Σελίδες Αριστεράς

  • 21. Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ, τ.270, 3/7/2009

    Την Κυριακή 28/6, τρίτη και τελευταία μέρα του φεστιβάλ Resistance 2009 πραγματοποιήθηκε μεγάλη συγκέντρωση - συζήτηση με θέμα «Η ενότητα της Αριστεράς και οι διεργασίες στην Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ». Εκατοντάδες κόσμου πλημμύρισε το χώρο της εκδήλωσης (πάνω από 700 άτομα) από νωρίς και μέχρι το τέλος παρακολούθησαν μια ενδιαφέρουσα και σημαντική συζήτηση. Η αγωνία και η ανησυχία του κόσμου της Αριστεράς για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ εκφράστηκε και στις πάνω από 20 παρεμβάσεις που έγιναν μετά τους εισηγητές.

    Στην συνέχεια παρουσιάζουμε τις 4 εισηγήσεις που έγιναν από τους ομιλητές -Νίκος Γαλάνης, Ευτύχης Μπιτσάκης, Βαγγέλης Χωραφάς και Αλέκος Αλαβάνος- ορισμένες από τις παρεμβάσεις που έγιναν και απαντήσεις που δόθηκαν. Τέλος δημοσιεύουμε στις «Σελίδες της Αριστεράς» και ένα κείμενο απάντησης σε ό,τι λέει η Ανανεωτική Πτέρυγα το τελευταίο διάστημα.

  • 20. 2η ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΣΥΡΙΖΑ, τ.264, 3/4/2009

    10-11-12 Aπρίλη

    Με το ΣΥΡΙΖΑ και τους αγώνες για να αλλάξουν τα πράγματα

    Η 2η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, που ξεκινά την επόμενη Παρασκευή 10 Απρίλη, διεξάγεται στο περιβάλλον και τις ασφυκτικές συνθήκες που διαμορφώνει η εντεινόμενη οικονομική κρίση και με τις ευρωεκλογές να σηματοδοτούν την επόμενη περίοδο.

    Σ αυτό το πλαίσιο, είναι προφανές ότι η διαδικασία θα έχει ξεχωριστό πολιτικό ενδιαφέρον, αφού τα καθήκοντα της αριστεράς γενικά και του ΣΥΡΙΖΑ ειδικά είναι πολύ συγκεκριμένα και κυρίως απαιτητικά.

    Μάλιστα, αν αναλογιστούμε όσα συνέβησαν τον ένα χρόνο που πέρασε από την 1η Πανελλαδική Σύσκεψη σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο και πόσο καλά στάθηκε, διαμόρφωσε ή προσπάθησε να διαμορφώσει τα δεδομένα ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να ανταποκριθεί στον αρχικό ενθουσιασμό που δημιούργησε το ενωτικό εγχείρημα, είναι βέβαιο ότι στην Πανελλαδική Σύσκεψη θα τεθούν και να αναδειχτούν καθοριστικά ζητήματα.

    Άλλωστε, αυτό φάνηκε και στις δεκάδες  τοπικές και θεματικές συνελεύσεις που προηγήθηκαν, όπου η μεγάλη συμμετοχή και τα θέματα που ανοίχτηκαν ανέδειξαν περίτρανα αδυναμίες, υστερήσεις, ανάγκες, καθήκοντα, αλλά και προχωρήματα του ΣΥΡΙΖΑ.

    Στις σελίδες που ακολουθούν, ενόψει τη 2ης Πανελλαδικής Σύσκεψης, δημοσιεύονται συνεντεύξεις, άρθρα και παρεμβάσεις από όλες σχεδόν τις συνιστώσες και πολλούς ανένταχτους, που θέτουν ζητήματα, ασκούν κριτική και προτείνουν κατευθύνσεις και καθήκοντα για το ΣΥΡΙΖΑ.

  • 19. ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΟΥΤΟΠΙΑ, τ.263, 20/3/2009

    Διαβάζοντας το μυστικό θησαυροφυλάκιο
    (Hizohoyaku)1

    Οι παρανοϊκοί που διοικούν στρατιές δεν ξέρουν ότι είναι τρελοί

    Οι τυφλοί που οδηγούνε τα έθνη δε βλέπουν την τυφλότητά τους

    Αναπαραγμένοι από βαθιά ταξικά συμφέροντα, ζούνε μες στο σκοτάδι όλη τους τη ζωή

    Πεθαίνοντας ξανά και ξανά, εκδικούνται σκοτώνοντας άλλους

    Στο τέρμα των θανάτων τους έχουν ξεχάσει πως υπήρχε φως.

    Ντάρκο Σούβιν
    (μετάφραση Νάντιας Βαλαβάνη)

    1. Hizohoyaku: Αρχαίο ιαπωνικό κείμενο, ο Σούβιν το μεταφράζει ως Secret Treasury.

     

    Ντάρκο Σούβιν, ένας σημαντικός ακαδημαϊκός και συγγραφέας, της Μαρίας Ξυλούρη

    Ο Ντάρκο Σούβιν, συγγραφέας, ακαδημαϊκός, κριτικός και ποιητής, σημαντικότατος μελετητής του έργου του Μπέρτολτ Μπρεχτ αλλά και της λογοτεχνίας επιστημονικής φαντασίας, βρέθηκε στην Ελλάδα στα μέσα του Δεκέμβρη που μας πέρασε, προσκεκλημένος σαν ομιλητής (μαζί με τη Νάντια Βαλαβάνη, τον Ρόναλντ Σπιρς, τον Βάλτερ Πούχνερ και τον Πέτρο Μάρκαρη) στην ημερίδα της Βιβλιοθήκης Καίτης Λασκαρίδου για τα 110 χρόνια από τη γέννηση του Μπρεχτ. Στην ομιλία του εστίασε στη φιλοσοφία του Μπρεχτ για την καθημερινή ζωή, και ιδιαίτερα στις στάσεις της μάθησης, της παραγωγής και της αγάπης. Όπως και η ημερίδα, η συνέντευξη που παραχώρησε στην "Αριστερά!" έγινε εν μέσω της εξέγερσης που ακολούθησε τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Τις εκτιμήσεις του για την κατάσταση στην Ελλάδα, για τη στάση που θα έπρεπε να έχει η Αριστερά συνολικά σήμερα, μπορείτε να τις διαβάσετε παρακάτω, αφού –μοιραία– η συζήτηση περιστράφηκε και γύρω από τέτοια θέματα• εξάλλου, είναι μέσα και από ένα πολιτικό πλαίσιο η ανάγνωσή του για την επιστημονική φαντασία ως λογοτεχνικό είδος, αλλά και για το ρόλο της λογοτεχνίας σήμερα, όπως και η εκτίμησή του για το ρεαλισμό.

    Γεννημένος στο Ζάγκρεμπ της Γιουγκοσλαβίας, με σπουδές στο πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, στο Πρίνστον, στη Σορβόνη, στο Γέιλ, και διδακτορικό τίτλο στη Συγκριτική Λογοτεχνία, ο Σούβιν δίδαξε, από το 1968 έως το 2000, Αγγλική Φιλολογία και Συγκριτική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ, στο Μόντρεαλ του Καναδά. Υπήρξε επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Ιαπωνία. Στα βιβλία του αναπτύσσονται θέματα που αφορούν την επιστημονική φαντασία και την ουτοπία, τη συγκριτική λογοτεχνία και δραματουργία (με εστίαση στον Μπρεχτ και την ιαπωνική δραματουργία), τη λογοτεχνική και θεατρική θεωρία και την πολιτισμική θεωρία. Πεδίο ενδιαφέροντός του την τελευταία δεκαετία είναι η πολιτική επιστημολογία, ιδιαίτερα θέματα πολέμου και μετανάστευσης.

    Αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές φιγούρες στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας, καθώς είναι ένας από τους κριτικούς που ασχολήθηκαν συστηματικά και εκτεταμένα με αυτό το λογοτεχνικό είδος, συμβάλλοντας στην αναγνώρισή του και στη νομιμοποίησή του, κόντρα στην αντίληψη που το τοποθετούσε στην παραλογοτεχνία.

    Υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Science Fiction Studies το 1973, της σημαντικότερης σχετικής έκδοσης της εποχής, που συγκέντρωνε τις εξέχουσες υπογραφές του είδους. Για τον Σούβιν, η επιστημονική φαντασία είναι η λογοτεχνία της αποστασιοποίησης –της δυνατότητας μελέτης του παρόντος μέσα από μια κριτική ματιά, κομβικό στοιχείο και στον Μπρεχτ–, με αναγκαίες και ικανές συνθήκες την ύπαρξη της αποστασιοποίησης και της νόησης, και με βασικό όχημα ως προς τη μορφή της την ύπαρξη ενός επινοημένου πλαισίου διαφορετικού από το εμπειρικό περιβάλλον του συγγραφέα, με την αφήγηση να κυριαρχείται από μια μυθοπλαστική καινοτομία λογικά έγκυρη. Η επιστημονική φαντασία είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την πραγματικότητα, και με ένα τρόπο αποτελεί απόγονο του ρεαλισμού του 19ου αιώνα.

    Όλη η δουλειά του Σούβιν, είτε ποιητική, είτε κριτική, είτε θεωρητική, περιστρέφεται και γύρω από το κομμουνιστικό ιδεώδες. Σήμερα, λέει ο Σούβιν, όσοι εξακολουθούν να αναφέρονται στον κομμουνισμό, να ελπίζουν σε αυτόν και να παλεύουν γι’ αυτόν, είναι αντιμέτωποι με τρία σύνθετα, αλλά και επιτακτικά μελήματα:

    1. Να ζήσουν –με τους αναπόφευκτους πραγματιστικούς συμβιβασμούς– ικανοποιητικά και γόνιμα, σε αυτόν τον κόσμο, τον σωματικό1 και κοινωνικό.

    2. Να ζήσουν χωρίς την ελπίδα ότι οι ίδιοι προσωπικά θα δουν τη νίκη να πλησιάζει.

    3. Αλλά παρόλα αυτά, να συνεχίσουν να ζουν, πρώτον, χωρίς να χάνουν την ελπίδα για την επερχόμενη άφιξη της αταξικής κοινωνίας –ή όπως θα ονομάζεται τότε η ουσιαστική και πλήρης κοινωνική δικαιοσύνη– και, δεύτερον, ομοούσιο και κρίσιμο, χωρίς να χάνουν τις αξίες που απορρέουν απ’ αυτή την πίστη στο παρόν.

    Ο Σούβιν προτείνει μια σύνθεση του καφκικού "υπάρχει απεριόριστη ελπίδα, αλλά όχι για εμάς" με τη γκραμσιανή "απαισιοδοξία της λογικής, αισιοδοξία της θέλησης" ως οδηγό για μια επανεξέταση της κομμουνιστικής θεωρίας υπό το πρίσμα μιας σκεπτικιστικής πίστης: "Αν ο Θεός και ο Σοσιαλισμός πέθαναν, δεν σημαίνει ότι όλα πλέον επιτρέπονται (ο Ντοστογιέφσκι "εκσυγχρονισμένος" από τον μεταμοντέρνο κυνισμό). Σημαίνει, περισσότερο, ότι όλα θα πρέπει να τα ξανασκεφτούμε, κι αυτόν τον επανασυλλογισμό τους να τον εφαρμόσουμε στην πράξη"2.

    Στις σελίδες που ακολουθούν παρουσιάζουμε τη συνέντευξη που μας έδωσε ο Σούβιν, χωρισμένη σε θεματικές ενότητες. @

    1. Ο Σούβιν αντιπαραθέτει την ιδεολογία την έλευση του κομμουνισμού ως σωτηρία της ανθρωπότητας με τις θρησκευτικές διδαχές (μονοθεϊστικές κυρίως) για τη σωτηρία σε μια άλλη ζωή, γι’ αυτό και επικαλείται την με σάρκα και οστά ύπαρξη του κόσμου.

    2. Suvin, D. Inside the Whale, or etsi communismus non daretur: Reflections on How To Live When Communism Is a Necessity but Not a Given.

  • 18. ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ, τ.261, 20/2/2009

    Το Παγκόσμιο Φόρουμ σε σταυροδρόμι

    Το μπλοκ της νοτιοαμερικάνικης πραγματικής Αριστεράς επιτίθεται

    Ο σοσιαλισμός στον 21ο αιώνα

    Ζούμε μια αλλαγή εποχής παρά μια εποχή αλλαγών

    "Να ζούμε καλύτερα"

    "Πρέπει να μας διακατέχει ανυπομονησία"

    Η μετάβαση σε ένα μετα-νεοφιλελεύθερο κόσμο

    Η διεξαγωγή του 8ου Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ στο Μπελέμ της Αμαζονίας (Βραζιλία), του πρώτου Φόρουμ αφότου ξέσπασε η κρίση τον περασμένο χρόνο, σημαδεύτηκε από τα κρίσιμα ερωτήματα-διλήμματα που τίθενται σήμερα για τη μετεξέλιξη του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος.

    10 χρόνια από το Σιατλ, και πάρα πολλά έχουν αλλάξει στον σύγχρονο κόσμο. Είναι ίσως η ώρα ενός λογικού και ουσιαστικού απολογισμού αυτού του κινήματος σε όλα τα επίπεδα: πολιτικής κατεύθυνσης, προσανατολισμού, κινητοποίησης, δομών, δικτυώσεων κ.λπ. Αυτή η διαδικασία έχει ξεκινήσει και θα εκφράσουμε τις απόψεις μας σε επόμενο σημείωμα.

    Στο Μπελέμ καταγράφηκαν τα προβλήματα γιατί έχουμε μπει –όχι εμείς αλλά ολόκληρη η Λατινική Αμερική– σε μια νέα εποχή αλλαγών και μετασχηματισμών. Το "μπλοκ της νοτιοαμερικάνικης πραγματικής Αριστεράς" που εκπροσωπούν οι πρόεδροι τεσσάρων χωρών (Βολιβία, Βενεζουέλα, Παραγουάη, Εκουαδόρ) ζητά μια μεγαλύτερη συστράτευση των κινημάτων αυτών στην πορεία οικοδόμησης του "μετα-νεοφιλελεύθερου κόσμου" και όλα θα κριθούν από την επιτυχία αυτής της πορείας. Αυτή η πραγματική Αριστερά και τα κοινωνικά κινήματα που την στηρίζουν δεν μπορούν να περιμένουν τις δομές και τα Φόρουμ να είναι απλά χώροι ανταλλαγής απόψεων και συζητήσεων, ούτε να αφήνουν τις δομές να κυριαρχούνται από γραφειοκρατικές δυνάμεις και από αμφιλεγόμενες ΜΚΟ.

    Αργά ή γρήγορα θα φτάναμε σε αυτό το δίλημμα. Η σύγκρουση ανάμεσα σε ένα ριζοσπαστικό σχέδιο και σε ένα ρεφορμιστικό-συντηρητικό σχέδιο θα ερχόταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το πραγματικό πρόβλημα ήταν με ποιους όρους θα έμπαινε το ζήτημα, και με ποιο συσχετισμό δύναμης. Το ότι τέθηκε στην Λατινική Αμερική δεν είναι τυχαίο. Δεν θα ήταν εύκολο να τεθεί με τέτοιους όρους στα πλαίσια και τα όρια της Ευρώπης, του Ευρωπαϊκού Φόρουμ. Ειναι ιδιαίτερα ευχάριστο πως η αντιπαράθεση δεν γίνεται με κλασικούς όρους του 20ού αιώνα, αλλά με όρους μιας σύγχρονης πραγματικότητας στην οποία εκτυλίσσονται (και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά) πρωτόγνωρα γεγονότα. Όλα όσα συμβαίνουν στην Λατινική Αμερική δεν ακολουθούν κλασικές συνταγές ή προκατασκευασμένα σχήματα. (Αλήθεια, ποια είναι η πρωτοπορία, ποιο το κοινωνικό και πολιτικό υποκείμενο των ιστορικών αλλαγών στην ήπειρο αυτή;)

    Σε αυτές τις Σελίδες της Αριστεράς δημοσιεύουμε άρθρα, τοποθετήσεις και απόψεις ορισμένων σημαντικών προσωπικοτήτων που πήραν μέρος στο Φόρουμ. Θα ακολουθήσει μια πιο αναλυτική τοποθέτηση (σε επόμενο φύλλο) για τη σημασία του κινήματος αυτού και για θέματα σχετικά με τον προβληματισμό και τις αλλαγές στη Λατινική Αμερική που εμπλουτίζουν τη θεωρία και την πράξη της απελευθερωτικής πάλης στις αρχές του 21ου αιώνα. Στα κείμενα αυτά ο αναγνώστης θα βρει ενδιαφέρον υλικό για να γονιμοποιήσει τον προβληματισμό του για πολλά και κρίσιμα ζητήματα.

    Όσοι απαξιωτικά τοποθετούνται απέναντι στο κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και τα Φόρουμ θα πρέπει να διαβάσουν με προσοχή τι λένε οι τέσσερις πρόεδροι χωρών της Λατινικής Αμερικής (αλλά και άλλοι) για το κίνημα αυτό, και να αναλογιστούν πού αλλού συνάντησαν σε τέτοια κλίμακα τα τελευταία 20 χρόνια διαδικασίες και προβληματισμούς, που να είναι πιο ενδιαφέροντες, πιο τολμηροί, πιο αποτελεσματικοί και να εμπλέκουν τόσο κόσμο.

    Όσοι μάλιστα είχαν στρογγυλοκαθίσει πάνω στην υπναλέα εκτίμηση "έχασαν την ακτινοβολία το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα και τα Φόρουμ" ας διαβάσουν με μεγαλύτερη προσοχή τα κείμενα αυτά, γιατί η προσφορά κάθε κινήματος δεν κρίνεται με πραγματιστικά κριτήρια.

    Ρούντι Ρινάλντι

     

  • 17. ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ - ΛΙΜΠΚΝΕΧΤ, τ.259, 23/1/2009

    "Οι καινούργιοι καιροί όμως θέλουν και καινούργια τραγούδια"
    Επιτύμβιο για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ

    Ενθάδε κείται
    Η Ρόζα Λούξεμπουργκ
    Μια Εβραία από την Πολωνία
    Πρωτοπόρα αγωνίστρια του γερμανικού προλεταριάτου
    Δολοφονημένη μ' εντολή
    Των γερμανών καταπιεστών. Καταπιεσμένοι
    Τη διχόνοια θάψτε!

    Μπέρτολτ Μπρεχτ

    Κείμενα - επιμέλεια: Νάντια Βαλαβάνη

  • 16. ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΥΚΑΣΟ, τ.249, 5/9/2008

    Οι συγκρούσεις στον Καύκασο έχουν ήδη ανοίξει στους κόλπους της Αριστεράς, και όχι μόνο, μια μεγάλη συζήτηση. Μια συζήτηση που θα συνεχιστεί για καιρό, αφού οι συγκρούσεις αυτές σηματοδοτούν την είσοδο σε μια νέα φάση διεθνούς όξυνσης, η οποία θα επηρεάσει όλους τους λαούς και τους παγκόσμιους συσχετισμούς. Οι "Σελίδες της Αριστεράς"πραγματοποιούν μια πρώτη προσπάθεια να ενημερώσουν για τη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται και να επιχειρήσουν κάποιες αρχικές εκτιμήσεις. Ξεκινώντας από τη σκοπιά των συμφερόντων του λαϊκού κινήματος, προσπαθούμε να απαντήσουμε σε μια σειρά ερωτήματα που απασχολούν σήμερα όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους και τις δυνάμεις της Αριστεράς:

    • Ποιοι είναι οι πόλοι που συγκροτούν τον πολυπολικό κόσμο, για τον οποίο πλέον μιλούν οι περισσότεροι;
    • Ποια είναι η πραγματική κατάσταση των ΗΠΑ; Ποιος είναι ο ρόλος της Ευρώπης και της Ρωσίας; Τι στάση κρατάμε απέναντι στην όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών;
    • Σε ποια κατάσταση βρίσκεται το στρατόπεδο των λαών; Ποια είναι η στάση που πρέπει να κρατήσουν σήμερα οι κομμουνιστές και γενικότερα η Αριστερά;

    Η βαθιά, παρατεταμένη, εντεινόμενη διεθνής οικονομική και κοινωνική κρίση, η δυναμική επανεμφάνιση ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, όπως η Ρωσία, και οι αντιδράσεις που προκαλεί, και εντέλει η όλο και πιο θερμή αντιπαράθεση για τον έλεγχο των πηγών ενέργειας και των δρόμων μεταφοράς τους οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερη διεθνή αταξία. Όχημα η όλο και συχνότερη προσφυγή σε άδικους πολέμους, με βαριές συνέπειες και χαρακτήρα απειλητικό για το μέλλον των λαών. Δημοσιεύουμε, λοιπόν, στο παρόν φύλλο των "Σελίδων της Αριστεράς" μια σειρά άρθρα που εξετάζουν διάφορες πλευρές όσων ζούμε εδώ και μερικές εβδομάδες:

    1. Η νέα φάση των ενδοϊμπεριαλιστικών συγκρούσεων και η στάση της Αριστεράς, της Σύνταξης της εφημερίδας "Αριστερά!"
    2. Γεωπολιτικό σκάκι: Το υπόβαθρο ενός μίνι πολέμου στη Γεωργία, του Ιμάνουελ Βάλερσταϊν (από τη "Μηνιαία Επιθεώρηση")
    3. Ο ευρωασιατικός διάδρομος: Γεωπολιτική των αγωγών και νέος "ψυχρός" πόλεμος, του Μισέλ Τσοσουντόφσκι (από το "Global Research")
    4. Εφιάλτης για το λαό: Πόλεμος στη Γεωργία και εντάσεις ΗΠΑ-Ρωσίας (από τη "Revolution", εφημερίδα του Επαναστατικού Κ.Κ. των ΗΠΑ)
    5. Ανακοινώσεις του Δικτύου των Κομμουνιστών (Ιταλία), της ΚΟΕ, του Ενωμένου Κομμουνιστικού Κόμματος Γεωργίας
    6. Ορισμένα ζητήματα σχετικά με τον πρόσφατο πόλεμο στον Καύκασο, του Ερρίκου Φινάλη

     

  • 15. Ο ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΔΡΑΚΟΣ, τ.248, 25/7/2008

    Ενώ ολόκληρος ο καπιταλιστικός κόσμος βυθίζεται σε μια μεγάλη οικονομική (και κοινωνική) κρίση, στην Κίνα, που για χρόνια αποτέλεσε μια "ανάσα" για το διεθνή καπιταλισμό και κατέγραφε εντυπωσιακούς οικονομικούς δείκτες, διεξάγονται οι Ολυμπιακοί αγώνες, που σπονσοράρονται από γνωστές φίρμες πολυεθνικών και την ιδιότυπη πολυεθνική "ομάδα" της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Δύο μεγάλα γεγονότα: η παγκόσμια οικονομική κρίση που αγκαλιάζει τον καπιταλιστικό κόσμο, και μια χώρα, η πολυπληθέστερη του πλανήτη, που ανοίγεται στον καπιταλισμό και η κοινωνία της δοκιμάζει τα "ευεργετήματά" του. Οι "Σελίδες της Αριστεράς" στο παρόν τεύχος ασχολούνται με αυτά τα δύο μεγάλα θέματα.

    Σχετικά με την Κίνα, δημοσιεύουμε εκτενή αποσπάσματα από ένα κείμενο που υπογράφουν 170 μέλη, στελέχη και βετεράνοι του Κινεζικού Κ.Κ., των κρατικών αρχών οικονομικού σχεδιασμού και των πανεπιστημίων. Κυκλοφόρησε σαν μια παρέμβαση στα πλαίσια της προσυνεδριακής συζήτησης για το 17ο συνέδριο του κινεζικού κόμματος και εκφράζει την ανησυχία αλλά και την καταγγελία μιας ορισμένης κατάστασης που εξελίσσεται στην Κίνα και έχει τη σφραγίδα της καπιταλιστικής παλινόρθωσης. Η σημασία του ντοκουμέντου είναι μεγάλη, γιατί σε έναν οργανισμό το Κινεζικό Κ.Κ., που αριθμεί πάνω από 28 εκατομμύρια μέλη, ένα μεγάλο τμήμα του ανησυχεί για την κατεύθυνση που έχει πάρει και, από ό,τι φαίνεται, οργανώνει την αντίθεσή του και την αντίστασή του. Αναδημοσιεύουμε μονάχα τα τμήματα που αναφέρονται στις οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις της παλινόρθωσης στην Κίνα και αποφεύγουμε (λόγω χώρου) να μεταφέρουμε εδώ τα τμήματα του κειμένου που αναφέρονται στις πολιτικές και ιδεολογικές αφετηρίες των κατευθύνσεων αυτών. Λέμε όμως –κι όποιος θέλει μπορεί να το επιβεβαιώσει διαβάζοντας ολόκληρο το κείμενο στα αγγλικά– πως η γραμμή των συντακτών αναφέρεται στον Μάο Τσετούνγκ και δείχνει εμπεριστατωμένα τις διαφορές που υπάρχουν με την ακολουθούμενη πολιτική και οικονομική κατεύθυνση.

    Σχετικά με την κρίση, δημοσιεύουμε 3 κείμενα. Το πρώτο, του Φ. Γουίλιαμ Ένγκνταλ με τίτλο "Το χρηματιστηριακό τσουνάμι", δίνει πολλά στοιχεία και τη σημασία των πιο πρόσφατων επεισοδίων της κρίσης, που άρχισε από το περσινό καλοκαίρι και συνεχίζεται με αδιάκοπη ένταση. Το δεύτερο, του Μάικλ Χάινριχ με τίτλο "Η τρέχουσα χρηματοπιστωτική κρίση και το μέλλον του παγκόσμιου καπιταλισμού", έχει ενδιαφέρον γιατί επιχειρεί να τοποθετήσει την παρούσα κρίση μέσα στο γενικό πλαίσιο των καπιταλιστικών κρίσεων. Ιδιαίτερο στοιχείο του άρθρου είναι ο εντοπισμός της ιδιαιτερότητας της παρούσας κρίσης και ποιους οικονομικούς παράγοντες πλήττει πρωτίστως. Τέλος, δημοσιεύουμε ορισμένα αποσπάσματα από το άρθρο "Τροφή, Νερό και Καύσιμα: Τρία απαραίτητα στοιχεία της ζωής σε κίνδυνο" του Μισέλ Τσοσουντόφσκι, το οποίο ασχολείται κυρίως με τις τεράστιες κοινωνικές επιπτώσεις που έχει η παρούσα κρίση.

  • 14. ΜΑΗΣ '68, τ.242, 30/4/2008

    Με το αφιέρωμα αυτό επιθυμούμε να συμβάλουμε στη συζήτηση που ανοίγει με αφορμή τη συμπλήρωση 40 χρόνων από το Μάη του 1968. Θεωρούμε ότι το ζητούμενο δεν είναι να "τιμήσουμε" την επέτειο, αλλά να συζητήσουμε για τα ζητήματα που ανέδειξαν τα κινήματα της δεκαετίας των θυελλών.

    Στο πλαίσιο αυτό, δημοσιεύουμε ένα κείμενο του Χρήστου Γιοβανόπουλου για τη σπουδαιότητα των κινημάτων εκείνης της δεκαετίας και τη σημασία τους στο σήμερα. Ακόμα, δημοσιεύουμε δύο σημαντικά κείμενα, του Εμανουέλ Βαλερστάιν (1989) και του Μαξ Ελμπάουμ (2002), τα οποία αναφέρονται στην επίδραση που άσκησαν τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου και η κινέζικη Πολιτιστική Επανάσταση στα κινήματα της νεολαίας στις μητροπόλεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης, καθώς και στη συμβολή των προηγούμενων στην αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και της ίδιας της Αριστεράς. Το αφιέρωμα των "Σελίδων της Αριστεράς" κλείνει με την προδημοσίευση του νέου βιβλίου των εκδόσεων Α/συνεχεια, "68 ντοκουμέντα μιας γενιάς που άλλαξε τον κόσμο". Η προδημοσίευση περιλαμβάνει δύο κείμενα από τα 68 που περιλαμβάνονται στο βιβλίο, ένα του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων και ένα των Κόκκινων Φρουρών του Πανεπιστημίου του Τσινγκχουά. Επίσης, παρουσιάζεται και το δεύτερο νέο βιβλίο των εκδόσεων Α/συνεχεια, "Κινηματογράφος και ’68. Οπλισμένες κάμερες".

  • 13. ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΣΥΡΙΖΑ, τ.238, 7/3/2008

    14-15-16 Μάρτη

    Η συνάντηση του λαού της Αριστεράς

    Στις 14, 15 και 16 Μάρτη θα πραγματοποιηθεί, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Το ένθετο "Σελίδες της Αριστεράς" που κρατάτε στα χέρια σας δεν θα μπορούσε παρά να είναι αφιερωμένο σ’ αυτή τη σημαντική κι ελπιδοφόρα συνάντηση, που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον σημαντικού τμήματος της κοινής γνώμης και στην οποία θα αντιπροσωπευθεί μεγάλο μέρος του λαού της Αριστεράς.

    Στο παρόν ένθετο θα διαβάσετε κείμενα που καλύπτουν πολύπλευρα και από διαφορετικές αφετηρίες αυτή τη διαδικασία. Στις σελ. 6 και 7 δημοσιεύουμε τη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο νέος πρόεδρος του ΣΥΝ, Αλέξης Τσίπρας. Υπάρχουν ακόμη κείμενα του Νίκου Γαλάνη, μέλους της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, του Ευτύχη Μπιτσάκη, του Ρούντι Ρινάλντι, του Χρίστου Καραμάνου, του Αλέκου Βερναρδάκη, του Δαμιανού Βασιλειάδη και άλλων στελεχών της Αριστεράς. Και βέβαια κείμενα και δηλώσεις ανένταχτων αγωνιστών, είτε συμμετέχουν είτε όχι στον ΣΥΡΙΖΑ: μεταξύ άλλων, ο Αποστόλης Παλιούρας, ο Μάριος Μιχαηλίδης, ο Χρήστος Πατούχας, η Μαρία Φραγκιαδάκη, ο Νίκος Μανιός, ο Σπύρος Γάκης και άλλοι. Σας ευχόμαστε καλή ανάγνωση, και δημιουργική συμμετοχή στην Πανελλαδική Σύσκεψη! 

  • 12. ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΚΟΕ, τ.236, 8/2/2008

    Συμπληρώθηκαν το Γενάρη πέντε χρόνια από την ίδρυση της ΚΟΕ. Σε αυτά τα πέντε χρόνια ύπαρξης και δράσης της έχει διανυθεί μια σημαντική πορεία, έχει παραχθεί ένα πλούσιο έργο. Η οργάνωσή μας παρακολούθησε συστηματικά και πραγματοποίησε παρεμβάσεις σε όλες τις κινητοποιήσεις, σε όλα τα μικρά και μεγάλα προβλήματα του λαού, της νεολαίας και του τόπου. Τα μέλη, οι φίλοι της, τα στελέχη της έδωσαν απλόχερα το χρόνο τους για να συνδεθούν με τους εργαζόμενους και τη νεολαία, να γνωρίσουν βαθύτερα τα προβλήματα σε κάθε χώρο που βρεθήκαμε και δρούμε, να κάνουν πιο ουσιαστική, βαθύτερα πολιτική τη σχέση που οικοδομήθηκε.

    Στα πέντε χρόνια ύπαρξης και δράσης της η ΚΟΕ διατύπωσε με σαφήνεια την ταυτότητά της, την αναφορά της στην κομμουνιστική προοπτική, τοποθετήθηκε για τη σημασία και τις ατέλειες των επαναστάσεων του 20ού αιώνα. Παρακολούθησε με προσοχή τις διεθνείς εξελίξεις και τα νέα κινήματα που αναπτύχθηκαν, συνδέθηκε με τα σημαντικότερα κινήματα των λαών σε όλο τον κόσμο, πρόβαλε το έργο και τη δράση τους. Πήρε πρωτοβουλίες και συμμετείχε σε προσπάθειες για το διεθνή συντονισμό των αγώνων των λαών.

    Όποιος παρακολουθεί την πορεία των πέντε χρόνων ύπαρξης και δράσης της ΚΟΕ μπορεί να διαπιστώσει μια σημαντική αύξηση της επιρροής και της εμβέλειάς της. Δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός. Είναι αποτέλεσμα της συστηματικής δοκιμασίας μια πολιτικής γραμμής που προβάλλει την ανάγκη και τη δυνατότητα να αλλάξουν τα πράγματα στην κοινωνία, τη χώρα, την Αριστερά. Είναι αποτέλεσμα τακτικών επιλογών, της συστηματικής, δηλαδή, προσπάθειας για την ενότητα δράσης της Αριστεράς ώστε να αποκρουστούν οι συνέπειες της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας που προωθούν οι δυνάμεις του δικομματισμού. Προβάλλουμε και στηρίζουμε την ανάγκη συγκρότησης μιας Αριστεράς χρήσιμης στο λαό και τον τόπο, ανταγωνιστικής σε κάθε έκφραση της αστικής πολιτικής. Θέλουμε να κριθούμε με βάση αυτή μας την επιλογή.

    Αφιερώνουμε την πρώτη έκδοση αυτής της χρονιάς του ένθετου της εφημερίδας μας στα πέντε χρόνια ύπαρξης και δράσης της ΚΟΕ. Στα κείμενα που ακολουθούν παρουσιάζονται ορισμένες πλευρές αυτής της πορείας.

     

  • 11. 1917-2007, τ.231, 16/11/2007

    Προς τους πολίτες της Ρωσίας

    Η Προσωρινή Κυβέρνηση ανατράπηκε. Η κρατική εξουσία πέρασε στα χέρια του οργάνου του Σοβιέτ Πετρούπολης των εργατών και στρατιωτών βουλευτών – της Στρατιωτικής Επαναστατικής Επιτροπής, που βρίσκεται επικεφαλής του προλεταριάτου και της φρουράς της Πετρούπολης.

    Η υπόθεση για την οποία αγωνιζόταν ο λαός: άμεση πρόταση δημοκρατικής ειρήνης, κατάργηση της τσιφλικάδικης ιδιοκτησίας της γης, εργατικός έλεγχος στην παραγωγή, δημιουργία Σοβιετικής κυβέρνησης, η υπόθεση αυτή είναι εξασφαλισμένη.

    Ζήτω η επανάσταση των εργατών, των στρατιωτών και των αγροτών!

    Η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή
    του Σοβιέτ Πετρούπολης
    των εργατών και στρατιωτών βουλευτών
    25 του Οκτώβρη 1917, ώρα 10 το πρωί

  • 10 - 20ος ΑΙΩΝΑΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, τ.229, 18/10/2007
    Αυτές τις μέρες του Οκτώβρη συμπληρώνονται 40 χρόνια από το θάνατο του Τσε Γκεβάρα και 90 χρόνια από τη σοσιαλιστική επανάσταση του 1917 στη Ρωσία.

    Ο 20ός αιώνας σημαδεύτηκε από επαναστάσεις, αντεπαναστάσεις και πολέμους. Ήταν επομένως αιώνας όπου έδρασαν επαναστάτες, η κίνηση των μαζών έδωσε πολλές «γιορτές των καταπιεζομένων» και οι εκπρόσωποι του παλιού κόσμου, οι διάφορες «προσωποποιήσεις του κεφαλαίου» οργάνωσαν και διεύθυναν αντεπαναστάσεις, ιμπεριαλιστικούς πολέμους και πογκρόμ όλων των ειδών.

    Η Οκτωβριανή επανάσταση άνοιξε μια νέα ιστορική εποχή για την ανθρωπότητα, την εποχή των κοινωνικών επαναστάσεων του προλεταριάτου και σήμερα, μετά από δεκαετίες ενορχηστρωμένης σπίλωσης και συκοφάντησής της, νέες γενιές έρχονται να τη γνωρίσουν και ενθουσιάζονται από τα μηνύματά της. Το αίτημα για έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς εκμετάλλευση, όπου ο άνθρωπος θα είναι πάνω από τα κέρδη, δεν μπορεί να μη συνδεθεί με όλες τις απόπειρες να χτιστεί ένας καλύτερος κόσμος, με όλες τις επαναστάσεις και εξεγέρσεις που έγιναν σε αυτή την κατεύθυνση.

    Ο Τσε Γκεβάρα είναι πλέον ένα σύμβολο που εμπνέει εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο. Στο πρόσωπό του συμπυκνώνεται ό,τι πιο αγνό και φλογερό εμφανίστηκε στην ανολοκλήρωτη θύελλα που σάρωσε ολόκληρο τον κόσμο στα μέσα και τέλη της δεκαετίας του ’60. Ο Τσε αυτά που έλεγε τα εννοούσε, ήταν επαναστάτης, έζησε και πέθανε σαν επαναστάτης, οι «τυλιγμένες με ζάχαρη βόμβες» του συστήματος και της γραφειοκρατίας δεν τον κατέβαλαν. Απαρνήθηκε στην πράξη όλα εκείνα (αξιώματα, προνόμια, θαλπωρές παντός είδους κ.λπ.) που άλλοι τα έκαναν δεύτερη φύση τους απαρνούμενοι την επανάσταση και το προλεταριάτο. Μέσα στο σοσιαλισμό εμφανίστηκαν πολλές μορφές «προσωποποίησης του κεφαλαίου», όπως αναφέρει ο Μεσζάρος, που φυσικά λειτούργησαν στην κατεύθυνση της παλινόρθωσης του καπιταλισμού όπως δραματικά είδαμε στα τέλη του 20ού αιώνα.

    Στις «Σελίδες της Αριστεράς» αυτού του τεύχους φιλοξενούμε τρία κείμενα. Το πρώτο είναι του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, με τίτλο «Να δημιουργήσουμε δύο, τρία… πολυάριθμα Βιετνάμ, αυτό είναι το σύνθημα», που δημοσιεύτηκε στις 16 Απρίλη του 1967, λίγους μήνες δηλαδή πριν από το θάνατό του. Το κείμενο αυτό εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο την «πλατφόρμα» του Τσε, εκθέτει τη στρατηγική και την τακτική του, τοποθετείται στα κυριότερα και βασικότερα θέματα που απασχολούσαν τότε τον κόσμο και το επαναστατικό κίνημα.

    Το δεύτερο είναι του Καρλ Κάουτσκι. Πρόκειται για ένα απόσπασμα από το βιβλίο του «Η κοινωνική επανάσταση» που δημοσιεύτηκε το 1902 και αναλύει από μαρξιστική σκοπιά την έννοια της κοινωνικής επανάστασης. Εξαιρετικά χρήσιμο κείμενο για νέους αλλά και παλιότερους αγωνιστές, γιατί η έννοια της επανάστασης είναι κομβική, βασική για όποιον ενδιαφέρεται και μιλά από τη σκοπιά του μαρξισμού.

    Το τρίτο κείμενο είναι του Ιστβάν Μεσζάρος, ενός από τους πιο σημαντικούς μαρξιστές της εποχής μας, και είναι η απάντηση που έδωσε στο πλαίσιο μιας εκτεταμένης συνέντευξης στο ερώτημα «αν ισχύει και ποια είναι η έννοια της επανάστασης σήμερα». Η συνέντευξη που δόθηκε το 1998 δημοσιεύεται στο βιβλίο του Ι. Μεσζάρος «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», εκδόσεις Προσκήνιο, 2003.

    Τέλος, δημοσιεύουμε μια βιβλιοπαρουσίαση του Βαγγέλη Πισσία για το πολύ ενδιαφέρον έργο της Μάρτα Άρνεκερ «Πραγματοποιώντας το αδύνατο, η Αριστερά την αυγή του 21ου αιώνα» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Οδυσσέας, σε μετάφραση του Δημήτρη Κουφοντίνα, ο οποίος και προλογίζει το βιβλίο.

  • 9 - ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, τ.223-224

    O καπιταλισμός οδηγεί σε περιβαλλοντικό έμφραγμα

    Tο οικολογικό πρόβλημα, με τα οποίo βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπος ολόκληρος ο πλανήτης, είναι πρόβλημα πολιτικό και κοινωνικό. Eίναι πρόβλημα που γεννά το σημερινό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης και οι συνέπειές του πάνω στην ανθρωπότητα έχουν ξεκάθαρα έναν ταξικό χαρακτήρα.

    Aυτοί που σήμερα κυβερνούν και αποφασίζουν για τις τύχες μας, έχουν βαλθεί να πείσουν ότι για τα οικολογικά προβλήματα είναι συνυπεύθυνη ολόκληρη η ανθρωπότητα. Oι ευθύνες φορτώνονται στον τρόπο που καταναλώνουμε. Συνειδητά αθωώνεται, έτσι, ο τρόπος που παράγουν. Άλλωστε, εκείνοι που σήμερα κυβερνούν και αποφασίζουν έχουν την στενοκεφαλιά και, κυρίως, το συμφέρον να πιστεύουν ότι ο εμπορευματικός-κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής είναι ο μοναδικός τρόπος παραγωγής και ύπαρξης της ανθρωπότητας.

    Όμως, η εμπορευματική παραγωγή, η παραγωγή σαν αυτοσκοπός, η παραγωγή με αποκλειστικό στόχο την παραγωγή κέρδους έχει οδηγήσει τα πράγματα στη σημερινή κατάσταση. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Tο σημερινό σύστημα οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων, όπως ακριβώς αντιμετωπίζει την ανθρώπινη εργασία σαν εμπόρευμα, από την οποία πρέπει να προσπορίζεται κέρδος, έτσι αντιλαμβάνεται και την φύση σαν εμπόρευμα. Όπως ακριβώς αποξενώνει τον άνθρωπο από την εργασία, έτσι καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον, δημιουργεί ένα αλλοιωμένο τεχνητό περιβάλλον για να στοιβάξει την εργατική δύναμη, αποξενώνει τον άνθρωπο από τη φύση, δηλαδή το «ανόργανο σώμα του».

    H αντίθεση ανθρώπου-φύσης έχει σήμερα οξυνθεί στο έπακρο. Kάθε πρόοδος στη βιομηχανική παραγωγή, κάθε πρόοδος στην έρευνα και την τεχνολογία που στηρίζουν τη σημερινή βιομηχανική παραγωγή είναι ταυτόχρονα πρόοδος για την καταλήστευση της εργατικής δύναμης και την εξάντληση του φυσικού πλούτου της γης, των μοναδικών, δηλαδή, πηγών του ανθρώπινου πλούτου. Eίναι αυτός ο λόγος που η αντίθεση φύσης-άνθρώπου έχει μετατραπεί σε κυρίαρχη, δεσπόζουσα αντίθεση της εποχής μας. H σχέση ανθρώπου-φύσης είναι σχέση ενότητας και αντίθεσης. O καπιταλισμός έχει οδηγήσει τις εξελίξεις, ώστε σήμερα να κυριαρχεί ο δεύτερος πόλος. Eίναι αυτός ο λόγος που, σε κλίμακα πρωτοφανέρωτη στην ανθρώπινη ιστορία, ο πλανήτης κινδυνεύει από τη διαιώνιση του σημερινού συστήματος οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων.

    Στο αφιέρωμα που ακολουθεί, ανοίγουμε τις στήλες της «Aριστερά!» στα οικολογικά ζητήματα. Δίνουμε «χώρο» σε απόψεις, αλλά και πρωτοβουλίες που ενδιαφέρονται να εστιάσουν το ενδιαφέρον τους στο πρόβλημα, στις αιτίες που το δημιουργούν, αλλά και σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και δράσεις για να αποτρέψουν τις καταστροφές. Bλέπετε, σε ολόκληρο τον κόσμο, τα τσουνάμι, οι «Kατρίνες», οι πλημμύρες, τα ακραία καιρικά φαινόμενα ως συνέπεια της υπερθέρμανσης του πλανήτη, οι φωτιές των δασών κλπ συναντιούνται πολύμορφα με τις επιλογές του νεοφιλελευθερισμού σε παγκόσμια κλίμακα. Oι φυσικές καταστροφές έχουν όλο και πιο πολύ λιγότερο φυσικές, περισσότερο ταξικές συνέπειες.

  • 8 - ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΟΝΙΟ ΓΚΡΑΜΣΙ (1891-1937)

    Ο Αντόνιο Γκράμσι είναι ένας από τους σημαντικότερους κομμουνιστές που ανέδειξε το διεθνές επαναστατικό κύμα που εγκαινίασε η Οκτωβριανή Επανάσταση. Η σύλληψή του μόλις το 1926 από το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι και ο θάνατός του, έντεκα χρόνια αργότερα, στέρησε όχι μόνο το ιταλικό αλλά και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα από μια ξεχωριστή φυσιογνωμία. Επαναστάτης κομμουνιστής, ηγέτης του προλεταριακού κινήματος στην Ιταλία, σημαντικός στοχαστής ακόμη και μέσα στη φυλακή, ο Αντόνιο Γκράμσι άφησε στη σύντομη ζωή του ένα έργο, πρακτικό και διανοητικό, που φωτίζει και σήμερα ακόμη πολλές πλευρές του σύγχρονου επαναστατικού μαρξισμού.

    Οι νέοι άνθρωποι που θέλουν να αγωνιστούν για έναν καλύτερο και αναγκαίο άλλο (καινούριο) κόσμο οφείλουν να ακονίσουν τα πολιτικά και ιδεολογικά τους όπλα και εργαλεία. Οφείλουν να κατακτήσουν την πολιτική επιστήμη, οφείλουν να σκέφτονται και να δρουν συνειδητά και όχι τυφλά. Το έργο και η ζωή του Αντόνιο Γκράμσι έχει πολλά να δώσει σε όποιον θελήσει να αναμετρηθεί με τα σύγχρονα προβλήματα. Η ιδιομορφία του έργου του είναι ότι θεμελιώθηκε και στην άνοδο αλλά και στην υποχώρηση του επαναστατικού κινήματος στη Δύση. Τόσο σαν ηγέτης του ΚΚ Ιταλίας όσο και σαν πολιτικός κρατούμενος του φασισμού, αναμετρήθηκε θεωρητικά και άμεσα πραχτικά με αυτά τα ζητήματα.

    Αυτός είναι ο λόγος που η επαφή με το έργο του ανοίγει δημιουργικές διεργασίες, ιδιαίτερα όταν το κίνητρο είναι η σύνδεση της θεωρίας με την πράξη, η προώθηση μιας πολιτικής απαλλαγμένης από τον κυνισμό και τη διπλότητα. Ο Γκράμσι επέμενε να μην πιθηκίζουμε αντιγράφοντας την αστική πολιτική και επέμενε στο πλατύ και βαθύ μορφωτικό-ηθικό φορτίο του απελευρωτικού κινήματος. Ο Γκράμσι έγραφε και αφιέρωσε τη ζωή του στους «κυβερνώμενους», και στην κατεξοχήν υποτελή –στον καπιταλισμό– τάξη, την εργατική τάξη, για να ανοίξει δρόμους στην πλήρη κατάργηση της διάκρισης κυβερνώντων/κυβερνώμενων.

    Έτσι, το σύντομο αφιέρωμα που ακολουθεί στην επέτειο των 70 χρόνων από το θάνατό του δεν είναι μια ματιά στο παρελθόν, αλλά σχετίζεται με τη σύγχρονη ανάγκη αναζωογόνησης της αριστερής και μαρξιστικής σκέψης, σε άμεσο συνδυασμό με τα προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Ελπίζουμε και ευχόμαστε να γίνει πιο γνωστό το έργο αυτού του μεγάλου επαναστάτη, κομμουνιστή και ανθρώπου και το αφιέρωμα αυτό να συμβάλει έστω και λίγο στην κατεύθυνση αυτή.

  • 7 - ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ, τ.213, 23/2/2007

    Στο παρόν τεύχος των Σελίδων της Αριστεράς επιλέξαμε ορισμένα κείμενα που συμβάλλουν στην καλύτερη θεώρηση της εποχής μας και των καθηκόντων που απορρέουν από τις αλλαγές, τους μετασχηματισμούς και την πείρα, θετική και αρνητική, που έχει συσσωρευτεί. Πρόκειται για ένα μικρό μόνο δείγμα ορισμένων προβληματισμών και κατευθύνσεων που αναζητούνται από κομμουνιστές και ριζοσπάστες της σύγχρονης εποχής.

    Έτσι, οι Σελίδες της Αριστεράς φιλοξενούν κείμενα των Ιστβάν Μεσζάρος, του Δικτύου των Κομμουνιστών Ιταλίας, της Εμίντια Πάπι, του Τζων Χολογουέη και τέλος ένα όχι γνωστό κείμενο του Καρλ Μαρξ που πραγματεύεται το ζήτημα της αδιαφορίας για την πολιτική.

    Ο Ιστβάν Μεσζάρος είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους μαρξιστές διανοητές και είναι γνωστός στο ελληνικό κοινό από το περίφημο έργο του «Η θεωρία του Μαρξ για την αλλοτρίωση» (εκδόσεις Ράππα 1973), καθώς και από το πρόσφατο «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, από τον αιώνα της Αμερικής στο σταυροδρόμι» (εκδόσεις Προσκήνιο). Το βασικό του έργο «Πέρα από το κεφάλαιο» (1995) δεν έχει εκδοθεί στη χώρα μας. Το άρθρο που δημοσιεύουμε –με ορισμένες μικρές περικοπές λόγω χώρου– έχει γραφτεί το 2003 και βρίσκεται στο site www.nodo50.org/cubasigloXXI/taller/meszaros300903.pdf

    Το Δίκτυο των Κομμουνιστών στην Ιταλία διοργανώνει στις αρχές Μάρτη μια πανιταλική συνδιάσκεψη με θέμα «Η κομμουνιστική επιλογή στην Ιταλία» (www.contropiano.org). Από το εισηγητικό κείμενο μεταφράσαμε ένα κεφάλαιο με τίτλο «Η κομμουνιστική ταυτότητα».

    Η Εμίντια Πάπι είναι μέλος της γραμματείας των συνδικάτων βάσης RdB-CUB στην Ιταλία και έχει πλούσια πείρα συνδικαλιστικής παρέμβασης. Το κείμενο «Συνδικάτα και Μητρόπολη» είναι μια συνέντευξη στην εφημερίδα Contropiano σχετικά με τα νέα ζητήματα που μπαίνουν στα συνδικάτα και ιδιαίτερα στην προσπάθειά τους να οργανώσουν τους νέους εργαζόμενους και τις νέες προλεταριακές φιγούρες που αναδύονται μέσα από την αναδιάρθρωση.

    Ο Τζων Χολογουέη είναι ένας γνωστός διανοητής, συγγραφέας του βιβλίου «Ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία» και εκφράζει απόψεις που είναι επηρεασμένες από το εγχείρημα των Ζαπατίστας. Μάλιστα, στις 1-2 Μάρτη θα βρεθεί στη χώρα μας και θα πάρει μέρος σε εκδηλώσεις και συνεντεύξεις. Στο άρθρο του «Κομμουνισμός σήμερα» παρουσιάζει τις απόψεις του και το πώς αντιλαμβάνεται τον κομμουνισμό. Η μετάφραση είναι της Άννας Χολογουέη.

    Τέλος, το κείμενο του Καρλ Μαρξ «Η αδιαφορία για την πολιτική» που γράφτηκε στα γαλλικά μεταξύ Δεκεμβρίου 1872 και Ιανουαρίου 1873 και δημοσιεύθηκε στο Almanacco Repubblicano per l' anno 1874. Η μετάφρασή του έγινε από τον Δημήτρη Δημούλη και βρίσκεται στο site του Πολιτικού Καφενείου, www.politikokafeneio.com. Το κείμενο αυτό μπορεί να θεωρηθεί μια απάντηση σε όσους ξεκόβουν τις αναλύσεις του Μαρξ από την πολιτική του θεωρία και πραχτική και ασκείται κριτική στους προυντονικούς (αναρχικό ρεύμα της εποχής) που αρνούνταν την πολιτική, τον συνδικαλισμό, την οργάνωση, τις διαμεσολαβήσεις κλπ.

    Τις μεταφράσεις και την επιμέλεια των τριών πρώτων κειμένων έκαναν η Άβα Μπουλούμπαση και ο Ρούντι Ρινάλντι. Οι πίνακες είναι του Μεξικάνου ζωγράφου Ντιέγκο Ριβέρα.

  • 6 - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, τ.208-209, 15/12/2006

    Οι πραγματικές προοπτικές πίσω από τις θριαμβολογίες

    Πού βαδίζει η ελληνική οικονομία;

    Σε αντίθεση με το παρελθόν, η συζήτηση στην Αριστερά για την ελληνική οικονομία αλλά και τα βιβλία που γράφονται και οι έρευνες που γίνονται, μοιάζει να έχουν περιοριστεί. Κι όμως, η σημασία του ζητήματος είναι καθοριστική για τη χάραξη μιας γραμμής υπεράσπισης της ζωντανής εργασίας. Για την αντίσταση των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Έχουν πια καταρρεύσει οι προσδοκίες από τον εθνικό στόχο του 2004, που αποτέλεσε ένα μεγάλο οικονομικό κόλπο αλλά και ένα δόλιο ταξικό εργαλείο της άρχουσας τάξης. Και την ίδια στιγμή η πιο αντιλαϊκή κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών, η κυβέρνηση Καραμανλή, θριαμβολογεί για τις επιδόσεις της οικονομικής της πολιτικής: ανάπτυξη του ΑΕΠ κοντά στο 4%, συρρίκνωση του ελλείμματος κάτω από το όριο του 3%. Τι κρύβεται πίσω απ’ αυτές τις θριαμβολογίες, ποιο κόλπο, ποια σκοπιμότητα; Και κυρίως ποια είναι η πραγματική προοπτική; Γνωρίζοντας ότι για μια μικρή οικονομία, όπως αυτή της Ελλάδας, σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη μάλιστα περιοχή του πλανήτη, οι προβλέψεις έχουν σχετική σημασία, προσπαθούμε στα κείμενα που ακολουθούν να εντοπίσουμε τις δρώσες τάσεις, τα σχέδια, τις διεργασίες και τα ενδεχόμενα. Με στόχο να μείνει στον αναγνώστη μια πιο σαφής και πιο αληθινή εικόνα της ελληνικής οικονομίας.

  • 5 - ΛΙΒΑΝΟΣ - ΝΕΠΑΛ, τ.202, 15/9/2006

    Μηνύματα ελπίδας και αγώνα

    Είναι αλήθεια ότι η επιθετικότητα και η βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού και των υπηρετών του εντείνονται. Άλλο τόσο όμως είναι αληθινή και η ρήση του Μάο, από το θάνατο του οποίου κλείνουν τώρα 30 χρόνια: «Όπου υπάρχει καταπίεση, υπάρχει και αντίσταση». Τα τελευταία μάλιστα χρόνια η αντίσταση σημειώνει σημαντικές επιτυχίες. Σ’ αυτό το φύλλο δίνουμε το λόγο σε δύο λαϊκά κινήματα, πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά με κοινό χαρακτηριστικό ότι φέτος έστειλαν ένα σημαντικό μήνυμα: οι εχθροί των λαών δεν είναι αήττητοι.

  • 4 - ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, τ.199-200, 14/7/2006

    40 χρόνια από την Πολιτιστική Επανάσταση (Aύγουστος1966 - Σεπτέμβρης1976)

    Η μεγαλύτερη κινητοποίηση μαζών ενάντια στην καπιταλιστική παλινόρθωση

    H Πολιτιστική Eπανάσταση στην Kίνα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά γεγονότα του 20ού αιώνα και, επιπλέον, την πιο φανερή εκδήλωση μεγάλων προλεταριακών κινημάτων –άρα και ανειρήνευτων αντιθέσεων– στις συνθήκες των σοσιαλιστικών κοινωνιών. Δεν υπήρξε κανένα άλλο παράδειγμα τόσο μεγάλης και μη ελεγχόμενης κινητοποίησης μαζών σε όλη την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος. Δεν υπήρξε κανένα άλλο προλεταριακό κίνημα που να έθεσε το πρόβλημα της καπιταλιστικής παλινόρθωσης και να προσπάθησε να αντισταθεί στις διαδικασίες της, καθώς και στα στρώματα και στους εκπροσώπους του «καπιταλιστικού δρόμου».

    H Πολιτιστική Eπανάσταση συνέπεσε με τη μεγάλη επαναστατική θύελλα –η οποία την τροφοδότησε με τον τρόπο της– που εκδηλώθηκε εκείνα τα χρόνια σ’ ολόκληρο τον κόσμο με τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, με τους αγώνες της εργατικής τάξης, με τη νεολαιίστικη έκρηξη σε όλες τις ηπείρους. Συνέπεσε και με την αντιστροφή της πορείας των μεταβατικών κοινωνιών από κοινωνίες προς το σοσιαλισμό σε κοινωνίες που μετέβαιναν προς τον καπιταλισμό. Mε μια έννοια, η Πολιτιστική Eπανάσταση ήταν το προχωρημένο φυλάκιο της παγκόσμιας επαναστατικής θύελλας, ήταν από τους αποφασιστικούς κρίκους της, και γι’ αυτό εμπλούτισε το πρόγραμμα, τη θεωρία και την πράξη της επανάστασης.

    Στον καιρό της, η Πολιτιστική Eπανάσταση καταπολεμήθηκε από όλους τους αντιδραστικούς, αλλά και τους αριστερούς που ήθελαν να πάρουν τον «καπιταλιστικό δρόμο» ή υποστήριζαν πολιτικές που άνοιγαν αυτό το δρόμο. Iδιαίτερα οι εκπρόσωποι του «υπαρκτού σοσιαλισμού» δεν μπορούσαν να χωνέψουν αυτή την αναταραχή, γιατί καταλάβαιναν πως στρέφονταν ενάντια στον αυταρχισμό τους, τη γραφειοκρατία τους, τον κρατικισμό τους, τη λατρεία τους για το υλικό κίνητρο και τα πριμ, την εξουσία τους πάνω στις μάζες.

    H διάρκεια, το βάθος και οι τομείς που αγκάλιασε η Πολιτιστική Eπανάσταση, αλλά και ο ίδιος ο χαρακτήρας της πάλης που τροφοδότησε, δεν ήταν δυνατόν να μην της προσδώσουν πολλά αντιφατικά φαινόμενα, άλλα προωθητικά και άλλα ανασχετικά των σκοπών και των επιδιώξεών της. Tο ίδιο ισχύει και για τις δυνάμεις της προλεταριακής αριστεράς και το συσχετισμό τους, το ειδικό τους βάρος μέσα στην κινέζικη κοινωνία και σε αντιπαράθεση με άλλες δυνάμεις. Eπομένως, μέσα στη δεκαετία που διάρκεσε η Πολιτιστική Eπανάσταση, υπάρχουν προχωρήματα, μεγαλειώδη και τολμηρά βήματα προς τα μπρος σε πολλούς τομείς, αλλά και οπισθοχωρήσεις, συμβιβασμοί, ήττες, διαστροφές αρχικών διακηρύξεων, πάλη φατριών, μηχανορραφίες.

    Ωστόσο, το τέλος της Πολιτιστικής Eπανάστασης, το 1976, σημαδεύει την είσοδο ολόκληρου του κόσμου σε μια περίοδο κυριαρχίας της αντεπανάστασης, που διαρκεί 25 και πλέον χρόνια και πραγματικά προκάλεσε τεράστια δεινά και μεγάλες ανακατατάξεις.

    Πίσω από τη νέα συναίνεση για το ρόλο της Kίνας, για τη σοφία του Tενγκ Xσιάο Πινγκ –που τόσο καταπολέμησε την Πολιτιστική Eπανάσταση– και το θαυμασμό για το «σοσιαλισμό της αγοράς», πίσω από την τυπική και ουσιαστική επανένωση σήμερα όλων όσων τότε καταπολέμησαν την Πολιτιστική Eπανάσταση –και καταπολεμήθηκαν από αυτήν– κρύβεται μια ζοφερή πραγματικότητα για τον ίδιο τον κινέζικο λαό. H δεξιά κυριάρχησε στην Kίνα, κυριάρχησαν οι δυνάμεις που θέλουν τον καπιταλισμό στην Kίνα και, συμβολικά ακόμα, με τη σφαγή της Tιεν Aν Mεν (1989) και όσα την ακολούθησαν σε πλήθος από πόλεις και περιοχές, σύναψαν ένα συμβόλαιο βουτηγμένο στο αίμα του κινέζικου λαού. Όσοι χτυπούν την Πολιτιστική Eπανάσταση στην ουσία χτυπούν όσους –και δεν ήταν λίγοι– προσπάθησαν να ματαιώσουν αυτή την εξέλιξη, ανοίγοντας δρόμους για την Eπανάσταση. Όμως καμία συκοφαντία, καμία βρομιά δεν μπορεί να αμαυρώσει το αντάρτικο πνεύμα της κινέζικης αριστεράς. O κομμουνισμός δεν έχει να φοβηθεί από την ιστορία και την αλήθεια.

    Tο μικρό μας αφιέρωμα –τι να πρωτοχωρέσει σε 8 σελίδες όταν πρόκειται να μιλήσεις για ένα τόσο σημαντικό, τόσο συκοφαντημένο, τόσο άγνωστο γεγονός;– ας θεωρηθεί ένα κίνητρο για μεγαλύτερη ενασχόληση και εμβάθυνση στα θέματα που έθιξε και με τα οποία αναμετρήθηκε αυτή η πραγματική επανάσταση.

  • 3 - ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ, τ.194, 28/4/2006

    Μια μαρξιστική προσέγγιση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης

    Αναζητώντας μια αντικαπιταλιστική αντιιμπεριαλιστική προοπτική στην Ευρώπη

    Όταν μέσα σ’ ένα μόλις χρόνο, στην κοιτίδα του «ευρωπαϊκού οικοδομήματος», στη Γαλλία, οι πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού δέχονται τρία διαδοχικά χτυπήματα από μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις, όταν το κλίμα της ευρω-δυσαρέσκειας καλύπτει όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες (με εξαίρεση τις νεο-ενταχθείσες), τότε η συζήτηση για την Eυρώπη επιβάλλεται να αποκτήσει μεγαλύτερο βάθος αλλά και εστίαση σε έννοιες.

    Πρώτα-πρώτα πρέπει να κριτικαριστούν οι διάφορες λαθροχειρίες ενός κατευθυνόμενου προπαγανδιστικού εξωραϊσμού, με πρώτη και σημαντικότερη την ταύτιση της Eυρώπης με την Eυρωπαϊκή Ένωση. Xρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε τη φύση αυτών των δύο οντοτήτων, αναγνωρίζοντας την πρωτοτυπία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, που πράγματι αποτελεί την πιο αναπτυγμένη διακρατική μονοπωλιακή ένωση στην ιστορία του καπιταλισμού. Aναφερόμαστε σε μια ήπειρο όπου γεννήθηκε ο καπιταλισμός κι ο ιμπεριαλισμός, αλλά και όπου πρωτοδιατυπώθηκε το επαναστατικό πρόταγμα της κοινωνικής απελευθέρωσης. Σε μια ήπειρο που έζησε τον εφιάλτη του πολέμου αλλά και την αυγή της επανάστασης. Σε μια ήπειρο, που έδωσε πρωτοπόρες ιδέες, αλλά γέννησε και αποκρουστικά φαινόμενα, από την αποικιοκρατία μέχρι το ναζισμό. Eίναι πράγματι ερώτημα που πρέπει να απασχολήσει το τι μπορεί να γεννηθεί σ’ αυτή την ήπειρο στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού (ύστερα από μια περίοδο διάσπασης του συστήματος) και της Nέας Tάξης Πραγμάτων.

    Aκόμη είναι αναγκαίος ο προβληματισμός πάνω σ’ ένα νέο σχετικά ζήτημα που παίρνει εντεινόμενες διαστάσεις: την πολύπλευρη κρίση στην E.E. (οικονομική στασιμότητα, κοινωνικό χάσμα, πολιτική απονομιμοποίηση, κρίση προσανατολισμού και προοπτικής) στο φόντο των ενδοευρωπαϊκών αλλά και των διατλαντικών αντιπαραθέσεων. Πού οφείλεται, πώς συνδέεται με τις τρέχουσες κοινωνικές εκρήξεις αλλά και τι προοιωνίζεται για το μέλλον;

    Σε μια περιοχή όπου κυριαρχεί ο αναπτυγμένος καπιταλισμός, πώς θα πρέπει να τοποθετηθεί η αντικαπιταλιστική προοπτική της αριστεράς, αυτής τέλος πάντων που επιζητά μια τέτοια προοπτική; Eίναι επίκαιρο και αναγκαίο να προβληθεί και να ζυμωθεί ένα σύγχρονο απελευθερωτικό όραμα ή οι συσχετισμοί είναι τέτοιοι που το μόνο εφικτό είναι ένας συνδυασμός αποκομμουνιστικοποίησης και εναλλακτικότητας; Eίναι αναγκαίο να διεκδικήσει η αριστερά ένα διακριτό, ανταγωνιστικό ρόλο ή το μέγιστο εφικτό είναι η σύμπλευση και η ένταξη κάτω από την ομπρέλα της σοσιαλδημοκρατίας, όπως θα μεταφράζαμε την πολιτική της Kομμουνιστικής Eπανίδρυσης και του Φ. Mπερτινόττι (εμβληματικών μορφών του Kόμματος της Eυρωπαϊκής Aριστεράς); Eίναι αναγκαία μια πορεία σύνδεσης με τις μάζες της απορριπτόμενης ζωντανής εργασίας και νεολαίας ή ο εστιασμός θα αφορά την εκλογική καταγραφή, με τα γκέτο να μας είναι τόσο ξένα και ενοχλητικά με τις εκρήξεις τους, όπως και στον αστισμό.

    Aλλά και μία ακόμη παλιά πληγή: όσο μη νοητός είναι ο αντικαπιταλισμός χωρίς τον κομμουνισμό άλλο τόσο μη νοητός είναι ο αντικαπιταλισμός χωρίς τον αντιιμπεριαλισμό. Oρισμένες πτέρυγες της αριστεράς, στα πλαίσια ενός θεσμικού εκσυγχρονισμού τους, εγκαταλείπουν όχι μόνο τον κομμουνισμό αλλά και τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα. Θα θυμόμαστε μόνο τις αποκρουστικές επεμβάσεις της αμερικάνικης αυτοκρατορίας, θα επιζητούμε (απλώς θα επιζητούμε) να κόψει η Eυρώπη τον ομφάλιο λώρο με τις HΠA και θα σφυρίζουμε… εκσυγχρονιστικά απέναντι σε μια οντότητα που διαδραματίζει έναν κυρίαρχο ιμπεριαλιστικό ρόλο. Που με έμβλημα το ευρώ επιχειρεί όχι μόνο να αντικαταστήσει το δολάριο από διάφορες αγορές, αλλά να οικοδομήσει έναν ανταγωνιστικό ιμπεριαλιστικό πόλο; Kαι μάλιστα, όταν αυτό ισχύει τόσο στη διεθνή σκηνή όσο και στο εσωτερικό της, τόσο με τις πολιτικές και στρατιωτικές επεμβάσεις και την ενδυναμώμενη πορεία στρατιωτικοποίησης όσο και με τα λεγόμενα προγράμματα οικονομικής βοήθειας και τα πλαίσια στήριξης. Θα κλείσουμε τα μάτια σε μια αναγκαία διερεύνηση της σύζευξης του αναπτυγμένου καπιταλισμού, των πολιτικών της αναδιάρθρωσης και της σύγχρονης μορφής άσκησης μιας ιμπεριαλιστικής πολιτικής; Θα αδιαφορήσουμε για το αν η αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση συμβάλλει στην οικοδόμηση της αντικαπιταλιστικής συνείδησης, κι όχι μόνο γενικά, αλλά κυρίως μέσα στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα;

    Σε ορισμένα από τα παραπάνω ερωτήματα προσπαθούν να απαντήσουν τα κείμενα που ακολουθούν. Στόχος μας δεν είναι να κλείσουμε τα ζητήματα, αλλά να ανοίξουμε τη συζήτηση, να τροφοδοτήσουμε τον προβληματισμό, να συμβάλουμε σ’ έναν πιο αποτελεσματικό προσανατολισμό. Mε γνώμονα τις ανάγκες των κινημάτων θέλουμε να υπάρξει μια κίνηση ιδεών που να αναζωογονεί τη μαρξιστική προσέγγιση στο ζήτημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, και όχι να δογματοποιεί και να αποστεώνει τις περίφημες αναλύσεις των κλασικών. Tο άρθρο του Λένιν «Για το σύνθημα των Eνωμένων Πολιτειών της Eυρώπης», γραμμένο το 1915 μέσα στο καμίνι του A’ Παγκοσμίου Πολέμου, είναι πάντα χρήσιμο να το έχουμε υπόψη, είναι πάντα επίκαιρο, ίσως και αξεπέραστο, αρκεί να ξέρεις να το διαβάζεις.

  • 2 - ΝΕΟΛΑΙΑ, τ.192, 24/3/2006

    Νεολαία μεταξύ αβεβαιότητας, προσαρμογής, αποκλεισμού: Αναζητώντας το δρόμο της, αποκτώντας ταυτότητα στους δρόμους

    Τα όσα γίνονται στη Γαλλία έχουν τεράστια σημασία και θα σημαδέψουν την πολιτική ζωή, τη δράση και την υπόσταση των νέων ανθρώπων. Κοντά σε όλα τα μέτωπα που έχει ανοίξει η παγκοσμιοποίηση αναδεικνύεται και πάλι ένα «πρόβλημα νεολαίας», με διαφορετικούς όρους όμως από αυτούς που είχε στις δεκαετίες του ’60 και ’70 του περασμένου αιώνα.

    Θέλοντας να συμβάλουμε στο άνοιγμα ενός ουσιαστικού προβληματισμού για τη σημερινή κατάσταση της νεολαίας, τη σχέση της με την εργασία, τη μόρφωση, την πολιτική, τον πολιτισμό της, τα κινήματά της, διαλέξαμε σαν θέμα του δεύτερου τεύχους των «σελίδων της Αριστεράς» τη θεματική αυτή.

    Δώσαμε το λόγο σε νέους ανθρώπους που βγήκαν από διάφορα κινήματα νεολαίας (φοιτητικό, αντιπαγκοσμιοποιητικό, αντιπολεμικό, εκπαιδευτικό, νέων εργαζόμενων), σε νέους ανθρώπους που με την πείρα τους και τη συμμετοχή τους μπορούν σήμερα να γενικεύουν, να σκέφτονται, να αναρωτιούνται αλλά και να προτείνουν.  

    Ελπίζουμε πως το «υλικό» που συγκεντρώνεται στο αφιέρωμα αυτό θα χρησιμεύσει για την αναγκαία «απογραφειοκρατικοποίηση» της σκέψης που χρειάζεται η αριστερά, ιδιαίτερα όταν θέλει να συναντήσει νέα κινήματα, ή σωστότερα τις νέες μορφές με τις οποίες εκδηλώνονται διάφορες αντιστάσεις και αντιθέσεις.

    Στο τεύχος αυτό φιλοξενούνται άρθρα των Βυζαντινού Ρεπαντή, Χρήστου Γιοβανόπουλου, Χρίστου Κατσούλα, Γιώργου Παπαϊωάννου και του Δικτύου Κριτικής, Γνώσης και Δράσης στην Παιδεία.

  • 1 - ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ, τ.187, 13/1/2006

    Γύρω στα 15 χρόνια πριν, ο σήμερα ξεχασμένος κύριος Φουκουγιάμα είχε διακηρύξει το «τέλος της ιστορίας». Όλα σχεδόν τα ΜΜΕ και μια σειρά διανοούμενοι είχαν βιαστεί να αναμεταδώσουν το μήνυμά του απ’ άκρη σ’ άκρη της γης. Αρκετοί μάλιστα, ιδίως αυτοί που σιτίζονταν επί δεκαετίες στα πρυτανεία της αριστεράς, ήσαν τα πιο ενθουσιώδη παπαγαλάκια – αγχωμένα να βγάλουν από επάνω τους το στίγμα του «συνοδοιπόρου». Ο κυνισμός και η αδιαφορία των λίγων για την αυξανόμενη εξαθλίωση των πολλών και για την πολύπλευρη περιβαλλοντική καταστροφή είχαν γίνει μόδα, το κυνήγι του κέρδους ήταν το μοναδικό νόημα της ζωής, κι όποιος έδειχνε ότι δεν συμφωνεί μ’ αυτά θεωρούνταν πολύ οπισθοδρομικός. Ταυτόχρονα, οι κυβερνώντες διακήρυτταν ότι, αφού κατέρρευσε ο επάρατος κομμουνισμός, «ανατέλλει μια νέα εποχή παγκόσμιας ειρήνης και συλλογικής ευημερίας». Σ’ αυτό το κλίμα ξεκίνησε η τελευταία δεκαετία του προηγούμενου αιώνα...

    Σήμερα, 15 χρόνια μετά, ο καθένας μπορεί πια να κάνει τους λογαριασμούς του. Η απαρχή της 3ης χιλιετίας βρίσκει τον κόσμο σε μια κατάσταση πολύ διαφορετική από αυτή που προανήγγειλε ο κύριος Φουκουγιάμα. Οι υποσχέσεις για παγκόσμια ειρήνη και συλλογική ευημερία τώρα μοιάζουν με κακόγουστο ανέκδοτο. Αλλά, αν δεν αρκούμαστε στις γενικές διαπιστώσεις, αν δεν μας ταιριάζει η παθητική στάση και θέλουμε να επηρεάσουμε την κατεύθυνση των πραγμάτων, είναι αναγκαίο να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα και να προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε και να ερμηνεύσουμε το χαρακτήρα των στιγμών που ζούμε. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της εποχής μας; Ισχύει η εκτίμηση ότι ζούμε μια μεγάλη στροφή της ιστορίας; Σε ποιο επίπεδο βρίσκεται η αντίσταση των εργαζόμενων και των λαών, και με ποιον προσανατολισμό; Υπάρχουν νέα στοιχεία στην πολιτική των ισχυρών αλλά και στους αγώνες που αναπτύσσονται; Έχουν ποιοτικές και ποσοτικές διαφορές τα σύγχρονα λαϊκά κινήματα με αυτά του πρόσφατου παρελθόντος; Ποια από αυτά σημαδεύουν και, ως ένα βαθμό, καθορίζουν τις εξελίξεις; Τέτοιου είδους ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε, έμμεσα ή άμεσα, σ’ αυτό το ένθετο αφιέρωμα, το πρώτο μιας σειράς που μέσα στο 2006 φιλοδοξεί να καταπιαστεί με ζητήματα που απασχολούν κάθε αγωνιστή της αριστεράς.

αναζήτηση

Πανελλαδικό Σώμα 2017

Πανελλαδικό Σώμα 2017

εφημερίδα

Βρείτε μας στα Social Media

  • Facebook Page: 23080895907
  • Twitter: KOEgr
  • YouTube: koe2003

εκδόσεις