχώρηση των λαών και των κατακτήσεών τους.
Ερώτημα. Μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι;
Μια εναλλακτική, μια άλλη ελπιδοφόρα προοπτική δεν είναι ορατή και αυτό βαραίνει πολύ... και εμάς εδώ στην Ελλάδα.

Περισσότερα...

Είναι πολλά αυτά που ζήσαμε την τελευταία πενταετία. Δύσκολο και μόνο να τα ανασύρεις στη μνήμη. Πόσο μάλλον να τα χωνέψεις, να βγάλεις συμπεράσματα, να κάνεις έναν στοιχειώδη απολογισμό χωρίς να χαθείς στις λεπτομέρειες και τα επουσιώδη.

Η ΚΟΕ έχει μια σειρά εφόδια και κεκτημένα απ' όλη την πρόσφατη περίοδο. Δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Παρ' όλα αυτά, η εποχή ΣΥΡΙΖΑ τέλειωσε, και μαζί με αυτή ένας τρόπος να υπάρχουμε, να αγωνιζόμαστε, να προσφέρουμε. Ένας νέος κύκλος ανοίγει συνολικά για τη χώρα. Οφείλουμε να τον καταλάβουμε στις χοντρές του γραμμές, να βρούμε την ιδιαίτερη θέση μας σε αυτόν, και μάλιστα γρήγορα.

Τι πρέπει και τι μπορεί να γίνει; Αυτό είναι το διπλό ερώτημα που ζητά κάποιες βασικές απαντήσεις. Τι μπορούμε εμείς ως συλλογικότητα να κάνουμε γι' αυτό που πρέπει και μπορεί να γίνει; Με αυτό θέλουμε να αναμετρηθούμε, να βασανιστούμε, μακριά από λύσεις ευκολίας και με την απαιτητικότητα που ταιριάζει στην εποχή.

Να μην ενδώσουμε λοιπόν στο πνεύμα αποσάθρωσης που η ίδια η περίοδος γεννά και που όλοι το νιώθουμε, μας ζορίζει, «συνειδητά» ή «ασυνείδητα», ως άτομα και ως μέλη μιας οργάνωσης. Αυτή είναι η σοβαρότερη πράξη που έχουμε καταρχήν μπροστά μας, αυτό είναι προϋπόθεση για ένα νέο ξεκίνημα. Καλή συζήτηση, καλό κουράγιο σε όλους μας.

Α.
Εποχή κατανόησης και πιο συνειδητής προώθησης της πολιτικής γραμμής διεξόδου. Ειδική στιγμή ανόρθωσης της ΚΟΕ σε δύσκολες συνθήκες. Ο χαρακτήρας των συνδιασκέψεων.

Μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη, εκτιμώντας και όσα έγιναν το καλοκαίρι, αποφασίσαμε να ανοίξουμε μια συζήτηση-διαδικασία όπου θα εξετάζονταν ορισμένα σημαντικά ζητήματα. Έτσι ορίστηκαν 4 περιφερειακές συνδιασκέψεις (Αθήνα, Βόρεια Ελλάδα, Κρήτη, Δυτική Ελλάδα) και καταρτίστηκε η παρακάτω εισήγηση προς συζήτηση σε ολόκληρη την οργάνωση.

1. Επειδή τα πυκνά και απανωτά γεγονότα της συγκυρίας είναι δύσκολο καταρχάς να «αναγνωστούν», και πολύ περισσότερο να ορίσουμε μια στάση, συμπεριφορά ή αντιμετώπισή τους: Ας δώσουμε τον απαραίτητο «σεβασμό», ιεράρχηση, συλλογική δύναμη και προσήλωση σε αυτήν την απαίτηση. Χωρίς αυτή, δεν μπορούμε να μιλάμε στα σοβαρά για πολιτική.

2. Επειδή ζούμε την ήττα και τη χρεοκοπία του ΣΥΡΙΖΑ/Αριστεράς, με ό,τι αυτή καταγράφει στους συσχετισμούς, τα μυαλά, τις ψυχολογίες των ανθρώπων και των αγώνων, αλλά και σε εμάς τους ίδιους: Καμιά καθήλωση, καμιά απαισιοδοξία ή αναμονή, αλλά και καμιά αυταπάτη ότι με έναν εύκολο τρόπο ή μερικές καλές ιδέες θα «εφορμήσουμε» εκ νέου.

3. Επειδή αναζητούμε ένα νέο στάτους για την ΚΟΕ, έναν τρόπο ύπαρξης σε μια εντελώς διαφορετική φάση και περίοδο: Έχει κλείσει και για εμάς ένας κύκλος και οφείλουμε να σκεφτούμε σε βάθος το τι είναι αυτό στο οποίο αξίζει να «επενδύσει» και να «επενδυθεί» εκ νέου η συλλογική μας προσπάθεια. Πράγμα καθόλου εύκολο, στόχος που προϋποθέτει τη συμβολή, την εμπειρία, τη σκέψη του καθένα μας.

4. Επειδή αυξάνονται οι δυσκολίες επιβίωσης, τα προσωπικά προβλήματα, οι ματαιώσεις διαφόρων ειδών: Αυτό δεν είναι μια «λεπτομέρεια», αλλά μια «κατάσταση με την οποία θα ζούμε» από 'δώ και πέρα.

5. Επειδή όλα τα παραπάνω λειτουργούν ΜΑΖΙ: Έτσι, απαιτείται η ακόμα μεγαλύτερη επίγνωση, προσφορά, δράση όλων μας στο στόχο της ανόρθωσης, ανάκαμψης, επαναπροσδιορισμού, συμμαζέματος της οργάνωσής. Αυτή είναι η ειδική στιγμή και το αναγκαίο βήμα.

6. Κυρίαρχο ζήτημα είναι ο πολιτικός επαναπροσανατολισμός τόσο του κινήματος όσο και της συλλογικότητάς μας. Και μάλιστα με πιο ποιοτικά στοιχεία πολιτικοποίησης, με πιο γρήγορους ρυθμούς. Να κατανοήσουμε τις τάσεις, να συλλάβουμε το πώς διαμορφώνονται σήμερα οι εξελίξεις, να χωρέσουμε στις εκτιμήσεις μας τα νέα δεδομένα και προβλήματα (π.χ. γεωπολιτικά - πόλεμος, αλλαγές στη στρατηγική των μεγάλων δυνάμεων, κατάσταση πνευμάτων στο λαϊκό παράγοντα μετά από μια ήττα, ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό, στάση νεολαίας και άλλων κατηγοριών κ.λπ.)

7. Αυτό δεν είναι κάτι που έχουμε ή που παράγεται εύκολα, και μένει μόνο η «εφαρμογή στην πράξη». Είναι κατάκτηση που, όσο μάλιστα μας αφορά, πρέπει να γίνεται ολοένα και πιο συλλογική.

8. Η διαδικασία κατανόησης δεν αποκόπτεται από την πράξη. Αποτελεί στιγμή της πράξης μιας συλλογικότητας και διαρκή διαδικασία για κινήματα και αντιστεκόμενα εγχειρήματα. Δεν αποτελεί απόσυρση από τη δράση και την κίνηση, αλλά αντιθέτως συνιστά ουσιαστική νοηματοδότησή της. Δίχως αυτήν, κανένας αναπροσανατολισμός, καμιά ανασύνταξη δεν μπορεί να προχωρήσει.

9. Η ίδια η μαζική δράση θα αποκτήσει τους νέους τρόπους της να εκδηλώνεται, που απαιτούν από εμάς κατανόηση και συμμετοχή. Προς το παρόν πάντως θα έχει τις δυσκολίες της, κι αυτό θα καθιστά προβληματική την οπτική «συμμετέχω και παρεμβαίνω σε κάτι μαζικό».
10. Η οργανωτική πλευρά όλων των προσπαθειών δεν μπορεί να είναι η βάση εκκίνησης, η αφετηρία, ο αυτοσκοπός. Η οργανωτική πλευρά και η λειτουργία είναι υπεραναγκαία όσο υπηρετούν, αναδεικνύουν, συνεισφέρουν και τροφοδοτούν κάποια ιεραρχημένα περιεχόμενα και στόχους πάλης, όπως και κάποιες πιο ουσιαστικές συμφωνίες μεταξύ όσων συμμετέχουν.

11. Για να πετύχουμε το συμμάζεμα και τον επαναπροσανατολισμό της ΚΟΕ πρέπει να αποκτήσουμε –με τη μορφή του κατεπείγοντος– την ικανότητα να εντοπίζουμε σε κάθε θέμα που αντιμετωπίζουμε 2-3 το πολύ «κλειδιά» (κεντρικά ζητήματα, άξονες, εκτιμήσεις, επιλογές κ.λπ.) που να δημιουργούν όρους απάντησης.

12. Η δυσκολία της φάσης που ζούμε είναι ότι τα ζητήματα, οι τομείς, τα πεδία που ζητούν τα 2-3 κλειδιά είναι πολλοί και πρέπει να εντοπιστούν και να ιεραρχηθούν. Οφείλουμε να γίνουμε ικανοί και να εκπαιδευτούμε σε αυτό το ζήτημα, πράγμα δύσκολο αλλά αναγκαίο.

13. Άρα: Συνδιασκέψεις συμμαζέματος, επαναπροσανατολισμού, απόκτησης μεθόδου και χαρακτηριστικών που να μας κάνουν ικανούς να υπάρχουμε και να δρούμε σε συνθήκες που χρειάζονται τοποθετήσεις, ξεκαθαρίσματα, δουλειές, δραστηριότητα, που όλα μαζί να υπηρετούν και στηρίζουν μια πολιτική γραμμή. Συνδιασκέψεις που ανοίγουν τη συζήτηση και δεν την κλείνουν, που προάγουν τα πνεύματα τα οποία θα μας βάλουν στον προθάλαμο γενικότερων συλλογικών διαδικασιών: πανελλαδικών συνδιασκέψεων και συνεδρίου.

Περισσότερα...

2012 09 19 syrizaΣυμφωνώντας επί της αρχής στο κείμενο θέσεων της ΚΕ για τον προσυνεδριακό διάλογο, καταθέτουμε τις σκέψεις μας σε ορισμένα καίρια θέματα που πρέπει να τονιστούν και να συζητηθούν με ιδιαίτερη προσοχή. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως τα θέματα αυτά αποτελούν μια συμβολή στις προϋποθέσεις που χρειάζονται για μια μεγάλη στροφή στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου, μετά από 3 χρόνια μνημονιακής επιβολής.

 

Βασικές προϋποθέσεις για να προχωρήσουμε σε ένα μετατροϊκανό ξέφωτο, για να μπουν οι βάσεις μιας μεγάλης ανατροπής, για τη μεταπολίτευση του λαού

1. Νέα, λαϊκή, δημοκρατική και ριζοσπαστική μεταπολίτευση

Σωστά το κείμενο των θέσεων ξεκινά με αυτόν τον τίτλο. Στην πορεία όμως μέσα από σωστές επισημάνσεις και αναλύσεις χάνονται, εξατμίζονται οι προϋποθέσεις και οι στόχοι που πρέπει να παλευτούν ώστε να γίνει κατορθωτή μια τέτοια πορεία. Οι σκέψεις που ακολουθούν προσπαθούν να αναιρέσουν αυτήν την αδυναμία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ -ΕΚΜ υποστηρίζει ότι η νέα, λαϊκή, δημοκρατική και ριζοσπαστική μεταπολίτευση αποτελεί ένα πρώτο κρισιμότατο κόμβο μιας ευρύτερης πορείας μετασχηματισμού. Η νέα, λαϊκή, δημοκρατική και ριζοσπαστική μεταπολίτευση σηματοδοτεί το πέρασμα σε ένα «μετατροϊκανό ξέφωτο», σε μια μεταβατική φάση με ένα νέο πολιτικό συσχετισμό, ριζικά αλλαγμένο σε σχέση με τον σημερινό, έναν πολιτικό συσχετισμό υπέρ του λαού. Σε αυτό το «μετατροϊκανό ξέφωτο» προωθούνται οι προγραμματικοί στόχοι που εκτίθενται στη συνέχεια. Ιδιαιτέρως όμως επισημαίνουμε σαν κεντρικότερα χαρακτηριστικά της φάσης αυτής ότι:
μπαίνει τέλος στο καθεστώς των Μνημονίων και της Τρόικας, τέλος στην «Ελλάδα -αποικία χρέους», τέλος στην περίοδο της χρεοκρατίας και της χρεο -τρομοκρατίας
προχωρά μια διαδικασία άμεσης κοινωνικής ανακούφισης, και μπαίνουν οι βάσεις της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της πολιτιστικής αναγέννησης
εγκαθίστανται θεσμοί πραγματικής Δημοκρατίας, καταργείται εκ θεμελίων το σύστημα της διαπλοκής και της διαφθοράς και οι μηχανισμοί προπαγάνδας που διαθέτει, ενώ αποδίδεται Δικαιοσύνη ειδικά σε βάρος όσων ευθύνονται για την καταστροφή της χώρας και τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου
ο λαός αποφασίζει με ανοιχτό και δημοκρατικό τρόπο για την πορεία της χώρας
αναδιατυπώνονται οι άξονες της εξωτερικής μας πολιτικής και αναδιατάσσονται οι διεθνείς σχέσεις της χώρας στη βάση του διεθνούς δικαίου, της ειρήνης, της ανεξαρτησίας, της ισοτιμίας, της αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας και της αλληλεγγύης προς όλους τους λαούς. Προωθείται ένα ισχυρό μέτωπο των λαών του Νότου.
Προωθούμενο αυτό το πλαίσιο με την ενεργητική κινητοποίηση του λαού, ριζώνοντας ο νέος πολιτικός συσχετισμός υπέρ του λαού και στεκόμενη η χώρα και η κοινωνία στα πόδια της, ανοίγει πλέον η δυνατότητα για ένα νέο κύμα βαθύτερων μετασχηματισμών. Πάντα μέσα από τη δημοκρατική έκφραση και έγκριση του λαού.

Περισσότερα...

2012 07 06 syriza- Ο ΣυΡιζΑ γεννήθηκε μέσα από κοινωνικές διεργασίες που ουσιαστικά «επέβαλλαν» στις ηγεσίες των διαφόρων συνιστωσών τη σύνθεση της πολιτικής και την κοινή πορεία. Τώρα γίνεται ένα ακόμα βήμα. Τι περιμένουμε από το «ιδρυτικό» συνέδριο;
Πράγματι, η δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ, πριν δέκα περίπου χρόνια, ήρθε σε μια εποχή που ωρίμαζε το αίτημα της συμπόρευσης των δυνάμεων της Αριστεράς και, παράλληλα, εμφανίζονταν διεθνικά κινήματα που έθεταν με νέο τρόπο ζητήματα που είχαν ξεχαστεί ή συσκοτιστεί εξ αιτίας κυρίως των ιστορικών εξελίξεων που είχαν συμβεί σε μια προηγούμενη φάση, με ορόσημο τη διετία 1989-91. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούμε να πούμε ότι, έστω με δυσκολίες και όχι ευθύγραμμα, ανταποκρίθηκε σε όσα τέθηκαν τότε και έκφρασε τις διαθέσεις για ενότητα της Αριστεράς και αντίσταση στο νεοφιλελευθερισμό. Εκείνη η φάση έχει ξεπεραστεί. Δεν έχουμε σήμερα να αναμετρηθούμε με αυτά τα δύο καθήκοντα. Ακριβώς γιατί μπήκαμε πριν τρία χρόνια σε μια νέα περίοδο κατά την οποία έντονες κοινωνικές διεργασίες, αυτή τη φορά πιο ορμητικές και θυελλώδεις, επηρεάζουν το ΣΥΡΙΖΑ και καθορίζουν ή απαιτούν να καθορίσουν τη φυσιογνωμία του.

Περισσότερα...

2012 09 19 syrizaΜια πολιτική για την οικοδόμηση του φορέα δεν μπορεί να υπάρξει με προχειρότητα, ασφυκτικά πλαίσια και ισορροπίες μηχανισμών.

Καμιά συζήτηση δεν μπορεί να γίνει για τα «εσωτερικά» και οργανωτικά ζητήματα του ΣΥΡΙΖΑ ξεκομμένα από την γενικότερη πολιτική κατάσταση έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται, αλλά και την κατάσταση πνευμάτων μέσα στο δοκιμαζόμενο λαό. Μπορεί αυτό να φαίνεται ένα κλισέ αλλά πολλές φορές η συζήτηση για τα πρώτα γίνεται αφαιρώντας και ξεχνώντας τα δεύτερα.
Το πολιτικό σύστημα προσπαθεί κλυδωνιζόμενο να αναδιοργανωθεί. Η κυβέρνηση μέσα από την όξυνση και τη σκλήρυνση επιδιώκει να προχωρήσει αποδιοργανώνοντας τον αντίπαλο και εξακολουθώντας να έχει ως στρατηγική επιλογή το χτύπημα του ΣΥΡΙΖΑ. Η «ισορροπία» που εμφανίζεται όχι μόνο σε «δημοσκοπικό» αλλά και σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο ανάμεσα στα υπό διαμόρφωση μπλοκ δυνάμεων είναι ασταθής, δεν θα υπάρχει για πάντα και θα δώσει τη θέση της σε ανακατατάξεις, συγκρούσεις και νέες ασταθείς ισορροπίες. Ταυτόχρονα, τα εθνικά και γεωπολιτικά ζητήματα, με πρόσφατα τα γεγονότα της Κύπρου, αποδεικνύονται ως κρίσιμα και καθοριστικά για τις εξελίξεις. Ζητήματα στα οποία υπήρχαν ως τώρα μεγάλες ελλείψεις και στρεβλώσεις στον τρόπο που αντιμετωπίζονταν από την Αριστερά.

Περισσότερα...

2012 02 18 dimokratia1. Δεν έχουμε θεωρία για το κόμμα, σύγχρονη θεωρία. Επομένως, ο βηματισμός μας πρέπει να γίνει με ανοικτό μυαλό και δημιουργική σκέψη, να δούμε τι μπορεί να σημαίνει κόμμα σύγχρονης εποχής, κόμμα της Αριστεράς του 21ου και του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα. Κόμμα που να ανταποκρίνεται στα καθήκοντα που η φάση ανάπτυξης ή η συγκυρία έχει θέσει στις ελλαδικές συνθήκες, στο επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνικής συνείδησης και ιστορικής διαδρομής της ελληνικής αριστεράς.

2. Δεν έχουμε λοιπόν επαρκή θεωρία, αλλά το χειρότερο είναι πως δεν έχουμε πολιτική για το κόμμα, δεν έχουμε κοινές βασικές αρχές στο πώς οικοδομείται ένα σύγχρονο κόμμα της αριστεράς, και δεν έχουμε εντοπίσει ποια είναι σήμερα τα κρίσιμα ζητήματα της πολιτικής για το κόμμα:

Για παράδειγμα από τα παρακάτω ποια είναι τα πιο κρίσιμα ζητήματα σήμερα; Που πρέπει να δοθεί άμεσα το κύριο βάρος;

  • Στην έντονη παρουσία του προέδρου έτσι ώστε να ρέπουμε στο προεδρικό κόμμα;
  • Στην διασφάλιση της δημοκρατίας και ποιανού, της δημοκρατίας ή των κανόνων διαμάχης των στελεχών ή της δημοκρατίας και της συμμετοχής των μελών;
  • Στο άνοιγμα στην κοινωνία και το ρίζωμα σε χώρους;
  • Στην πολυφωνία ή τον συνεκτικό πολιτικό λόγο και δέσμευση προς το λαό που δοκιμάζεται σκληρά;
  • Στην καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και του καριερισμού;
  • Στο βάρος για την λειτουργία και την πολιτικοποίηση των Οργανώσεων Μελών; Στο ανέβασμα του ιδεολογικού και πολιτικού επιπέδου του στελεχικού δυναμικού;
  • Ποια εκτίμηση έχουμε για το υπάρχον στελεχιακό δυναμικό; Είναι έτοιμο για τα καθήκοντα που μας μπαίνουν ή είναι βουτηγμένο σε συνήθειες του χτες; Κι αν είναι πώς τροποποιείται η κατάσταση;

Η απάντηση σε αυτά ή σε παρεμφερή ερωτήματα θα προσδιόριζαν μια πολιτική για το κόμμα στις τωρινές συνθήκες. Κάτι εντελώς αναγκαίο για να πάμε μπροστά.
Ακόμα και το πώς αντιμετωπίζουμε αυτό που αποκάλεσε ο Ν. Βούτσης «Διφυές κόμμα», απαιτεί για να απαντηθεί μια πολιτική για το κόμμα, θέλει πολιτική αντιμετώπιση. Τα οργανωτικά πρέπει να υπηρετούν την θεωρία (που λείπει) και την πολιτική για το κόμμα (που πρέπει να προσδιοριστεί).

3. Επομένως είναι φτωχή η συζήτηση που γίνεται μόνο για τις συνιστώσες και τις λίστες. Είναι ασφυκτικά περιορισμένο το πλαίσιό τους όταν δεν συνοδεύονται από στοιχεία που προανέφερα. Υπάρχει ένας οργανωτικός συντηρητισμός που συνίσταται να στηριζόμαστε στην υπάρχουσα στενή εμπειρία του καθενός και σε βολικές λύσεις, ενώ δεν υπάρχει αρκετή έμπνευση για να υιοθετηθούν οργανωτικά μοντέλα – προτάσεις – πολιτικές που να απαντούν στα μεγάλα προβλήματα που έθεσε η εκθετική εκλογική μας ανάπτυξη. Αν θέλαμε να δημιουργήσουμε έναν οργανισμό ικανό να συνδυάσει την εσωτερική ανάπτυξή του με την περισσότερο οργανωμένη σχέση του με το ρεύμα ψηφοφόρων και οπαδών που δημιούργησε η αντιμνημονιακή πάλη, θα ανακαλύπταμε πολύ πρωτότυπες αλλά αναγκαίες μορφές για την δομή και των δυο επιπέδων (κόμμα – σχέση με το ρεύμα ριζοσπαστισμού). Για παράδειγμα, πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες ανησυχούν μήπως και ο πρόεδρος αποκτά υπερβολικές αρμοδιότητες, δεν ενημερώνει, μήπως γινόμαστε προεδρικό κόμμα. Έτσι καταθέτουν προτάσεις για το από πού θα εκλέγεται ο πρόεδρος από την ΚΕ ή το Συνέδριο. Υπάρχει μια πτυχή που δεν θίγεται: πώς θα δημιουργήσουμε όρους πιο συλλογικής ηγεσίας. Προτάσεις για αναπληρωτές/τριες συντονιστές παντού σε όλα τα όργανα, η καθιέρωση πιθανά αντιπροέδρου ή και αντιπροέδρων και βασικά η συλλογική λειτουργία δημιουργούν άλλες προϋποθέσεις. Τέτοιες προτάσεις σε αυτό το κλίμα προσπαθήθηκε να υπάρχουν στο καταστατικό.

Περισσότερα...

2013 03 23 neolaia synΣύντροφοι, συντρόφισσες, φίλες και φίλοι,
Το 1941 κομμουνισμός στην Ελλάδα σήμαινε τον αγώνα ενάντια στον κατακτητή και την οργάνωση του λαού στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ για την απελευθέρωση και τη λαοκρατία. Τι σημαίνει σήμερα, το 2013, «αγωνίζομαι για τον κομμουνισμό»; Αν ξεφύγουμε από τις λέξεις και προτιμήσουμε την ουσία από τη φλυαρία, κομμουνισμός είναι σήμερα η σωτηρία της χώρας, η επιβίωση του ελληνικού λαού και το άνοιγμα ενός διαφορετικού δρόμου. Γιατί με τα δεσμά της τρόικας και των μνημονίων και με το λαό στο περιθώριο, κανένα βήμα προς τα μπρος δεν πρόκειται να γίνει και η ολότελα καλύτερη κοινωνία που προσδοκούμε όλοι θα μείνει στη φαντασία μας. Ο κομμουνισμός του σήμερα σημαίνει να φτιάξουμε μια άλλη Ελλάδα και από την πορεία καταστροφής να βγούμε σ' ένα μετατροικανό ξέφωτο. Αν κάποιοι το θεωρούν αυτό «λίγο» και «μικρό», για εμάς αποτελεί μια δύσκολη και αναγκαία μετάβαση γεμάτη ρήξεις, βαθιές ανατροπές, εξεγέρσεις, συγκρούσεις, εκλογές. Αλλά και μια διαδικασία που απαιτεί να ξεφύγουμε από την αριστερά που καταγγέλει και περιγράφει τα δεινά –πράγμα σχετικά εύκολο- στην αριστερά που θα δημιουργεί, που θα δίνει σάρκα και οστά σ' ένα κίνημα πραγματικής αλλαγής της χώρας.
Η συνθηματολογία λοιπόν μάς τέλειωσε. Πρέπει να μιλήσουμε ουσιαστικά για το τι Ελλάδα θέλουμε, για το για ποια Ελλάδα θ' αγωνιστεί η γενιά μας.
Πρώτο, θέλουμε μια χώρα που να μπορεί να στέκεται όρθια, άρα να παράγει, ζωντανή και δημιουργική και όχι δέσμια των δανείων και της χρέωσης. Να σώσουμε όσες υποδομές έχουν απομείνει. Και ως νέοι (επιστήμονες και μη) –με ό,τι εφόδια κουβαλάμε: γνώση, δύναμη, αντοχή, εργατικότητα- να βρούμε τη θέση μας σ' αυτή την προσπάθεια, πέρα από τις συμπληγάδες της ανεργίας και της εργασιακής εξαθλίωσης. Ένα κίνημα λοιπόν παραγωγικής ανασυγκρότησης. Όχι για το μέλλον αλλά άμεσα, εδώ και τώρα.
Δεύτερο, να χτίσουμε την Πραγματική Δημοκρατία σ' αυτή τη χώρα. Όχι απλά να αποκατασταθεί το Σύνταγμα και το κοινοβούλιο που έχει γίνει κουρελόχαρτο και διακοσμητικό, αλλά να στήσουμε ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα. Ανεξάρτητο από τη γερμανική επιτροπεία, χωρίς διαπλοκή και μίζες, χωρίς την απόλυτη ασυδοσία των ΜΜΕ, χωρίς την πελατειακή κομματοκρατία που γέννησε κάθε είδους παρασιτισμούς, με τιμωρία όλων όσων κατέστρεψαν τη χώρα. Και πάνω απ' όλα με την εκπροσώπηση της κοινωνίας και των κινημάτων, με τη συμμετοχή και τον έλεγχο στις «μεγάλες αποφάσεις» της χώρας. Με την Πολιτική να πάψει να είναι η δούλα των τραπεζών και των αριθμών. Στην Ισλανδία ο λαός δημιούργησε ένα νέο Σύνταγμα, εμείς γιατί όχι;

Περισσότερα...

alt Τοποθέτηση της ΚΟΕ - 13/11/2012

Η ψήφιση του Μνημονίου 3, με ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και η υπερψήφιση του προϋπολογισμού βάζουν τη χώρα πολύπλευρα σε μια νέα φάση.
Το επίσημο πολιτικό παιχνίδι θα καθοριστεί, προσωρινά, από τις συνέπειες της καθυστέρησης της εκταμίευσης της δόσης των 31,5 δισ., αλλά και της πιθανής δημιουργίας του λεγόμενου «δεσμευτικού λογαριασμού», που προβλέπει τη σταδιακή εκταμίευση και το συνεχή εκβιασμό για την εφαρμογή ή και την επιβολή νέων μέτρων. Πιο μόνιμος όμως παραμένει ο κίνδυνος, είτε σαν συνέπεια «απρόβλεπτων» γεγονότων είτε σαν αποτέλεσμα της συνέχισης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και του συνακόλουθου βαθέματος του ρήγματος μεταξύ Ε.Ε.-ΔΝΤ, να έχουμε εκτροχιασμό από τα «συμφωνηθέντα» και μια πιθανή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία με απρόβλεπτες συνέπειες. Σε κάθε περίπτωση, με ελεγχόμενη ή άτακτη χρεοκοπία, με παραμονή ή καταναγκαστική έξοδο από την Ε.Ε. και το ευρώ, θα συνεχιστεί η ίδια οικονομική πολιτική και θα ενταθεί ο πολιτικός και οικονομικός έλεγχος της χώρας.
Αυτό όμως που χαρακτηρίζει ανεξίτηλα τη νέα περίοδο είναι η πραγματική χρεοκοπία της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζόμενων και του λαού και οι αντιδράσεις που θα πυροδοτήσει η εφαρμογή των μέτρων του Μνημονίου 3 και των επόμενων.
Σε αυτή τη νέα περίοδο δυναμώνει το εναγώνιο ερώτημα σχετικά με τις αναγκαίες κατευθύνσεις και προσανατολισμούς της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ και τις πρωτοβουλίες για την ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα για τη συγκρότηση ενός πολιτικού ρεύματος σαν αναγκαίας προϋπόθεσης για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας.

Περισσότερα...

Περισσότερα Άρθρα...

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL

<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 5 Επόμενο > Τέλος >>

αναζήτηση

Πανελλαδικό Σώμα 2017

Πανελλαδικό Σώμα 2017

εφημερίδα

Βρείτε μας στα Social Media

  • Facebook Page: 23080895907
  • Twitter: KOEgr
  • YouTube: koe2003

εκδόσεις