20. 2η ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΣΥΡΙΖΑ, τ.264, 3/4/2009

Συνέντευξη του Γιάννη Θεωνά,
στελέχους της ΚΕΔΑ και μέλους της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Για κατασπατάληση του ενθουσιασμού και των προοπτικών που δημιούργησε η 1η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ εξαιτίας της μη υλοποίησης των αποφάσεων, που θα καθιστούσαν ουσιαστική και αποτελεσματική την παρέμβασή του σε κάθε νομό, σε κάθε πόλη και χωριό, κάνει λόγο μιλώντας στην «Αριστερά!» ο Γιάννης Θεωνάς, στέλεχος της ΚΕΔΑ και μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν διστάζει να ρίξει ευθύνες σε συνιστώσες, που –όπως χαρακτηριστικά σημειώνει– ακολουθούν παρελκυστική τακτική, ενδιαφερόμενες κυρίως για το μαγαζάκι τους και όχι για το ενωτικό εγχείρημα.

Έχοντας σχεδόν επτά χρόνια θητείας στην Ευρωβουλή, ο Γιάννης Θεωνάς απαντά χωρίς περιστροφές σε όσους εγείρουν ζητήματα για την ιδεολογική ταυτότητα υποψηφίων στις επερχόμενες ευρωεκλογές, επισημαίνοντας ότι «δεν μπορεί να μπαίνουν κριτήρια επιλογής υποψηφιοτήτων με βάση ποια πολιτική άποψη έχει η κάθε συνιστώσα από την οποία προέρχεται». Και καταλήγει, τονίζοντας ότι «οποιαδήποτε διαφορετική τοποθέτηση είναι εκ του πονηρού, είναι απαράδεκτη και επικίνδυνη και ως τέτοια πρέπει να απορρίπτεται από το σύνολο του ΣΥΡΙΖΑ».

Στον ένα χρόνο από την 1η Πανελλαδική Σύσκεψη μέχρι σήμερα ποια είναι τα θετικά βήματα του ΣΥΡΙΖΑ και ποια τα αρνητικά;

Η 1η Πανελλαδική Σύσκεψη έδωσε τεράστιο ενθουσιασμό και προοπτική στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ για την επιτυχία του εγχειρήματος και τη δυναμική που αναπτύσσεται. Δυστυχώς, όμως, αυτός ο ενθουσιασμός και αυτή η δυναμική δεν αξιοποιήθηκαν σχεδόν καθόλου, διότι οι αποφάσεις που πάρθηκαν υλοποιήθηκαν ελάχιστα. Η 1η Σύσκεψη έδινε τη δυνατότητα να οργανωθούν πολύ καλύτερα απ’ ό,τι είναι σήμερα οι νομαρχιακές και οι τοπικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ. Να λειτουργούν με τρόπο, που θα επιτρέπει σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στους ανένταχτους αλλά και στα μέλη των συνιστωσών, να συμβάλλουν με καλύτερο και αποτελεσματικότερο τρόπο στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ – με μηνιαίες συνελεύσεις και με τη συγκρότηση μικρών θεματικών επιτροπών σε κάθε περιοχή, που θα ασχολούνταν με τα τοπικά προβλήματα και την καθημερινή παρουσία και δράση. Έτσι θα είχαμε μια δυναμική λειτουργία των νομαρχιακών επιτροπών που θα έδινε άλλη δυναμική και άλλη προοπτική. Ταυτόχρονα, εάν αυτές οι νομαρχιακές και τοπικές επιτροπές συγκροτούσαν το ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε πόλη του νομού, ακόμα και σε κάθε χωριό, ακόμα και με ένα άτομο να είναι πυρήνας και σύνδεσμος του ΣΥΡΙΖΑ, θα είχαμε μια ολοκληρωμένη οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ σε όλη την Ελλάδα. Αυτό δεν μπόρεσε να γίνει. 

Γιατί, τελικά, δεν έγινε;

Υπάρχουν ευθύνες και κεντρικά και τοπικά. Κυρίως έχουν ευθύνες όσες δυνάμεις δεν επέτρεψαν, με την παρελκυστική τακτική τους ή με την άρνηση συγκρότησης των αναγκαίων κεντρικών οργάνων, που προβλέπονταν από την 1η Πανελλαδική Σύσκεψη, ή με τη χαλάρωσή τους σε όργανα πολυμελή. Για παράδειγμα, η κεντρική πανελλαδική συντονιστική επιτροπή φτιάχτηκε με 380 άτομα, για να μη γίνει ποτέ όργανο – να μην μπορεί να λειτουργήσει και να εκφράσει τις νομαρχιακές και τοπικές επιτροπές σε πανελλαδικό επίπεδο, όπου θα ασκούσε κριτική και έλεγχο της κεντρικής γραμματείας αλλά θα ήταν και όργανο επεξεργασίας της κεντρικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε βήματα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κατάφερε να αναδειχτεί σε κύρια αντιπολιτευτική δύναμη της χώρας. Ήταν παρών σε όλους τους μικρούς και μεγάλους αγώνες, ήταν δίπλα σε όλα τα κοινωνικά κινήματα και εξέφρασε σε μεγάλο βαθμό τη νεολαία, γιατί αποτέλεσε τη μόνη πολιτική δύναμη που προσπάθησε να ακούσει την κραυγή αγωνίας της, προσπάθησε να βρεθεί κοντά της στην εξέγερση του Δεκέμβρη και να προωθήσει σε όλα τα επίπεδα τα αιτήματά της. 

Μετά τον ενθουσιασμό, σήμερα υπάρχει μια απογοήτευση. Τι είναι τελικά αυτό που προσπαθεί να σύρει το ΣΥΡΙΖΑ προς τα κάτω; Είναι μια τακτική του δικομματισμού και των ΜΜΕ;

Είναι κι αυτό. Εγώ, όταν οι δημοσκοπήσεις απογείωναν το ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθούσα να πω στους συντρόφους να μην ενθουσιάζονται. Δυστυχώς, οι δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, δεν έχουν στόχο να αναδείξουν τις σκέψεις και τα ενδιαφέρονται της κοινής γνώμης, αλλά να τα διαμορφώσουν. Επομένως, την περίοδο που το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση, οι δημοσκοπήσεις ανέβαζαν το ΣΥΡΙΖΑ, για να εντείνουν το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ. Τώρα που όλες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας αποδείχτηκε ότι έχουν συμφέρον –ο καθένας για τους δικούς του λόγους– να χτυπήσουν το ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθούν με λύσσα να τον κοντύνουν. Ενόχλησε το σύστημα. Είναι η πρώτη και μόνη αντισυστημική δύναμη στη χώρα μας, και από αυτή την άποψη προσπαθούν να τον κοντύνουν και με τη λογική των δημοσκοπήσεων αλλά και με τη λογική ορισμένων δυνάμεων στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, που αξιολογούν περισσότερο απ’ όσο πρέπει τις δημοσκοπήσεις, καθώς επενεργούν στον υποκειμενικό τους παράγοντα – και ακριβώς σ’ αυτό αποσκοπούν όλα αυτά τα στοιχεία και οι μετρήσεις που γίνονται. Το δεύτερο στοιχείο που δημιουργεί σοβαρά προβλήματα είναι ότι και εσωτερικοί λόγοι, αυτή τη στιγμή, διαμορφώνουν συνθήκες υποβάθμισης της αξιοπιστίας και της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα αναφερθώ μόνο σε δηλώσεις πρώην κορυφαίων στελεχών του Συνασπισμού, αλλά θα αναφερθώ και σε τακτικές που ακολουθούν δυνάμεις και συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή τα προβλήματα που υπάρχουν στη λειτουργία του και κανείς δεν τα αμφισβητεί. Ένα εγχείρημα που προσπαθεί να ενσωματώσει ή να συσπειρώσει πάνω από 10 συνιστώσες και απευθύνεται σε άλλες τόσες για να ενταχθούν είναι φυσικό να έχει δυσκολίες. Το να αξιοποιούν ορισμένες δυνάμεις αυτά τα προβλήματα για να δημιουργούν μια εσωστρέφεια, η οποία παίρνει άσχημα χαρακτηριστικά, είναι μια λογική που εντείνει την αναξιοπιστία. Αυτή τη στιγμή, το πρόβλημα για το ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι να μετατραπεί σε ενιαίο κόμμα, για να λειτουργεί πιο δημοκρατικά. Στο όνομα της δημοκρατίας, αυτές οι λογικές –πέρα από προθέσεις– αντικειμενικά οδηγούν στη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και στη λεηλασία του χώρου από ορισμένες δυνάμεις που περισσότερο ενδιαφέρονται για το μαγαζάκι τους παρά για το εγχείρημα. Τα περί δεύτερου κύματος, τα περί απόκτησης αρχών και λειτουργίας ενιαίου κόμματος, το να αποδώσουμε στη 2η Πανελλαδική Σύσκεψη χαρακτήρα και αρμοδιότητες συνεδρίου που θα εγκρίνει υποψήφιους κ.λπ. είναι ενέργειες που οδηγούν σε υποβάθμιση και, τελικά, στη διάλυση αυτού του εγχειρήματος. Ας μην ξεχνάμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, με αυτά τα προβλήματα και αυτή τη λειτουργία, δημιούργησε ελπίδες και προοπτικές κι έκανε όλους αυτούς τους ανένταχτους, που ουσιαστικά είχαν παραιτηθεί, να δραστηριοποιηθούν ξανά. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και θα συνεχιστεί όσο γίνεται σεβαστός ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ σαν φορέα κοινής δράσης και πολιτικής συνεργασίας των δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς, που έχει συγκροτηθεί με πλήρη σεβασμό στην ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική αυτοτέλεια των συνιστωσών που τον δημιούργησαν.

Πώς θα διαφυλαχτεί το εγχείρημα από αυτά τα προβλήματα;

Θα διαφυλαχτεί υλοποιώντας τις αποφάσεις της 1ης Πανελλαδικής Σύσκεψης. Αποφασίστηκε από τη γραμματεία να δημιουργηθούν θεματικές επιτροπές, οι οποίες, όμως, δεν μπορούν να συγκροτούνται ως ΣΥΡΙΖΑ μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, με αντικειμενικό αποτέλεσμα να τεμαχίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Να φτιάχνουμε, δηλαδή, ΣΥΡΙΖΑ συνδικαλιστών, ΣΥΡΙΖΑ ανένταχτων, ΣΥΡΙΖΑ γυναικών και πάει λέγοντας. Η απόφαση της 1ης Πανελλαδικής Σύσκεψης μιλά για ολιγομελείς θεματικές, που θα επεξεργάζονται θέσεις για το αντικείμενο με το οποίο ασχολούνται, θέσεις που θα μεταφέρονται στην κεντρική γραμματεία, η οποία πρέπει να μετατραπεί σε κέντρο πολιτικών αποφάσεων. Σήμερα η γραμματεία δεν είναι το κέντρο των πολιτικών αποφάσεων. Έχουμε πολλά κέντρα… Το δεύτερο είναι αντίστοιχα να συγκροτηθούν οι νομαρχιακές επιτροπές, που θα προτείνουν θέσεις και κυρίως δράσεις. Και τρίτον, να συγκροτηθεί το Πανελλαδικό Σώμα που προβλέπει η 1η Πανελλαδική Σύσκεψη, το οποίο θα αποτελείται από την κεντρική γραμματεία και τις γραμματείες των συντονιστικών επιτροπών όλων των νομαρχιακών και το οποίο μπορεί να συνεδριάζει μία φορά ανά τέσσερις μήνες, όπου θα επεξεργάζεται συνολικότερες θέσεις κι έτσι θα εξασφαλίζει τη συμμετοχή όλων των μελών στις διαδικασίες προώθησης των πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ. Νομίζω ότι, αν παρθούν αυτά τα μέτρα, το εγχείρημα θα ενισχυθεί και θα ξεπεράσει την εσωστρέφειά του. Δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε ενιαίο κόμμα, κάτι που θα σημάνει και τη διάλυσή του, αλλά να μπορεί σαν χώρος κοινής δράσης και πολιτικής συνεργασίας των δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς να δρα με αυτή τη μορφή και αυτό το περιεχόμενο. 

Επόμενος σταθμός είναι οι ευρωεκλογές, και θέλω να σταθούμε στα «χτυπήματα» που εξαπολύονται, όχι και με τον πιο έντιμο τρόπο, από πολλούς ενάντια σε υποψηφιότητες και συνιστώσες…

Εγώ θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής και να πω ότι έχει καθυστερήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και στην επεξεργασία του πολιτικού πλαισίου για τις ευρωεκλογές και στη δρομολόγηση των οργανωτικών και τεχνικών ζητημάτων. Υπήρχαν προτάσεις που έλεγαν ότι αυτά τα θέματα έπρεπε να έχουν τελειώσει το Νοέμβριο. Θα είχαμε, λοιπόν, νωρίς επεξεργαστεί τις θέσεις, ώστε σήμερα να μη βρισκόμασταν μπροστά σε τετελεσμένα γεγονότα που δεν μπορούν να ξεπεραστούν.

Επιπλέον, παρουσιάζονται το τελευταίο διάστημα τοποθετήσεις στελεχών μιας πτέρυγας του Συνασπισμού με τρόπο απαράδεκτο. Δεν μπορεί να μπαίνουν κριτήρια επιλογής υποψηφιοτήτων με βάση ποια πολιτική άποψη έχει η κάθε συνιστώσα από την οποία προέρχεται. Αυτό είναι απαράδεκτο, γιατί ανατρέπει πλήρως τη βάση πάνω στην οποία αναπτύχθηκε και ο Χώρος Κοινής Δράσης και Διαλόγου της Αριστεράς, από το 2001, και η Πρωτοβουλία για τη Συσπείρωση της Αριστεράς, το 2003, και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, το 2004 και το 2007, δηλαδή τον πλήρη σεβασμό στην ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική αυτοτέλεια κάθε συνιστώσας. Από αυτή την άποψη, δεν επιτρέπεται να λέμε ότι δεν μπορεί να είναι σε εκλόγιμη θέση για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο στέλεχος που προέρχεται από συνιστώσα που έχει τη μια ή την άλλη άποψη για την ΕΕ. Διότι αυτό, θα μας επιτρέψουν οι φορείς αυτών των απόψεων να πούμε ότι, πρώτον, είναι απαράδεκτο, γιατί υποτιμά τη βασική επιλογή του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερον, είναι απαράδεκτο, γιατί, χρόνια ολόκληρα, στη συνομοσπονδιακή ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς έχουν πάρει μέρος από την Ελλάδα ευρωβουλευτές που ανήκαν στο ΚΚΕ και στο Συνασπισμό και στο ΔΗΚΚΙ – παλιότερα. Και ποτέ το ΚΚΕ δεν έκρυψε ότι είναι αντίθετο στην ΕΕ και ότι είναι υπέρ της αποδέσμευσης της Ελλάδας. Και ο ομιλών υπήρξε σχεδόν 7 χρόνια ευρωβουλευτής –φορέας αυτής της πολιτικής άποψης– και δεν νομίζω ότι υπάρχει κανένας στο επίπεδο της συνομοσπονδιακής ομάδας της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς που να είχε κακή γνώμη για την παρουσία και δράση του Εφραιμίδη και του Θεωνά στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, αλλά και των άλλων ευρωβουλευτών που ανήκαν στο ΚΚΕ. Έτσι, δεν επιτρέπεται να λένε σήμερα ότι δεν μπορεί να είναι σε εκλόγιμη θέση στέλεχος που προέρχεται από συνιστώσα, η οποία ασκεί κριτική από άλλη μεριά στην ΕΕ. Όπως, για παράδειγμα, θα ήταν απαράδεκτο στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ να τίθεται από συνιστώσες ή από τάσεις ενός κόμματος η άποψη ότι φορείς του ευρωκομμουνισμού δεν μπορεί να είναι υποψήφιοι, ανεξάρτητα με το αν είναι κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επεξεργαστεί, όλα αυτά τα χρόνια, με αποκορύφωμα το πολιτικό πλαίσιο του 2007, πολύ συγκεκριμένες θέσεις για την ΕΕ και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, που αποτελούν κοινή συνισταμένη των δυνάμεων που συγκροτούν το ΣΥΡΙΖΑ, επομένως και των ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Οποιαδήποτε διαφορετική τοποθέτηση είναι εκ του πονηρού, είναι απαράδεκτη και επικίνδυνη και ως τέτοια πρέπει να απορρίπτεται από το σύνολο του ΣΥΡΙΖΑ.   @

Απαίτηση το προχώρημα

Περισσότερες από 70 συνελεύσεις τοπικών επιτροπών του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι τώρα, ενώ δεκάδες ακόμα έχουν προγραμματιστεί για το επόμενο διάστημα.

Πολλές εκατοντάδες κόσμου συμμετέχουν σε μια πλούσια διαδικασία συζητήσεων για τις προγραμματικές θέσεις, παρά τα περιορισμένα χρονικά περιθώρια που μας χωρίζουν από τη 2η Πανελλαδική Σύσκεψη.

Εκατοντάδες ακόμα άνθρωποι, που δραστηριοποιούνται σε χώρους εργασίας, της εκπαίδευσης, της αγροτικής παραγωγής, των κινημάτων πόλης και του περιβάλλοντος, του γυναικείου κινήματος και των δικαιωμάτων, έχουν συγκροτηθεί σε χωριστές θεματικές επιτροπές, που επεξεργάζονται, εμπλουτίζουν και εξειδικεύουν την εισήγηση της γραμματείας και θα παρουσιάσουν τις εισηγήσεις τους στις 10, 11 και 12 Απρίλη.

Είναι σημαντικό ότι από άκρη σ’ άκρη της χώρας και, ιδιαίτερα στην επαρχία, ο κόσμος της Αριστεράς συμμετέχει δραστήρια στη διαδικασία, διατυπώνει απόψεις, απαιτεί να συνεχιστεί, να σταθεροποιηθεί, να βαθύνει το ενωτικό εγχείρημα της Αριστεράς.

Από τη μέχρι τώρα διαδικασία, από τις τοποθετήσεις όλων όσοι συμμετέχουν, μπορούν να βγουν ορισμένα συμπεράσματα:

  • Είναι ορατή η διάθεση ενός ευρύτατου δυναμικού, που υπερβαίνει κατά πολύ την οργανωμένη επιρροή των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, να συνεχιστεί η προσπάθεια συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ, να εφαρμοστεί η κατεύθυνση για ανάληψη πρωτοβουλιών σε κάθε χώρο παρέμβασης, να εξειδικευτούν οι προγραμματικές θέσεις, ώστε να υποβοηθηθεί η δουλειά κατά περιοχές.
  • Θετικές ήταν οι εκτιμήσεις για τον προσανατολισμό των θέσεων της γραμματείας και κυρίως για τη διαμόρφωση ενός πολιτικού προγράμματος που θα δεσμεύει όλους κι όλες που συμμετέχουν και κυρίως εκπροσωπούν το ΣΥΡΙΖΑ. Δικαιολογημένες ήταν και οι κριτικές που διατυπώθηκαν ότι δεν δόθηκε περισσότερος χρόνος, ώστε η μελέτη και η συζήτηση πάνω στις θέσεις να γίνει με μεγαλύτερη άνεση.
  • Είναι φανερή η αγωνία του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ για τις επώδυνες επιπτώσεις που έχουν συνολικά στο εγχείρημα οι ασάφειες, η αμφίσημη εικόνα και οι διαφοροποιήσεις σε σημαντικά πολιτικά θέματα από ορισμένους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινοβουλευτική ομάδα και στα ΜΜΕ. Υπάρχει, ακόμα, μια φανερή αγανάκτηση ενάντια στους εκπροσώπους της ανανεωτικής πτέρυγας του ΣΥΝ, που αμφισβητούν το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και διατυπώνουν δημόσια απόψεις ή τροφοδοτούν τα ΜΜΕ με σχόλια τέτοια, που δίνουν μια αρνητική εικόνα προς τα έξω.
  • Υπήρξε μια μαζική απόρριψη του τρόπου που εκπροσωπείται προς τα έξω ο ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως στα ΜΜΕ. Πολλοί σημείωσαν ότι οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ με τις περισσότερες εμφανίσεις στα ΜΜΕ είναι εκείνοι που με άλλες ευκαιρίες αμφισβητούν δημόσια τη σημασία και τον προσανατολισμό του εγχειρήματος.
  • Πολλοί θύμισαν ότι ορισμένες αποφάσεις της 1ης Συνδιάσκεψης δεν εφαρμόστηκαν και τόνισαν την ανάγκη να υπάρξει δέσμευση αλλά και μια διαδικασία που θα αποτρέψει την επανάληψη τέτοιων φαινομένων στο εξής.

Είναι σημαντικό που ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει διάθεση συμμετοχής και ενίσχυσης του εγχειρήματος και ταυτόχρονα δίκαιο να αναζητά όρους και δεσμεύσεις ώστε η προσπάθεια αυτή να προστατευθεί από τα σημάδια απαξίωσης, που γίνονται φανερά τα τελευταίο διάστημα.

Στην περσινή Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ ζούσαμε σε μια εικονική δημοσκοπική πραγματικότητα ραγδαίας αύξησης των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, ταυτόχρονα όμως και σε μια κοινωνική πραγματικότητα απλώματος και βαθαίματος της φτώχειας, της ανασφάλειας, των αποκλεισμών και των αδιεξόδων.

Στους δώδεκα μήνες που πέρασαν, η άνοιξη μάλλον τελείωσε (;) και φαίνεται να εμφανίζονται μαύρα σύννεφα. Η κοινωνική πραγματικότητα, όμως, μοιάζει να ‘ναι ολοσκότεινη και στο βάθος να μη φαίνεται φως. Έτσι τουλάχιστον την εμφανίζουν οι «ηγέτες» και τα ΜΜΕ τους. Μήπως όμως πίσω από τα φαινόμενα μπορούμε να αναζητήσουμε την αλήθεια ή, καλύτερα, την προοπτική; Όποιος τα βλέπει μαύρα, βλέπει μόνο τη μία πλευρά. Υπάρχει και μία άλλη… Υπάρχουν τα πλούσια αναμνηστικά της εξέγερσης του Δεκέμβρη, οι μεγάλες απεργίες στη Γαλλία αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, έχουμε την κατάρρευση κυβερνήσεων σε Ισλανδία, Ουγγαρία, Τσεχία. Ακούγεται η γεμάτη απόγνωση αλλά και ελπιδοφόρα φωνή-αντίσταση των καταπιεζόμενων, των «κάτω», που δεν φαίνονται καθόλου πρόθυμοι να πληρώσουν το μάρμαρο, γιατί πολύ απλά δεν αισθάνονται υπεύθυνοι γι ‘αυτό.

Έλλειμμα εμπιστοσύνης και πληθωρισμός φόβου

Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι θα αυξηθεί η αναζήτηση για αριστερό λόγο και πράξη, ακόμα και χωρίς την παρουσία της Αριστεράς. Θα μεγαλώνει η κραυγή της κοινωνίας –τόσο όσο θα γεμίζουν οι δεξαμενές από οργή και αγανάκτηση– για άλλες λύσεις, από εναλλακτικές-διασωστικές έως ανατρεπτικές-αντισυστημικές. Θα κατανοείται ολοένα και περισσότερο η καπιταλιστική χρεοκοπία.

Στο συγκεκριμένο πολιτικό χρόνο, το κρίσιμο σημείο σχετίζεται με δύο λέξεις: εμπιστοσύνη και φόβος. Υπάρχει ένα μαζικό έλλειμμα εμπιστοσύνης και ταυτόχρονα ένας πληθωρισμός διάχυτου φόβου για πολλά, αν όχι για όλα όσα λειτουργούν στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Όχι βέβαια όλων των ανθρώπων. Είναι αυτονόητο πως αυτά δεν αφορούν τη ζωή των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών ,των πλουσίων.

Εδώ όμως βρίσκεται και το κεντρικό πολιτικό έλλειμμα, άρα και ζητούμενο.

Πόσο υπαρκτή είναι μια πολιτική δύναμη και, πιο συγκεκριμένα, η οργανωμένη Αριστερά, που να ’ναι σε θέση να εκφράσει είτε μια νέα κοινωνική δυναμική είτε να ανατρέψει το φόβο και να δημιουργήσει σε μαζική κλίμακα σχέσεις εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας; Με απλά λόγια, πόσο υπαρκτή είναι μια Αριστερά άμεσα χρήσιμη στους διευθυνόμενους, στους «κάτω»;

Το ερώτημα δεν μπορεί να παρακαμφθεί από το ΣΥΡΙΖΑ και τις διαδικασίες του. Είναι επείγον, είναι άμεσο, η απάντησή του είναι θέμα ζωτικής σημασίας. Η προηγούμενη σύσκεψη έδειξε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει ελπίδα, μπορεί να προχωρήσει, έχει τις δυνατότητες να λειτουργήσει ενωτικά, κινηματικά, με κοινωνική γνώση. Ο ΣΥΡΙΖΑ τότε είχε συσπειρώσει κόσμο γιατί απαντούσε σε πραγματικές ανάγκες, στις ανάγκες συγκέντρωσης και συσπείρωσης δύναμης, για να μπορούν να υπάρξουν αποτελεσματικές αντιστάσεις, στην ανάγκη να αλλάξουν τα πράγματα στην Αριστερά (μετασχηματισμός) για να αλλάξουν τα πράγματα και στην κοινωνία (σχέση αμφίδρομη).

Αν εξαιρέσουμε όμως την περίοδο του Δεκέμβρη, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε μέσα στο κίνημα, έδειξε και ως ένα βαθμό απέδειξε ότι δεν είναι εντός συστήματος, ότι βρίσκεται σε αντιπαράθεση με το πολιτικό καρτέλ του δικομματισμού και την κοινωνία του αποκλεισμού και των αποκλεισμένων που αυτό δημιούργησε, το υπόλοιπο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε μέσα στο καζάνι να βράζει με το ζουμί του.

Το δέντρο που πληγώναμε

Δεν εφαρμόστηκαν οι αποφάσεις της σύσκεψης (εκπρόσωπος Τύπου και συντονισμός γραμματείας-κοινοβουλευτικής ομάδας, έκδοση μηνιαίου περιοδικού πανελλαδικής εμβέλειας κ.λπ.). Από τις αποφάσεις που δεν εφαρμόστηκαν, καθοριστικής σημασίας ήταν: α) Η δημιουργία γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, που θα εξασφάλιζε την πλουραλιστική παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ στα ΜΜΕ, γιατί έτσι ο λόγος που μαζικά –μέσω TV– εκφωνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ θα ‘ταν δικός του, και όχι μονοπώλιο μιας συνιστώσας και μάλιστα της μειοψηφικής της τάσης. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς δημοκρατίας και πλουραλισμού, είναι ουσίας. Ο λόγος που εκφωνούσαν μέσα από τους δέκτες οι καρεκλοκένταυροι –και επί της ουσίας ενάντιοι του ΣΥΡΙΖΑ–, ορισμένοι εκπρόσωποι της ανανεωτικής πτέρυγας, ήταν λόγος ανοιχτός προς το ΠΑΣΟΚ και εν γένει προς το σύστημα. Εύστοχα ο Λ. Λαζόπουλος είπε ότι ο λαός δεν χρειάζεται να πάρει το λεωφορείο που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ για να πάει στο ΠΑΣΟΚ. Πάει απευθείας μόνος του. Σ’ αυτό δεν δόθηκε καμία μάχη, πλην εξαιρέσεων. β) Η έκδοση μηνιαίου θεωρητικού, ενημερωτικού, πολιτικού περιοδικού θα ‘ταν η πρώτη ενοποιητική πράξη όλου του εγχειρήματος σε πανελλαδική κλίμακα. Θα δημιουργούσε ενότητες-αντιπαραθέσεις-συνθέσεις όχι ιστορικού αλλά πραγματικού, επίκαιρου πολιτικού περιεχομένου. γ) Η λειτουργία της γραμματείας και των οργάνων θα δημιουργούσε κίνητρα, διαδικασίες δράσης-πράξης τόσο στην κεντρική πολιτική σκηνή όσο και μέσα στους κοινωνικούς χώρους.

Και ενώ μας έλειπε το στοιχείο της πράξης, της ενωτικής δράσης, της οργάνωσης και της αντίστοιχης λειτουργίας, για να έχουμε άμεση παρέμβαση σε αυτό που λέμε μάζες και λαό, είχαμε μπόλικες τρικλοποδιές, συνελεύσεις και συνελευσιασμούς, μπόλικους παραγοντισμούς και εκδηλώσεις μικροπολιτικής από παράγοντες και παραγοντίσκους. Αλώνιζε η «ανανεωτική πτέρυγα» και ο ΡΙΖΑ ασχολιόταν με το μοναδικό θέμα του rotation του συντονιστή (αλήθεια, έγινε πουθενά rotation σε βουλευτές, νομαρχιακούς και δημοτικούς συμβούλους κ.λπ.;). Ναι, το θέμα της εναλλαγής είναι σοβαρό και πρέπει να υπάρχει. Αλλά ούτε κεντρικό, ούτε ουσιαστικό ήταν, ούτε σηματοδοτούσε ανατροπές στην πολιτική εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην κοινωνία. Όσοι χρησιμοποίησαν αυτή την πολιτική πρακτική είναι υπόλογοι για το ότι δεν λειτούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ εκεί που πρέπει να λειτουργεί, μέσα στους κοινωνικούς χώρους, μέσα στις μάζες, ανατρέποντας τους συσχετισμούς. Η ΚΟΕ έδειξε –όχι μόνη της– ένα δρόμο με τις επιτροπές ενάντια στην ακρίβεια, με το Βοτανικό και τον Βωβό, με τις αλλεπάλληλες παρεμβάσεις-κριτικές απέναντι στη δημόσια (Χατζησωκράτης, 4 βουλευτές κ.ά.) παραχάραξη των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ.

Μετασχηματισμός με ενωτικό και αριστερό πρόσημο

Οι αγωνίες για το μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ, όταν είναι ειλικρινείς –υπάρχουν δυστυχώς χειρισμοί και μικροπολιτικές–, οφείλουν να αναζητήσουν τους μοχλούς, τα εργαλεία, τον πολιτικό χρόνο, τις διαδικασίες έτσι ώστε να επιτευχθεί το εγχείρημα. Από αυτή την άποψη, η οποιαδήποτε συνεισφορά είναι χρήσιμη, αρκεί να μη ροκανίζει το εγχείρημα, να μην απογοητεύει κόσμο, να μην επιλέγει διαδικασίες που τραυματίζουν τα αριστερά και ενωτικά χαρακτηριστικά του. Η όποια συνεισφορά είναι ευχάριστα δεκτή, όταν μπορεί να κερδίζει κόσμο η Αριστερά, να αφοπλίζεται η δεξιά, να ηγεμονεύει ένας άλλος πολιτικός πολιτισμός, να αναπτύσσονται μεγαλύτερες συνθέσεις κ.ά.

Στη συγκεκριμένη κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, στη συγκεκριμένη φάση ωρίμανσης του εγχειρήματος, ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ θα προχωρήσει από την ενεργοποίηση των παρακάτω μοχλών-βημάτων:

1. Η πράξη, η δράση. Αυτά είναι τα αποφασιστικά στοιχεία που δημιουργούν όρους μετασχηματισμού από τα έξω. Το να κάνουμε πολιτική σήμερα, πρωτίστως σημαίνει προσπάθεια αλλαγής του κοινωνικού συσχετισμού δύναμης, ανατροπή πλευρών της λαϊκής συνείδησης, σημαίνει να πρωταγωνιστήσεις στην ενότητα, συμμαχία και αντίσταση της εργατικής τάξης, των εργαζομένων, της νεολαίας. Αριστερά χωρίς κινηματικό προσανατολισμό, χωρίς κοινωνικά ερείσματα, ούτε επικίνδυνη για το σύστημα είναι ούτε επίσης χρήσιμη και ικανή γι’ αυτούς που θέλει να εκφράσει.

Εδώ πρέπει να εστιάσουμε σε μέτωπα και να μην περισπαστούμε. Δεν μπορούμε σήμερα να τα ανοίξουμε όλα –δεν έχει σημασία η επιθυμία μας–, γι’ αυτό χρειάζεται αξιολόγηση, ιεράρχηση και σχέδιο. Τα μέτωπα της ανεργίας, της επισφαλούς εργασίας, των απολύσεων, της φτώχειας και της ακρίβειας είναι αυτά που πρέπει να ανοίξουν με ρυθμό, μονιμότητα, χωρίς δογματισμούς και σεχταρισμούς, με λαϊκότητα, χωρίς καπέλα και κομματικές κεφαλαιοποιήσεις. Στις σημερινές συνθήκες, όποιος δουλέψει για το δίπολο οργάνωση λαού -,αντίσταση λαού, αυτός είναι χρήσιμος και αποτελεσματικός, αυτός μπορεί να ηγεμονεύσει.

2. Η απόδραση του ΣΥΡΙΖΑ από την αστική πολιτική. Αυτό σημαίνει την ανεξαρτησία του, τον αυτοκαθορισμό του σαν μια πρωταγωνιστική αντιδικομματική δύναμη που οικοδομεί μια μεγάλη Αριστερά, αλλάζοντας τους συσχετισμούς. Η φερεγγυότητά του –αποφασιστικό σημείο σήμερα– κυρίως εξαρτάται τόσο από την πολιτική αντιμετώπισης ενός συστατικού (ΠΑΣΟΚ) του πολιτικού δικομματικού καρτέλ, όσο και από την έμπρακτη εναντίωσή του σε μορφές-εικόνες-καταστάσεις που ταλαιπώρησαν και καταταλαιπωρούν συνολικά το σώμα της Αριστεράς και τη δημόσια εικόνα της (ίντριγκες, παραγοντισμοί, παρασκήνια, διασπάσεις, καρεκλολαγνεία). Όποιος μιλάει για ανανέωση ας σκεφθεί πρώτα και κύρια την απαλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ από τις γεροντικές του αρρώστιες. Ο κόσμος μάς θεωρεί σαν μία Βαβέλ, όπου βασιλεύουν όλες οι παραπάνω ελεεινότητες, την ίδια στιγμή που δεν είναι ακόμα απολύτως σίγουρος (παλιότερα ήταν πιο σίγουρος) ότι δεν αποτελούμε συγκοινωνούντα δοχεία με το ΠΑΣΟΚ και, δυστυχώς, η άποψη του κόσμου δεν απέχει πολύ από την αλήθεια, αφού ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα  κάνουμε τα πάντα για να του αποδείξουμε ότι δεν λαθεύει.

3. Από το ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών και ανένταχτων, στο ΣΥΡΙΖΑ των συνισταμένων δυνάμεων. Είναι απαραίτητα διερευνητικά βήματα ωσμώσεων, συνθέσεων, συγχωνεύσεων και ενοτήτων μεταξύ συνιστωσών αλλά και ανένταχτων δυνάμεων για την ύπαρξη συνισταμένων δυνάμεων. Αυτές οι ιδεολογικές-πολιτικές διαδικασίες αναζήτησης αναβαθμισμένων ενοτήτων θα πρέπει να ξεπεράσουν τα ιστορικά κληρονομημένα ρεύματα του μαρξισμού του 20ού αιώνα. Στις σημερινές συνθήκες πρέπει να αναδειχθούν νέα ρεύματα που να προσπαθήσουν να δώσουν συγχρόνως απαντήσεις στη συγκεκριμένη και ιστορικά προσδιορισμένη περίοδο του 21ου αιώνα. Από την άποψη αυτή, και τα κοινά θεωρητικά-πολιτικά έντυπα αλλά και διαδικασίες προγραμματικών συγκλίσεων είναι προς την κατεύθυνση ανίχνευσης και συγκρότησης συνισταμένων δυνάμεων και ανατροπής των συνιστωσών και ανένταχτων που υπάρχουν σήμερα.

4. Η τροποποίηση του συσχετισμού δύναμης εντός της Αριστεράς. Αν μας ενδιαφέρει μια μεγαλύτερη, ευρύτερη και αποτελεσματικότερη ενότητα της ελληνικής Αριστεράς, πρέπει να την επιδιώξουμε και με όρους συγκέντρωσης δύναμης. Όσο πληγώνουμε και κλαδεύουμε το δέντρο που καθόμαστε, τόσο η αλλαγή των συσχετισμών θα απομακρύνεται. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπεράσει το ΚΚΕ (και αυτό τώρα, στις ευρωεκλογές, για να έχουμε και τη δύναμη να το επαναλάβουμε και στις βουλευτικές), τότε το σχέδιο του ΚΚΕ θα κονιορτοποιηθεί και θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου για μια μεγαλύτερη αλλαγή στην Αριστερά.

5. Η υπέρβαση της σημερινής λειτουργίας και οργάνωσης. Άλλη οργάνωση, άλλη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, που να υπηρετεί τα παραπάνω. Είναι πολιτικά ορθό ότι έχουμε ανάγκη από μια ουσιαστικότερη-δημοκρατικότερη λειτουργία. Μια λειτουργία που να υποδέχεται κόσμο που δηλώνει ΣΥΡΙΖΑ –κι όχι ΚΟΕ ή ΣΥΝ–, που να απελευθερώνει, σεβόμενη τους απανταχού ανένταχτους, που να δημιουργεί συντροφικές σχέσεις ανάμεσα στις συνιστώσες, που να δουλεύει για το κοινό καλό – που με έναν ορισμένο τρόπο είναι και κομματικά καλό. Μια σύσκεψη που θα αποφασίσει στοιχεία λειτουργίας, που θα αποφασίσει πάνω σε επίδικα θέματα (οικονομικό, μέλη, αποφάσεις και ελέγχους, όργανα ΣΥΡΙΖΑ κ.ά.) είναι αναγκαίο να γίνει για να λειανθούν και τριβές που δεν βοηθούν καθόλου στη συνέχεια, την ανάπτυξη, την επιτυχία του εγχειρήματος.

Τελειώνοντας, επειδή υπάρχουν πολλοί ψιθυριστές, επειδή η εσωτερική προπαγάνδα εναντίον της ΚΟΕ αναπτύσσεται συνειδητά αλλά και ασυνείδητα, η ΚΟΕ –αν και μπορεί να έχει κάνει λάθη, και έχει κάνει– παραμένει σταθερά θερμός υποστηρικτής του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ΚΟΕ έχει κάνει τις μεγαλύτερες υπερβάσεις, συμβιβασμούς, υποχωρήσεις από κάθε άλλη συνιστώσα, γιατί αποτελεί διακηρυγμένη θέση της ότι για να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα και στην κοινωνία πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα στην Αριστερά.

Θεωρούμε όμως –και αυτό για μας έχει περισσότερη αξία– ότι η ενότητα της Αριστεράς είναι μια διαδικασία, δεν είναι μια στιγμή συνάθροισης δυνάμεων, πολύ δε περισσότερο δεν είναι μια εκλογική ομπρέλα κομματικής διάσωσης η επίτευξης ατομικών μωροφιλοδοξιών και βολεμάτων. Η νέα Αριστερά, η νέα κομμουνιστική Αριστερά, δεν πρόκειται να προκύψει από απλές αθροιστικές πράξεις πολιτικών επιτελείων. Μάλιστα, το πρόβλημα «ενότητα» δεν είναι νέτα σκέτα θέμα συγγένειας και ιστορικών καταβολών. Η νέα Αριστερά θα προκύψει μέσα από τη συστράτευση αριστερών συνειδήσεων, από το ΚΚΕ, το ΣΥΡΙΖΑ, τις εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις και συνειδήσεων που σήμερα είναι εγκλωβισμένες στο δικομματισμό. Ας δουλέψουμε με όλη μας τη δύναμη γι’ αυτό. Το χρωστάμε εξάλλου και στην ιστορία και στο παρόν και το μέλλον.   @

Νίκος Γαλάνης,
μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Η «Αριστερά!» ενόψει της 2ης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ, απευθύνθηκε στις συνιστώσες και σε πολλούς ανένταχτους του ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας σε όλους τέσσερα ερωτήματα. Σε αυτές τις σελίδες δημοσιεύονται οι απαντήσεις όσων ανταποκρίθηκαν. Να σημειωθεί ότι οι ερωτήσεις τέθηκαν σε όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και στον βουλευτή Φώτη Κουβέλη. Οι ερωτήσεις είναι οι εξής:

  1. Ποια θεωρείτε ότι ήταν τα θετικά και ποια τα αρνητικά στοιχεία-βήματα του ΣΥΡΙΖΑ στον έναν χρόνο από την πρώτη Πανελλαδική Σύσκεψη;
  2. Τι πρέπει να αλλάξει στο ΣΥΡΙΖΑ από δω και πέρα, προς ποια κατεύθυνση και με ποια εργαλεία;
  3. Μπροστά στις ευρωεκλογές ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι, τα προτάγματα και εν τέλει το διακύβευμα για τον ΣΥΡΙΖΑ;
  4. Στο περιβάλλον που διαμορφώνει η κρίση πώς οριζόμαστε ως ΣΥΡΙΖΑ και σε τι καλούμε τον κόσμο να δράσει και να κινητοποιηθεί;

1. Αν λογαριάσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μια πρωτόφαντη μορφή συνεργασίας πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς, όπου ο κάθε πολιτικός φορέας διατηρεί την ιδεολογική, την πολιτική και οργανωτική αυτοτέλειά του και όλοι προσπαθούν να δράσουν από κοινού, τότε το εγχείρημα έχει πετύχει.

Τα θετικά αποτελέσματα είναι:

α) Η ελπίδα που γεννήθηκε στο χώρο της Αριστεράς ότι είναι δυνατόν, ότι μπορούν να συνεργαστούν οι πολιτικές δυνάμεις της, αν φυσικά το θέλουν.

β) Πως το μέγα πλήθος των ανένταχτων αγωνιστών βρήκε ένα χώρο κοινής δράσης, χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να ανήκουν σε κομματικό φορέα.

Τα αρνητικά φαινόμενα σύγκεινται:

α) Στην εμφάνιση των φαινομένων του κομματικού πατριωτισμού, όπου κυριαρχεί η αντίληψη της μονομέρειας, προς βλάβη του γενικού, δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ.

β) Σε ορισμένες ενέργειες ηγεμονισμού, που έβλαψαν και βλάπτουν το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ.

2. Πρώτα πρώτα: Να αλλάξουμε στο ΣΥΡΙΖΑ νοοτροπία στο θέμα της συνεργασίας μας. Η συνεργασία μας δεν είναι ανταγωνισμός, είναι συμπόρευση είναι συμπαράταξη. Συνεπώς, προσφορά και όχι κατάκτηση θέσεων.

Δεύτερο: Οι αποφάσεις που παίρνονται σε κάθε πολιτικό φορέα αποτελούν προτάσεις προς τις άλλες δυνάμεις και όχι διαταγές προς εκτέλεση.

Τρίτο: Πρυτανεύει το γενικό και όχι το μερικό. Αν πάει καλά ο ΣΥΡΙΖΑ, θα αναπτυχθούν και οι δυνάμεις που τον συναποτελούν.

Τέταρτο: Όλοι οι συριζίτες και οι συριζίτισσες, ανένταχτοι και ενταγμένοι στις συνιστώσες του, αποτελούν το ΣΥΡΙΖΑ και όλοι συνεισφέρουν για την ανάπτυξή του. Κανένας δεν είναι πρώτος κι οι άλλοι δεύτεροι, τρίτοι και τέταρτοι…

Πέμπτο: Ο στόχος και το στοίχημα είναι η αξιοποίηση όλων, χωρίς εξαίρεση. Οι τρόποι και τα εργαλεία είναι γνωστά, αρκεί να υπάρχει βούληση, η οποία ευελπιστώ να υπάρξει.

3. Για τις ευρωεκλογές, οι στόχοι μας είναι: α) Ένα πρόγραμμα, που θα πείθει τον Έλληνα ψηφοφόρο ότι η ψήφος του για μια «Ευρώπη των Λαών» και όχι των μονοπωλίων και του ευρωπαϊκού κατεστημένου βρίσκει την έκφρασή της στο ΣΥΡΙΖΑ.

β) Ένα ψηφοδέλτιο με όσο το δυνατόν ευρύτατη αναγνωρισιμότητα και αποδεκτικότητα, όπου θα παρουσιάζεται και όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων, που χαρακτηρίζουν και συνιστούν το ΣΥΡΙΖΑ. Στόχος μας να είναι: όχι ποιοι θα καθίσουν στις καρέκλες του ευρωκοινοβουλίου, αλλά πόσο η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, η δυναμική του παρουσία και η ελπίδα που γεννάει θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων. 

4. Στην κρίση που συντάραξε το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και τώρα συνέρχεται όλη η οικονομία, οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι ξεκάθαρες. Πρώτο: Αγώνας, ώστε την κρίση και τις συνέπειές της να μην την πληρώσουν οι εργαζόμενοι. Δεύτερο: Οι προτάσεις μας να αποφύγουν την ξύλινη γλώσσα με τις τσιτατολογίες και τις θεωρητικές αναλύσεις. Οι προτάσεις μας να είναι σαφείς, πειστικές και κατανοητές απ’ όλους. Τρίτο: Οι προτάσεις μας να είναι όχι μόνο αρνητικές απέναντι στα κατασταλτικά μέτρα σε βάρος των εργαζομένων, αλλά και θετικές ως προς τι πρέπει να γίνει για μια οικονομία προς όφελος του λαού. Τέταρτο: Η συνεχής, επίμονη προσπάθειά μας για κοινή δράση των εργαζομένων και συντονισμό των ενεργειών όλων των κομμάτων της Αριστεράς προς αντιμετώπιση της επίθεσης εναντίον του εργαζόμενου λαού.

Μανώλης Γλέζος,
στέλεχος Ενεργών Πολιτών,
μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Η «Αριστερά!» ενόψει της 2ης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ, απευθύνθηκε στις συνιστώσες και σε πολλούς ανένταχτους του ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας σε όλους τέσσερα ερωτήματα. Σε αυτές τις σελίδες δημοσιεύονται οι απαντήσεις όσων ανταποκρίθηκαν. Να σημειωθεί ότι οι ερωτήσεις τέθηκαν σε όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και στον βουλευτή Φώτη Κουβέλη. Οι ερωτήσεις είναι οι εξής:

  1. Ποια θεωρείτε ότι ήταν τα θετικά και ποια τα αρνητικά στοιχεία-βήματα του ΣΥΡΙΖΑ στον έναν χρόνο από την πρώτη Πανελλαδική Σύσκεψη;
  2. Τι πρέπει να αλλάξει στο ΣΥΡΙΖΑ από δω και πέρα, προς ποια κατεύθυνση και με ποια εργαλεία;
  3. Μπροστά στις ευρωεκλογές ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι, τα προτάγματα και εν τέλει το διακύβευμα για τον ΣΥΡΙΖΑ;
  4. Στο περιβάλλον που διαμορφώνει η κρίση πώς οριζόμαστε ως ΣΥΡΙΖΑ και σε τι καλούμε τον κόσμο να δράσει και να κινητοποιηθεί;

1. Ο χρόνος που πέρασε απ΄ την 1η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ πυκνός σε πολιτικά γεγονότα και γενικότερα σε εξελίξεις στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας και διεθνώς. Ιδιαίτερα μετά το Σεπτέμβρη του 2008, η κρίση δημιούργησε ένα ζοφερό, πλήρως ανασφαλές τοπίο, κυρίως και πριν απ΄ όλα στους εργαζόμενους και στις λαϊκές τάξεις. Ενώ παράλληλα έδειξε και τα όρια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Η φιλολογία για τις απεριόριστες δυνατότητες ανάπτυξης, για ανάπτυξη χωρίς κρίσεις, αποδείχτηκε χίμαιρα.

Ταυτόχρονα είχαμε, τη χρονιά που πέρασε, και μεγάλους λαϊκούς και εργατικούς αγώνες, ενώ ξεχωριστή σημασία είχαν οι μεγάλες κινητοποιήσεις τον περασμένο Δεκέμβρη, που έκφρασαν την οργή, το δυναμισμό, το εξεγερτικό πνεύμα αλλά και τα αδιέξοδα της νέας γενιάς, που μεγαλώνει σ΄ έναν κόσμο που έχει κατεβάσει μπάρες για το μέλλον τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σ’ όλους αυτούς τους αγώνες και τα κινήματα στάθηκε στην πρώτη γραμμή της πάλης και στήριξε όχι μόνο τις μεγάλες κινητοποιήσεις αλλά και κάθε εκδήλωση αντίστασης και κοινωνικής διεκδίκησης, π.χ. λιθάνθρακας, Ελαιώνας, επιτροπές ακρίβειας κ.λπ. Αυτό ήταν μια πολύ θετική στάση, που μας δημιουργεί πρόσθετες ευθύνες. Όμως γενικότερες αδυναμίες, που οφείλονται αφενός στη διστακτικότητα να προχωρήσει πιο αποφασιστικά το ενωτικό εγχείρημα και αφετέρου σε προβλήματα λαθεμένων αντιλήψεων για το μαζικό κίνημα και τις μορφές πάλης, μας εμπόδισαν να δημιουργήσουμε πιο σταθερές και μόνιμες σχέσεις με τις αγωνιζόμενες λαϊκές δυνάμεις, και κυρίως με τη νεολαία.

2. Μία απ΄ τις πιο σημαντικές κατακτήσεις αυτής της περιόδου είναι ότι κατορθώσαμε να προχωρήσουμε την προγραμματική διαδικασία που είχαμε αποφασίσει στην 1η Πανελλαδική Σύσκεψη. Ήδη εγκρίθηκε απ΄ τη γραμματεία το σχέδιο του προγράμματος, συζητείται στις τοπικές και κλαδικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ και θα οριστικοποιηθεί σε λίγες μέρες, στη 2η Πανελλαδική Σύσκεψη. Η προγραμματική συμφωνία αναβαθμίζει το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και δημιουργεί τις πολιτικές προϋποθέσεις για την επίλυση πιο σύνθετων προβλημάτων. Θα μας δοθεί έτσι η δυνατότητα να ανοιχτούμε πιο αποφασιστικά στον κόσμο και να δώσουμε νέα προοπτική σταθερής ανάπτυξης του ΣΥΡΙΖΑ. 

3. Οι ευρωεκλογές θα αποτελέσουν την πρώτη μεγάλη πολιτική μάχη του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει γενικότερη συμφωνία στο πολιτικό πλαίσιο για την ΕΕ, όπως αυτό έχει αποτυπωθεί στο Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αν και δεν θα περιοριστούμε μόνο στα ευρωπαϊκά ζητήματα. Όλα, και πρωτίστως η κρίση και οι πολιτικές για την αντιμετώπισή της, θα αποτελέσουν αντικείμενο του προεκλογικού αγώνα. Απ΄ την έκβαση αυτής της μάχης θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό η δημιουργία πρόσθετων ευνοϊκών προϋποθέσεων για την παραπέρα εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι απολύτως αναγκαίο αυτή η μάχη να είναι αποτελεσματική και νικηφόρα. Αυτό σημαίνει όχι μόνο όσο γίνεται μεγαλύτερο ποσοστό και περισσότερες έδρες. Σημαίνει, πριν απ΄ όλα, ότι θα αξιοποιήσουμε με τον πιο ευέλικτο και αποτελεσματικό τρόπο το αυξημένο ενδιαφέρον που δημιουργεί ο εκλογικός αγώνας, ιδιαίτερα στο περιβάλλον της κρίσης, για να έρθουμε σε επαφή με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και να πείσουμε όσο γίνεται περισσότερους για τις ιδέες μας και κυρίως για την ανάγκη της συλλογικής δράσης και πάλης για μια καλύτερη ζωή. Προϋπόθεση γι΄ αυτό βέβαια είναι να καταπολεμήσουμε η κάθε συνιστώσα, ο κάθε σύντροφος και συντρόφισσα, οργανωμένος ή ανένταχτος, καθετί που μας αποσπά απ΄ το κύριο καθήκον και μας εγκλωβίζει σε εσωστρέφεια και άγονη ομφαλοσκόπηση. Άλλωστε, ο μόνος τρόπος για να προχωρήσει η λύση των οργανωτικών, πολιτικών και ιδεολογικών προβλημάτων του ΣΥΡΙΖΑ είναι η συλλογική δράση. Η πράξη που, όπως λέγαμε παλιότερα, είναι και κριτήριο της αλήθειας. 

4. Νομίζω ότι με το Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ κάνουμε ένα αποφασιστικό βήμα στην ανάλυση των αιτιών της κρίσης, στο διαρθρωτικό και οικουμενικό χαρακτήρα της. Γενικά έχουμε μια επαρκή ανάλυση της κατάστασης που δημιουργεί η κρίση, στις συνέπειες για τον εργαζόμενο λαό. Έχουμε επίσης και πολιτικές προτάσεις για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων. Πρώτος στόχος είναι η οργάνωση της εργατικής τάξης, η ταξική και κοινωνική αλληλεγγύη, η υπεράσπιση αυτών που θίγονται περισσότερο απ΄ την κρίση. Η κρίση πλήττει κυρίως τον εργαζόμενο λαό και σε καμιά περίπτωση από μόνη της δεν επαναστατικοποιεί τις μάζες. Χρειάζεται να ανατρέξουμε ξανά και ξανά στους κλασικούς για να κατανοήσουμε τις διαδικασίες της ταξικής και πολιτικής συνειδητοποίησης. Μαζί με τα στοιχειώδη και πρωταρχικά καθήκοντα της πολιτικής μας δράσης πρέπει να προβάλουμε την πρότασή μας για την αντιμετώπιση της κρίσης, που αναλυτικά περιγράφεται στο πρόγραμμα, και να καλέσουμε το λαό να παλέψει για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Και παράλληλα να καταδείξουμε, μέσα κι απ΄ την καθημερινή πείρα της συλλογικής δράσης, τα αδιέξοδα του σημερινού συστήματος και να προβάλουμε ξανά το όραμα μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας. 

Δήμος Τσακνιάς,
ανένταχτος, μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Η «Αριστερά!» ενόψει της 2ης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ, απευθύνθηκε στις συνιστώσες και σε πολλούς ανένταχτους του ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας σε όλους τέσσερα ερωτήματα. Σε αυτές τις σελίδες δημοσιεύονται οι απαντήσεις όσων ανταποκρίθηκαν. Να σημειωθεί ότι οι ερωτήσεις τέθηκαν σε όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και στον βουλευτή Φώτη Κουβέλη. Οι ερωτήσεις είναι οι εξής:

  1. Ποια θεωρείτε ότι ήταν τα θετικά και ποια τα αρνητικά στοιχεία-βήματα του ΣΥΡΙΖΑ στον έναν χρόνο από την πρώτη Πανελλαδική Σύσκεψη;
  2. Τι πρέπει να αλλάξει στο ΣΥΡΙΖΑ από δω και πέρα, προς ποια κατεύθυνση και με ποια εργαλεία;
  3. Μπροστά στις ευρωεκλογές ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι, τα προτάγματα και εν τέλει το διακύβευμα για τον ΣΥΡΙΖΑ;
  4. Στο περιβάλλον που διαμορφώνει η κρίση πώς οριζόμαστε ως ΣΥΡΙΖΑ και σε τι καλούμε τον κόσμο να δράσει και να κινητοποιηθεί;

1. Επειδή το «πείραμα» του ΣΥΡΙΖΑ είναι, κατά τη γνώμη μου, μια μεγάλη πολιτική κατάκτηση, για να παραμείνουμε αισιόδοξοι/ες, πρέπει, ένα χρόνο μετά την 1η Πανελλαδική Συνάντηση, με γενναιότητα και ευθύτητα να σταθούμε κυρίως στα αρνητικά.

Ο ενθουσιασμός, η συμμετοχή, ο πλούτος ιδεών και προτάσεων, η προφανής θετική προοπτική, όλα αυτά έχουν ανακοπεί.

Το μήνυμα της Πανελλαδικής Συνάντησης ήταν, κατά τη γνώμη μου, σαφές: ΣΥΡΙΖΑ παντού, ΣΥΡΙΖΑ ενιαίος, ενωτικός, συμμετοχικός, πλουραλιστικός, ΣΥΡΙΖΑ άμεσων διεκδικήσιμων πολιτικών και κυρίως κοινωνικών στόχων.

Η πορεία μας δεν δικαίωσε τις γενικευμένες προσδοκίες ούτε συμβάδισε με τις υπαρκτές συλλογικές δυνατότητές μας. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ καθόλου δεν εξαντλήθηκε. Πατάμε γερά στο ιστορικό για την περίοδο και τη συγκυρία αίτημα της σύνθεσης ιδεών, προτάσεων, ρευμάτων και τάσεων, μέσω της πολιτικής ενότητας αγωνιζόμενων ανθρώπων και αγωνιζόμενων συλλογικοτήτων.

2. Τα «εργαλεία», κατά τη γνώμη μου, πρέπει να είναι κυρίως πολιτικά. Τα οργανωτικά χρειάζονται κι αυτά, αρκεί να υπηρετούν σαφείς πολιτικές επιλογές και να συνταιριάζουν με αυτές. Η ενότητα των «συνιστωσών» δεν μπορεί να είναι διακηρυκτική. Πρέπει να επιβεβαιώνεται καθημερινά. Κοινός λόγος, κοινές πρωτοβουλίες, κοινή-ενιαία-εναλλασσόμενη εκπροσώπηση. Δηλαδή, σχέσεις εμπιστοσύνης. Αυτά δεν είναι εύκολες κατακτήσεις. Αντίθετα, είναι πολύ δύσκολες. Σημασία έχει, όμως, αν υπάρχουν σταθερές, δημόσιες και διαφανείς διαδικασίες διαβούλευσης για την επίτευξή τους. Νομίζω ότι εκεί χωλαίνουμε και αυτό πρέπει να το αλλάξουμε από δω και πέρα. Γιατί στο ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύω, κανείς δεν περισσεύει και κανείς δεν είναι… «βαρίδι». Αν δεν το δεχτούμε αυτό και οξύνουμε άκριτα τις διαφορές μας, στο όνομα, για παράδειγμα, της διαμόρφωσης ανταγωνιστικών «αριστερών» ή «δεξιών» συσχετισμών, τότε μπορεί κάποια στιγμή, κάποια συμμαχία τάσεων και ρευμάτων να ηγεμονεύσει όντως, αλλά πάνω σε πολιτικό πτώμα. Η επιδίωξη ηγεμονίας μέσω συναγωνισμού –ακόμα και δημόσιου– ιδεών και προτάσεων μας ταιριάζει και τη χρειαζόμαστε. Μέσω κινήσεων «πόκερ», όμως, όχι.

3. Αρέσει σε πολλές και πολλούς από μας να λέμε πως οι εκλογές δεν μπορεί να αλλάξουν τον κόσμο. Νομίζω ότι έχουμε δίκιο. Πολιτικούς, όμως, αλλά εμμέσως και κοινωνικούς συσχετισμούς, μπορεί να αλλάξουν. Γι’ αυτό πρέπει να στοχεύουμε στο καλύτερο δυνατό εκλογικό αποτέλεσμα. Διψήφιο ποσοστό ήταν μέχρι πρότινος στις… «προδιαγραφές» μας. Αν το ψηφοδέλτιο συμπεριλάβει και εκπέμψει ταυτόχρονα το μήνυμα της πλουραλιστικής εκπροσώπησης με αυτή της ριζοσπαστικής κοινωνικής δυναμικής, μπορούμε να διεκδικήσουμε αξιόπιστα τον εκλογικό μας στόχο. Αν, όμως, εκπέμψει ανταγωνιστική διεκδίκηση παραταξιακών «εγγυήσεων», τότε θα περιοριστούμε και θα πρέπει να ξαναρχίσουμε τη συζήτηση από θέσεις μειωμένων προσδοκιών, τόσο για τα προτάγματά μας όσο και για το διακύβευμα της αλλαγής των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών, το οποίο υποθέτω ότι όλες και όλοι θέλουμε να κατοχυρώσουμε. Είναι χρήσιμο, πιστεύω, το δίδαγμα της ιστορίας, στην Ελλάδα τουλάχιστον. Όταν ανεβαίνει η Αριστερά, ανεβαίνουν όλα τα τμήματά της, οι τάσεις της και τα ρεύματά της. Όταν πέφτει, πέφτουν όλα. Οι μικροδιαφορές σε τίποτα δεν αλλάζουν την ουσία.

4. H πραγματικότητα που διαμορφώνει η κρίση είναι πολύπλοκη. Χρειάζεται με ψυχραιμία και χωρίς στερεότυπα να την αποκωδικοποιούμε διαρκώς. Η μόνη μας βεβαιότητα να είναι πως κάθε στιγμή πρέπει να αμφιβάλλουμε. Αυτό δεν είναι αγνωστικισμός. Άλλωστε, δεν κινδυνεύσαμε ποτέ απ’ αυτόν… Χρειαζόμαστε πολιτικό σχέδιο, σαφές και διαρκώς κρινόμενο, με επίσης σαφή και συλλογικά συναποφασισμένα κριτήρια. Ριζοσπαστικό πολιτικό σχέδιο με ορατούς κοινωνικούς αποδέκτες. Ο ένας στόχος δράσης και κινητοποίησης πρέπει να είναι η επανάκτηση του δημόσιου χώρου, της οικονομίας, της παραγωγής, της φύσης και του περιβάλλοντος, της γης, της πόλης, της παιδείας, της υγείας, της ψυχαγωγίας και του πολιτισμού. Ο άλλος στόχος είναι η αποκατάσταση της… τιμής της εργασίας, των ελαστικών σχέσεων και της μαύρης εργασίας.

Στη βάση αυτών των στόχων, τους οποίους συνεχώς πρέπει να διαπραγματευόμαστε ως προς το βάθος και την έκτασή τους χέρι χέρι με τον κόσμο που καλούμε να δράσει και να κινητοποιηθεί, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από μια ανοικτή πολιτική συμμαχιών. Αρκεί αυτή να μην προηγείται αλλά να έπεται, όταν και όπου συμβαίνει να έχει δοκιμαστεί πραγματικά στο πιο πάνω στέρεο έδαφος των κοινωνικών αγώνων.

Θοδωρής Δρίτσας,
βουλευτής Α’ Πειραιά & Νησιών του ΣΥΡΙΖΑ

Η «Αριστερά!» ενόψει της 2ης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ, απευθύνθηκε στις συνιστώσες και σε πολλούς ανένταχτους του ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας σε όλους τέσσερα ερωτήματα. Σε αυτές τις σελίδες δημοσιεύονται οι απαντήσεις όσων ανταποκρίθηκαν. Να σημειωθεί ότι οι ερωτήσεις τέθηκαν σε όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και στον βουλευτή Φώτη Κουβέλη. Οι ερωτήσεις είναι οι εξής:

  1. Ποια θεωρείτε ότι ήταν τα θετικά και ποια τα αρνητικά στοιχεία-βήματα του ΣΥΡΙΖΑ στον έναν χρόνο από την πρώτη Πανελλαδική Σύσκεψη;
  2. Τι πρέπει να αλλάξει στο ΣΥΡΙΖΑ από δω και πέρα, προς ποια κατεύθυνση και με ποια εργαλεία;
  3. Μπροστά στις ευρωεκλογές ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι, τα προτάγματα και εν τέλει το διακύβευμα για τον ΣΥΡΙΖΑ;
  4. Στο περιβάλλον που διαμορφώνει η κρίση πώς οριζόμαστε ως ΣΥΡΙΖΑ και σε τι καλούμε τον κόσμο να δράσει και να κινητοποιηθεί;

1. Η πρώτη πανελλαδική σύσκεψη ήταν μια έκπληξη για όλους μας, γιατί υπερέβη κάθε προσδοκία με τη μαζικότατη συμμετοχή αλλά και το υψηλό επίπεδο του προβληματισμού που αναπτύχθηκε το τριήμερο.

Οι ανένταχτοι και οι ανένταχτες, τα μέλη και στελέχη των συνιστωσών, με τις τοποθετήσεις τους ενισχύουν την πεποίθηση ότι η συνεργασία των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της οικολογίας είναι ικανή να υπερασπίζεται αποτελεσματικά τα συμφέροντα των αδύνατων κοινωνικών στρωμάτων, να επεξεργάζεται εναλλακτικές προγραμματικές προτάσεις στις εφαρμοζόμενες νεοφιλελεύθερες πολιτικές και να είναι, τέλος, σε θέση να ενσαρκώνει ιδεολογικά, πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά ελπίδες και οράματα εκατομμυρίων ανθρώπων.

2. Ο βασικός στόχος για το επόμενο διάστημα είναι η άρση της αδυναμίας υλοποίησης κατευθύνσεων και επιλογών που θα κάνουν τον ΣΥΡΙΖΑ πιο δημοκρατικό, πιο ανοικτό, πιο ελκτικό, πιο αποτελεσματικό.

Μέχρι σήμερα δεν έγινε κατορθωτό να συγκροτηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ (πλην ορισμένων περιπτώσεων) πανελλαδικά με επιτροπές σε νομούς, σε πόλεις, σε χωριά, αλλά και σε κάθε χώρο και κλάδο εργασίας – με παρεμβάσεις καθημερινές στα οξυμμένα προβλήματα που υπάρχουν, συμβάλλοντας καθοριστικά στην οργάνωση μικρών και μεγάλων αγώνων, επιδιώκοντας την όσο το δυνατό μεγαλύτερη προσέλκυση πολιτών, ενταγμένων και ανένταχτων. Με αυτό το τρόπο και μόνο θα καταχτηθεί η ουσιαστική συμμετοχή, η δημοκρατική λειτουργία, ο πλουραλισμός, αλλά και ο αναγκαίος σεβασμός της ιδεολογικής και οργανωτικής αυτονομίας κάθε συνιστώσας και ανένταχτου/ης, που είναι απαραίτητος όρος για την ύπαρξή μας.

Σ’ αυτό που θα πρέπει να καταβάλλεται συνεχής προσπάθεια, είναι η απαιτούμενη προγραμματική συναίνεση, ώστε η πολιτική συμφωνία να δίνει τη δυνατότητα συνεχών παρεμβάσεων στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο. Αυτή είναι βασικά η ιδέα συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ, και αυτό πρέπει να το καταφέρουμε.

3. Οι Ευρωεκλογές διεξάγονται σε μια περίοδο που κυριαρχείται από την κρίση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, που εφαρμόστηκε όλα τα τελευταία χρόνια της «καπιταλιστικής ολοκλήρωσης».

Ένα μοντέλο που θεσμοθέτησε τη συνθήκη του Maastricht και άλλες συνθήκες, οι οποίες αποθέωναν την αγορά και το κέρδος, οδηγούσαν εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια και την εξαθλίωση, την ανεργία, σε επισφαλείς εργασιακές σχέσεις, και στην καταστροφική διαχείριση του περιβάλλοντος, καθώς και αυτό τέθηκε στην υπηρεσία της αγοράς.

Η Αριστερά στην Ευρώπη και στην Ελλάδα πρέπει να έχει σαν πρωταρχικό στόχο την ανατροπή αυτού του τοπίου.

Αυτή η ανατροπή μπορεί να προέλθει μόνο από τη μαζική συμμετοχή του κόσμου στους καθημερινούς αγώνες μέσα από τα ήδη υπάρχοντα αλλά και τα νέα κοινωνικά κινήματα που καθημερινά αναπτύσσονται και δίνουν τη δυναμική για τη μετατροπή του ρεύματος αγανάκτησης και διαμαρτυρίας σε αντίσταση και διεκδίκηση μιας Ευρώπης της ειρήνης, δικαιοσύνης, αλληλεγγύης, κοινωνικής και πολιτικής ισότητας, πραγματικής δημοκρατίας και ελευθερίας με επίκεντρο τον άνθρωπο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην πορεία προς τις Ευρωεκλογές οφείλει να συμμετέχει και να ενισχύει τέτοια κινήματα στη χώρα μας, τα οποία υπερασπίζονται την κοινωνική ασφάλιση, τη Δημόσια και δωρεάν Παιδεία, τη δυνατότητα πρόσβασης όλων σε ένα αναβαθμισμένο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, την προάσπιση ελεύθερων δημόσιων χώρων, την αύξηση του εισοδήματος για μια αξιοπρεπή ζωή.

Έτσι θα φτάσουμε στις εκλογές ζητώντας από τον κόσμο, με την ψήφο του στο ΣΥΡΙΖΑ, να επιβεβαιώσει αυτές τις επιλογές, αποδοκιμάζοντας ταυτόχρονα τα δύο μεγάλα κόμματα που, ακολουθώντας πιστά τις νεοφιλελεύθερες επιταγές, έχουν την αποκλειστική ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση. 

4. Στο νέο τοπίο που διαμορφώνεται και στη χώρα μας, η θέση μας για την πορεία της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης είναι σαφής. Οφείλουμε να ουσιαστικοποίησουμε την κριτική μας εναντίον των επιλογών του κεφαλαίου, στο δε πολιτικό πεδίο να στραφούμε σαφώς εναντίον των πολιτικών δυνάμεων που εφαρμόζουν ή συναινούν με αυτές τις πολιτικές.

Η συντηρητική παράταξη, αλλά σε μεγάλο βαθμό και η σοσιαλδημοκρατία, είτε σε κυβερνητική σύμπραξη είτε σε παράλληλη πορεία, εμπνεύστηκαν από το μονόδρομο του νεοφιλελευθερισμού, που έγινε πιο έντονος και πήρε καθολικό χαρακτήρα μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Η κρίση –για την οποία γνωρίζουμε όλοι μας τις αιτίες αλλά και αυτούς που την προκάλεσαν– επηρεάζει πια την πραγματική οικονομία στην Ευρώπη αλλά και στη χώρα μας .

Τις επιπτώσεις αυτής της κρίσης η κυβέρνηση της ΝΔ, με τη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ, επιδιώκει να τις μεταφέρει στους οικονομικά αδύνατους – με αποτέλεσμα οι τραπεζίτες και οι ισχυροί να μη θίγονται καθόλου, πότε στο όνομα «της στήριξης» της οικονομίας και πότε «της διατήρησης» των θέσεων εργασίας.

Καθήκον όλης της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς, καθώς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, είναι η αποκάλυψη αυτών των επιδιώξεων και η συσπείρωση ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων στο στόχο:

Δεν θα πληρώσουμε εμείς τη κρίση τους, αλλά όλοι αυτοί που την προκάλεσαν, οι οποίοι επιδιώκουν ακόμα και σήμερα να τη διαχειριστούν προς όφελός τους.

Αλέκος Φλαμπουράρης,
μέλος ΠΓ του ΣΥΝ, μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Η «Αριστερά!» ενόψει της 2ης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ, απευθύνθηκε στις συνιστώσες και σε πολλούς ανένταχτους του ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας σε όλους τέσσερα ερωτήματα. Σε αυτές τις σελίδες δημοσιεύονται οι απαντήσεις όσων ανταποκρίθηκαν. Να σημειωθεί ότι οι ερωτήσεις τέθηκαν σε όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και στον βουλευτή Φώτη Κουβέλη. Οι ερωτήσεις είναι οι εξής:

  1. Ποια θεωρείτε ότι ήταν τα θετικά και ποια τα αρνητικά στοιχεία-βήματα του ΣΥΡΙΖΑ στον έναν χρόνο από την πρώτη Πανελλαδική Σύσκεψη;
  2. Τι πρέπει να αλλάξει στο ΣΥΡΙΖΑ από δω και πέρα, προς ποια κατεύθυνση και με ποια εργαλεία;
  3. Μπροστά στις ευρωεκλογές ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι, τα προτάγματα και εν τέλει το διακύβευμα για τον ΣΥΡΙΖΑ;
  4. Στο περιβάλλον που διαμορφώνει η κρίση πώς οριζόμαστε ως ΣΥΡΙΖΑ και σε τι καλούμε τον κόσμο να δράσει και να κινητοποιηθεί;

1. Έχουν γίνει πολύ σημαντικά βήματα, όπως η κοινή δράση και η συσπείρωση των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ πάνω σε πολύ συγκεκριμένες καμπάνιες, που είχαν μεγάλη επιτυχία. Είτε από πρωτοβουλίες που συντόνιζε η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και έχουν να κάνουν με την καμπάνια μας για τις τράπεζες, ενάντια στο πακέτο των 28 δισ. ευρώ, ή στο αίτημά μας να επανακρατικοποιηθεί άμεσα η Εθνική Τράπεζα, ενώ είχαμε και καμπάνιες τις οποίες κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ, συλλογικότητες του ΣΥΡΙΖΑ αναλάμβαναν να διεκπεραιώσουν, και στην πορεία συγκέντρωναν το σύνολο των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως για παράδειγμα αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία που πήρε η ΚΟΕ για τις Επιτροπές ενάντια στην ακρίβεια, αλλά και πολλές άλλες που πήραν άλλες συλλογικότητες. Νομίζω, όμως, ότι όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, δεν είμαστε ευχαριστημένοι από την απόδοση που είχε το προηγούμενη διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί περιμέναμε πολύ περισσότερα. Οι προσδοκίες και της κοινωνίας και του κόσμου της αριστεράς, αλλά και οι δικές μας, ήταν πολύ περισσότερες και πρέπει να είναι πολύ περισσότερες. Πολλές φορές είναι αλήθεια ότι σκοντάφτουμε σε μία αδυναμία συνεννόησης, που συχνά οδηγεί σε φαινόμενα γραφειοκρατίας στο επίπεδο του συντονισμού, τα οποία πρέπει να ξεπεραστούν πολύ γρήγορα – διότι οι προσδοκίες του κόσμου της αριστεράς από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ μεγαλύτερες. Γιατί έχει αναδειχθεί μέσα από τους αγώνες και τα κοινωνικά κινήματα, το κίνημα των εργαζομένων και το νεολαιίστικο κίνημα, ως η δύναμη εκείνη στην οποία οι περισσότεροι εργαζόμενοι και οι λαϊκές δυνάμεις θέλουν να στηρίξουν τις ελπίδες τους για μια μεγάλη αλλαγή στον τόπο.

2. Το πρώτο που πρέπει να αλλάξει είναι να αντιληφθούμε, όλες οι συλλογικότητες, όλες οι πολιτικές δυνάμεις, ότι πρέπει να δώσουμε περισσότερο «αέρα» στις τοπικές επιτροπές, στις τοπικές κινήσεις, στην παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ στους μαζικούς χώρους, όπως στο φοιτητικό ή στο συνδικαλιστικό χώρο, προκειμένου να γίνεται περισσότερη δουλειά σε επίπεδο βάσης. Και νομίζω ότι, πέραν αυτής της φοβερής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, που πολλές φορές λειτουργεί και ως ιερατείο που κανονίζει τα πάντα, πρέπει να δοθούν αρμοδιότητες και ρόλοι σε επιτροπές πιο χαμηλά στην πυραμίδα της ιεραρχίας. Και, κυρίως, πρέπει να λειτουργήσει ένα επιτελικό κέντρο (το έλλειμμα της κακής λειτουργίας του είναι μεγάλο), αυτό που κάποιοι ονομάζουν οργανωτική γραμματεία. Η γνώμη μου είναι ότι πρόκειται για το επιτελικό κέντρο που μπορεί να παράγει συντονισμένες δράσεις και παρεμβάσεις για το ΣΥΡΙΖΑ, τις οποίες τόσο πολύ ανάγκη έχει αυτή την περίοδο. 

3. Νομίζω ότι οι ευρωεκλογές αυτές δεν θα είναι τόσο όμοιες με ευρωεκλογικές αναμετρήσεις του παρελθόντος. Με βάση τις συνθήκες που βιώνουμε όλοι μας μεσούσης της οικονομικής κρίσης, αλλά και της κρίσης του πολιτικού συστήματος στη χώρα, θα είναι κεντρικές πολιτικές εκλογές. Δεν θα ψηφίζει ο κόσμος με χαλαρή διάθεση. Θα ψηφίζει έχοντας στο μυαλό ότι έχει να αντιμετωπίσει την κρίση στην οποία μας έχουν φέρει οι κυβερνήσεις των δύο μεγάλων κομμάτων και η νεοφιλελεύθερη πολιτική. Με αυτή την έννοια, για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πολύ σημαντική ευκαιρία να μετατρέψει αυτές τις ευρωεκλογές σε δημοψήφισμα. Από τη μια θα αναμετρηθούν σ’ αυτό το δημοψήφισμα οι δυνάμεις που ακολουθούν την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού και που διακυβέρνησαν αυτόν τον τόπο τα τελευταία 15 χρόνια, από την άλλη η ριζοσπαστική αριστερά, που έρχεται να δώσει την ελπίδα για μια μεγάλη αλλαγή στον τόπο, για μια στροφή στην αριστερά.

4. Καταρχάς να πω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη πολιτική δύναμη που εκπονεί το πρόγραμμά της λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί μετά την οικονομική κρίση. Με αυτή την έννοια, νομίζω ότι γίνεται φανερό και από τις προτάσεις και τις θέσεις της προγραμματικής επεξεργασίας, κυρίως όμως από την παρουσία στις κοινωνικές αντιστάσεις, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι μία δύναμη η οποία όχι απλά διαμαρτύρεται για τη σημερινή άσχημη κατάσταση της συρρίκνωσης, δηλαδή της διάλυσης του κοινωνικού ιστού, αλλά προτείνει κι ένα διαφορετικό μοντέλο. Ένα διαφορετικό μοντέλο για την οικονομία, ένα διαφορετικό μοντέλο για την ανάπτυξη, ένα διαφορετικό μοντέλο για την πορεία της χώρας και ένα διαφορετικό μοντέλο για την πορεία της Ευρώπης, μιας και έχουμε ευρωεκλογές. Σήμερα δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι κυρίαρχες δυνάμεις στην Ευρώπη, η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και η ευρωπαϊκή δεξιά, λειτουργούν ως οι πιο αντιευρωπαϊκές δυνάμεις. Είναι αυτές οι οποίες βάζουν με την πολιτική τους βόμβα στα θεμέλια της ευρωπαϊκής προοπτικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, στη χώρα μας είναι η μοναδική πολιτική δύναμη που, σε μία προοπτική συγκρουσιακή με το νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό πρόταγμα, προτείνει μία άλλη οικονομία, προτείνει έναν άλλο ορίζοντα, το σοσιαλιστικό ορίζοντα. Και, σε επίπεδο ευρωεκλογών, είναι η μοναδική εκείνη δύναμη που αγωνίζεται μαζί με τις κοινωνικές δυνάμεις και τους εργαζόμενους της Ευρώπης και τις πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης που αντιπαρατίθενται στο νεοφιλελεύθερο πρόταγμα της σημερινής ΕΕ, για μια άλλη Ευρώπη, που είναι όχι μόνο αναγκαία, αλλά είναι και η μοναδική εφικτή προοπτική για την ύπαρξη της Ευρώπης. Διότι αν συνεχίσουμε έτσι, είναι βέβαιο ότι σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα δεν θα υπάρχει κοινωνικό υποκείμενο, δεν θα υπάρχει και αυτό που σήμερα εμείς ονομάζουμε ΕΕ. Με την έννοια του ότι αν διαλυθεί η κοινωνική συνοχή, δεν μπορεί να μείνει μονάχα μια ιστορία που θα βασίζεται σε μονεταριστικές επιλογές ενοποίησης.

Αλέξης Τσίπρας,
πρόεδρος του Συνασπισμού

Η «Αριστερά!» ενόψει της 2ης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ, απευθύνθηκε στις συνιστώσες και σε πολλούς ανένταχτους του ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας σε όλους τέσσερα ερωτήματα. Σε αυτές τις σελίδες δημοσιεύονται οι απαντήσεις όσων ανταποκρίθηκαν. Να σημειωθεί ότι οι ερωτήσεις τέθηκαν σε όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και στον βουλευτή Φώτη Κουβέλη. Οι ερωτήσεις είναι οι εξής:

  1. Ποια θεωρείτε ότι ήταν τα θετικά και ποια τα αρνητικά στοιχεία-βήματα του ΣΥΡΙΖΑ στον έναν χρόνο από την πρώτη Πανελλαδική Σύσκεψη;
  2. Τι πρέπει να αλλάξει στο ΣΥΡΙΖΑ από δω και πέρα, προς ποια κατεύθυνση και με ποια εργαλεία;
  3. Μπροστά στις ευρωεκλογές ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι, τα προτάγματα και εν τέλει το διακύβευμα για τον ΣΥΡΙΖΑ;
  4. Στο περιβάλλον που διαμορφώνει η κρίση πώς οριζόμαστε ως ΣΥΡΙΖΑ και σε τι καλούμε τον κόσμο να δράσει και να κινητοποιηθεί;

1. Θετικά στοιχεία και βήματα αυτή την περίοδο ήταν:

• Η αγωνιστική συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες και τα κινήματα για τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν τον πλανήτη μας, την Ευρώπη και την ελληνική κοινωνία.

Για το εισόδημα των εργαζομένων, για τις εργασιακές σχέσεις, για το ασφαλιστικό, για το πρόβλημα των ιδιωτικοποιήσεων, για την Παιδεία, για την Υγεία, για το Περιβάλλον, για τα δημοκρατικά δικαιώματα, τον αυταρχισμό και την καταστολή, για τον πολιτισμό, για την αριστερή διέξοδο από την παγκόσμια οικονομική κρίση κ.λπ.

• Η επεξεργασία και διατύπωση Σχεδίου Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ και Διακήρυξης για την Ευρώπη, την ΕΕ και τις ευρωεκλογές. Αυτό αποτέλεσε μια σημαντική κατάκτηση, δεδομένου του πολυσυλλεκτικού-αριστερού-ενωτικού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ.

• Οι πολλές δημόσιες εκδηλώσεις και συνελεύσεις που πραγματοποίησε σε τοπική και κλαδική βάση. Στις περισσότερες περιπτώσεις, με ικανοποιητική συμμετοχή.

Αρνητικά στοιχεία στη δουλειά μας ήταν:

• Η αδυναμία να ενισχύσουμε αποφασιστικά την «κοινωνική γείωση» του ΣΥΡΙΖΑ.

• Φαινόμενα διγλωσσίας και σύγχυσης σε ζητήματα «γραμμής», που εντάθηκαν το τελευταίο διάστημα.

• Η σοβαρή καθυστέρηση στην οργανωτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με τις αποφάσεις της 1ης Πανελλαδικής Σύσκεψης.

• Η λειτουργία σε μεγάλο βαθμό σε επίπεδο «κορυφής» και η παρουσία έντονων φαινομένων γραφειοκρατίας στη δουλειά μας.

• Η αδυναμία να αξιοποιήσουμε και να εντάξουμε ουσιαστικά και οργανικά στη δουλειά μας τους ανένταχτους αγωνιστές που προσέγγισαν το ΣΥΡΙΖΑ.

• Το πολύ σοβαρό έλλειμμα πλουραλισμού στις εκπροσωπήσεις μας στα ΜΜΕ, παρά τις σαφείς αποφάσεις της Πανελλαδικής Σύσκεψης και της γραμματείας.

• Φαινόμενα αντιπαλότητας για διάφορα ζητήματα ανάμεσα στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, που πήραν και δημόσιο χαρακτήρα.

• Όλα αυτά τα αρνητικά στοιχεία έχουν προκαλέσει φθορά και φαινόμενα κρίσης.

2. Στα αρνητικά που αναφέρθηκαν προηγούμενα πρέπει να γίνει αποφασιστική παρέμβαση, με συγκεκριμένες διορθωτικές κινήσεις και μέτρα που θα αντιμετωπίζουν τις βαθύτερες αιτίες που προκαλούν και αναπαράγουν αυτά τα αρνητικά φαινόμενα. Η παρέμβαση αυτή θα πρέπει να γίνει, χωρίς άλλη καθυστέρηση, με ευθύνη κυρίως της γραμματείας και του συντονιστικού αλλά και των τοπικών οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ, με κατεύθυνση να ανακοπούν τα φαινόμενα κρίσης και φθοράς που παρατηρούνται το τελευταίο διάστημα.

Εργαλείο θα πρέπει να είναι τα συμπεράσματα και οι καταλήξεις της 2ης Πανελλαδικής Σύσκεψης, η ουσιαστική βελτίωση της δουλειάς της γραμματείας και του συντονιστικού, η μεγαλύτερη ενεργοποίηση των οργανώσεων και των μελών του ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.

3. Οι γενικοί στόχοι περιλαμβάνονται αναλυτικά στο προοίμιο του Προγράμματος και στη Διακήρυξη για τις ευρωεκλογές.

Σε ό,τι αφορά τους επιμέρους στόχους, κατά προτεραιότητα αναφέρω τα ζητήματα που αφορούν άμεσα τον κόσμο της εργασίας, την Παιδεία, την Υγεία, τα δημοκρατικά δικαιώματα και το περιβάλλον.

Είναι βέβαιο ότι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών θα αποτελέσει πρόκριμα για την ανάπτυξη δυναμικής στη μελλοντική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Όλες οι δυνάμεις μας πρέπει να μπουν σε θέση μάχης για την επιτυχία αυτού του στόχου. 

4. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την ενωτική δύναμη της Αριστεράς, που καλείται να παίξει αποφασιστικό ρόλο στην οργάνωση και το συντονισμό των κοινωνικών αγώνων, για να υπάρξει αριστερή διέξοδος από τη σημερινή βαθιά και πολύπλευρη κρίση.

Η αριστερή διέξοδος περιλαμβάνει εναλλακτικές προτάσεις ριζικά διαφορετικές από αυτές που προτείνονται από τις ηγεσίες των καπιταλιστικών δυνάμεων διεθνώς και στην Ελλάδα. Εναλλακτικές προτάσεις, που έχουν στοιχεία τομών και ρήξεων ως προς το καπιταλιστικό σύστημα και στρατηγικό τους ορίζοντα και στόχο την υπέρβαση αυτού του συστήματος προς μια σοσιαλιστική κοινωνία.

Έχουμε επεξεργαστεί και προτείνουμε προς το σύνολο των δυνάμεων της Αριστεράς, και κυρίως προς ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, ένα σύνολο εναλλακτικών προτάσεων που συγκροτούν ένα πρόγραμμα πάλης, ανατροπής και υπέρβασης.

Γύρω από αυτό το πρόγραμμα επιδιώκουμε να συσπειρωθεί και να δράσει το ευρύτερο δυνατό φάσμα κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων και να συγκροτηθεί η αναγκαία νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία.

Γιάννης Μπανιάς,
βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ

Η «Αριστερά!» ενόψει της 2ης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ, απευθύνθηκε στις συνιστώσες και σε πολλούς ανένταχτους του ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας σε όλους τέσσερα ερωτήματα. Σε αυτές τις σελίδες δημοσιεύονται οι απαντήσεις όσων ανταποκρίθηκαν. Να σημειωθεί ότι οι ερωτήσεις τέθηκαν σε όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και στον βουλευτή Φώτη Κουβέλη. Οι ερωτήσεις είναι οι εξής:

  1. Ποια θεωρείτε ότι ήταν τα θετικά και ποια τα αρνητικά στοιχεία-βήματα του ΣΥΡΙΖΑ στον έναν χρόνο από την πρώτη Πανελλαδική Σύσκεψη;
  2. Τι πρέπει να αλλάξει στο ΣΥΡΙΖΑ από δω και πέρα, προς ποια κατεύθυνση και με ποια εργαλεία;
  3. Μπροστά στις ευρωεκλογές ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι, τα προτάγματα και εν τέλει το διακύβευμα για τον ΣΥΡΙΖΑ;
  4. Στο περιβάλλον που διαμορφώνει η κρίση πώς οριζόμαστε ως ΣΥΡΙΖΑ και σε τι καλούμε τον κόσμο να δράσει και να κινητοποιηθεί;

1. Στο χρόνο που πέρασε από την 1η Πανελλαδική Σύσκεψη ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε τόσο θετικά όσο και αρνητικά στοιχεία. Συνοπτικά, μπορούμε να πούμε πως στα πρώτα ανήκουν: η εκπόνηση και η δημοσίευση των «15 σημείων», τα οποία πραγματικά αποτέλεσαν σημαντικό προωθητικό παράγοντα στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Η διαδικασία εκπόνησης του προγράμματος, παρόλο που, για λόγους τόσο υποκειμενικούς όσο και αντικειμενικούς, η διαδικασία αυτή δεν υλοποιήθηκε πάντα με τον καλύτερο τρόπο, ειδικά όσον αφορά την ένταξη και τη συμμετοχή του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή. Τέλος, στα θετικά πρέπει να τονίσουμε τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ τις πρώτες μέρες της εξέγερσης του Δεκέμβρη, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε η μοναδική πολιτική δύναμη που κατάφερε να συλλάβει την κοινωνική δυναμική της εξέγερσης και να ανταποκριθεί σε αυτή, υλοποιώντας με το δικό του, κινηματικό τρόπο το «5 κόμματα, 2 πολιτικές». Τις μέρες εκείνες ο ΣΥΡΙΖΑ καταγράφηκε ως η μοναδική κοινοβουλευτική αντισυστημική δύναμη, τη στιγμή που οι καθεστωτικές δυνάμεις, με πρωτεργάτες το ΚΚΕ, το ΛΑΟΣ και τα ΜΜΕ, εξαπέλυαν μια τρομακτική επίθεση απαξίωσης της εξέγερσης και όσων «δεν καταδίκαζαν».

Στα πλην, νομίζω, σε περίοπτη θέση βρίσκεται η οργανωτικοπολιτική αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να εντάξει κόσμο της βάσης, να λειτουργήσει σε επίπεδο βάσης – ευτυχώς, την παρτίδα την έσωσαν κάπως όσες θεματικές λειτούργησαν. Επιπλέον, υπήρξαν έντονα στοιχεία εσωστρέφειας, τόσο, όπως προανέφερα, στη διαδικασία εκπόνησης του προγράμματος όσο και γενικότερα, στη συνολική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα. Ωστόσο, το σημαντικότερο μείον πιστεύω πως ήταν η σοβαρότατη τάση υποχώρησης που επέδειξαν, μετά τις πρώτες μέρες, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά την εξέγερση του Δεκέμβρη. Το γεγονός ότι βρέθηκαν τόσο πολλοί πρόθυμοι να απαξιώσουν ή και να καταδικάσουν πλευρές ή και συνολικά την εξέγερση, σε συνδυασμό με την ακραία υπερπροβολή που είχαν αυτές οι απόψεις από τα ΜΜΕ (άραγε κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί αυτή η υπερπροβολή;) αφενός σηματοδότησε μια κρίσιμη πολιτική υποχώρηση και αφετέρου έδωσε στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ μια αντιφατική εικόνα που, κατά τη γνώμη της ΡΟΖΑΣ, έκανε πολύ κακό.

2. Από την αναφορά των μειονεκτημάτων προκύπτει και ο κορμός των αναγκών. Απαιτείται οργανωτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, απαιτούνται διαδικασίες συμμετοχής και ένταξης σε επίπεδο βάσης και «ανεντάχτων», απαιτούνται διαδικασίες «συριζοποίησης» του ΣΥΡΙΖΑ με έμφαση στο συλλογικό/συριζικό, ακόμη και σε βάρος των επιμέρους στοιχείων των συνιστωσών.

Επιπλέον, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να λησμονά πως η διαρκής αριστερόστροφη πορεία του είναι μονόδρομος. Σε αντίθετη περίπτωση, χάνει και από τις δύο πλευρές.

3. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να συνεχίσει να αναδεικνύει ότι η κρίση που ζούμε δεν είναι απλώς κάποια, σοβαρή έστω, χρηματοπιστωτική κρίση, αλλά μια κρίση του διεθνούς καπιταλισμού, εγγενής σε αυτόν, και ως εκ τούτου να προβάλει το πρόταγμα μιας ριζικής αντιπαράθεσης με την Ευρώπη του κεφαλαίου και της καταστολής και, μέσα από αυτό, να προβάλει ένα αντικαπιταλιστικό όραμα για την Ευρώπη. Επιπλέον, στη διαδικασία προς τις ευρωεκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει (όφειλε;) να αποδείξει πως μπορεί να εισαγάγει μια καινούρια πολιτική φιλοσοφία σε όλα τα επίπεδα, από την προεκλογική εκστρατεία μέχρι τον τρόπο κατάρτισης του ψηφοδελτίου, το οποίο, κατά τη γνώμη μας, πρέπει να είναι «συριζικό», κινηματικό, απεικόνιση των κινηματικών και κοινωνικών καταστάσεων που ζούμε την τελευταία περίοδο, προϊόν και έναυσμα συλλογικών διαδικασιών.

4. Η κρίση διαμορφώνει ένα πολύ δύσκολο πολιτικό περιβάλλον. Ας μην ξεχνάμε ότι τέτοιες ή παρόμοιες κρίσεις έχουν οδηγήσει σε επαναστάσεις αλλά και σε φασισμούς. Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, νομίζουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπολείπεται στο επίπεδο του συντονισμού των αγώνων, καθώς και στο επίπεδο της κινηματικής αντιπαράθεσης με αυτό το σύστημα της φτώχειας, της αδικίας, της καταστολής. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αναλάβει το ρόλο που του αντιστοιχεί στους αγώνες αυτούς, είτε αποβλέπουν σε πιο βραχυπρόθεσμες είτε σε πιο μακροπρόθεσμες και συνολικές νίκες. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να προβάλει και το όραμα μιας ανατροπής, που είναι εφικτή, μιας αντικαπιταλιστικής υπέρβασης, που είναι εφικτή, μιας άλλης κοινωνίας, που είναι εφικτή.

Εν ολίγοις, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποδείξει, να αποδεικνύει διαρκώς, πως μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στον αγώνα να αλλάξουν τα πράγματα. Βέβαια, ίσως η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό να είναι να αρχίσει να αλλάζει ο ίδιος.

Κώστας Αθανασίου,
μέλος της ομάδας «ΡΟΖΑ»
και της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Περισσότερα Άρθρα...

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL

<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 Επόμενο > Τέλος >>

αναζήτηση

Πανελλαδικό Σώμα 2017

Πανελλαδικό Σώμα 2017

εφημερίδα

Βρείτε μας στα Social Media

  • Facebook Page: 23080895907
  • Twitter: KOEgr
  • YouTube: koe2003

εκδόσεις