Φωτιά στην είσοδο των γραφείων που στεγάζονται η ΚΟΕ, η εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς και η πολιτική - πολιτιστική λέσχη Αντίπερα Όχθη, επιχείρησαν να βάλουν φασιστοειδή τη Δευτέρα 12 Ιουλίου στις 4 το απόγευμα.

Ο εμπρησμός εκδηλώθηκε στο δεύτερο όροφο της πολυκατοικίας στην οδό Ιουστινιανού 11. Η φωτιά από καθαρή σύμπτωση έγινε αμέσως αντιληπτή και αντιμετωπίστηκε, προκαλώντας ζημιές στο διάδρομο και την είσοδο των γραφείων.

Σημειώνεται ότι την ώρα του εμπρησμού στα γραφεία βρίσκονταν τρία μέλη της Συντακτικής Ομάδας της εφημερίδας Δρόμος της Αριστεράς. Ένας από αυτούς, ο κριτικός κινηματογράφου Βασίλης Κεχαγιάς, την ώρα που αποχωρούσε από τα γραφεία (ευτυχώς) έγινε αντιληπτός από τους εμπρηστές οι οποίοι τράπηκαν σε φυγή, αφήνοντας πιθανότατα ανολοκλήρωτο το «περίεργο» έργο τους. Είναι προφανές ότι αν εξελισσόταν κανονικά όλο το σχέδιο της εμπρηστικής επίθεσης, οι συνέπειες θα ήταν πολύ μεγαλύτερες και ίσως να μιλούσαμε τώρα για θύματα.

Σε μια περίοδο που η τρομοκρατία της τρόικας και της κυβέρνησης εναντίον της κοινωνίας κλιμακώνεται επικίνδυνα, αυξάνονται και τα «περίεργα» χτυπήματα παρακρατικών και φασιστικών οργανώσεων.

Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι το μήνυμα που θέλανε να μας στείλουν το πήραμε και θα το επιστρέψουμε μέσα από τους μεγάλους αγώνες που θα αναπτυχθούν την επόμενη περίοδο.

Μέρα τη μέρα αυξάνεται ο θυμός και η οργή της εργαζόμενης κοινωνίας για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και το μνημόνιο ΕΕ – ΔΝΤ. Το νομοσχέδιο Λοβέρδου μπορεί να αποτελέσει πεδίο ήττα της κυβέρνησης Παπανδρέου. Η κυνική και ολοκληρωτική επίθεση σε ασφαλιστικά, μισθολογικά και εργασιακά δικαιώματα φέρνει σε ευθεία αντίθεση την εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ με την κυβέρνηση. Το ελάχιστο διάστημα μέχρι την ψήφιση του νομοσχεδίου είναι εξαιρετικά κρίσιμο για την έκβαση της αντιπαράθεσης.

Σήμερα, ο αδύνατος κρίκος που μπορεί να σπάσει είναι η στάση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Η αποσκίρτηση έστω και λίγων βουλευτών από την γραμμή στήριξης της κοινωνικής βαρβαρότητας, είναι στοίχημα που μπορεί να κερδηθεί. Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο θα έθετε σε κίνδυνο την ελάχιστη σημερινή πολιτική σταθερότητα. Οι διαδοχικές αναβολές της ψηφοφορίας, η γκρίνια των βουλευτών, οι καταγγελίες των συνδικαλιστών, τα θερμά επεισόδια στη βάση του ΠΑΣΟΚ, δείχνουν ότι η αναταραχή μπορεί να μεγαλώσει και να δυναμώσουν οι όροι για μια ανατροπή.

Οι συγκεντρώσεις πίεσης και πολιορκίας των πολιτικών γραφείων των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, η κίνηση «θα το θυμόμαστε», η υπογράμμιση της ατομικής ευθύνης, ο φόβος μπροστά στην κατακραυγή, μπορούν να συγκεντρώσουν τους όρους για μια πρώτη ήττα του καθεστώτος ΔΝΤ - ΕΕ. Καθημερινά όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι απεμπλέκονται από τους φτηνούς εκβιασμούς της κυβερνητικής προπαγάνδας και των ΜΜΕ και προειδοποιούν τους βουλευτές της πλειοψηφίας ότι αν με την ψήφο τους κατεδαφίσουν συντάξεις, μισθούς και δικαιώματα, θα πληρώσουν το κόστος. Η οργή και η απόγνωση της κοινωνίας μπορεί να πάρει οργανωμένη μορφή με στοχευμένες κινήσεις. Οι επόμενες μέρες θα κρίνουν πολλά.

Το νέο καθεστώς που επιβλήθηκε στη χώρα μας από την τρόικα και εκπροσωπείται από τη δοσίλογη κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να ανακόψει τη λαϊκή οργή. Με την αμέριστη βοήθεια των «μεγάλων» ΜΜΕ των εργολάβων και των εφοπλιστών, αλλά ακόμη και «ανανεωτικών» πολιτικών εγχειρημάτων, επιχειρεί να θέσει εκτός νόμου το δικαίωμα της απεργίας – που είναι πλέον ιερό μόνο όταν... δεν ασκείται.

Η λυσσαλέα επίθεση του μαύρου αυτού μετώπου στα συνδικάτα των ναυτεργατών και στο ΠΑΜΕ εξαιτίας της απεργίας στο λιμάνι είναι χαρακτηριστική της κατρακύλας όχι μόνο των γερμανοτσολιάδων της ΔΝΤ και της ΕΕ, αλλά και των δήθεν ανεξάρτητων σχολιαστών διαφόρων χώρων - από τους υπαλλήλους του κ. Αλαφούζου ως τους εκφραστές μιας «δημοκρατικής αριστεράς» τύπου κ. Α. Νεφελούδη. Ταυτόχρονα, όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος. Όπως στην προχτεσινή γενική απεργία, όπου οι ένστολοι του ΔΝΤ και της ΕΕ άσκησαν και πάλι χημικό-βιολογικό πόλεμο εναντίον των διαδηλωτών, στη δε Ομόνοια έφτασαν να κυνηγούν και να χτυπούν κόσμο δίπλα στις ράγες του μετρό.

Το μαύρο μέτωπο Παπανδρέου-ΔΝΤ-ΕΕ-ΜΜΕ αφού κατέλυσε και τα τελευταία ίχνη δημοκρατικής και συνταγματικής νομιμότητας  με τη σύναψη του Μνημονίου, στρέφεται πλέον ευθέως εναντίον όλου του λαού σε μια απόπειρα να αποτρέψει τον ξεσηκωμό. Ας γνωρίζουν όλοι οι «πρόθυμοι» ότι οι εμετικές υστερίες τους εναντίον των εργαζόμενων και του λαού, όπως και η βάρβαρη καταστολή, δεν θα κατορθώσουν να τους σώσουν.

Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας καλεί σύσσωμη την Αριστερά, σύσσωμο το εργατικό κίνημα, παρά τη γνωστή ανθενωτική στάση της ηγεσίας του ΠΑΜΕ, να σταθεί στο πλάι των ναυτεργατικών συνδικάτων και του ΠΑΜΕ σε αυτή την επίθεση που συνεχίζεται. Διότι αυτό που διακυβεύεται και στα λιμάνια και σε όλη τη χώρα είναι το δικαίωμα της απεργίας και οι στοιχειώδεις συνδικαλιστικές και δημοκρατικές ελευθερίες.

Ενωμένοι θα ξεσηκωθούμε και θα νικήσουμε!

Είναι εξοργιστική η σύμπτωση: Η δολοφονική έκρηξη στο Υπουργείο Χρυσοχοΐδη συμπίπτει με την απόπειρα υπερψήφισης, από μια κλυδωνιζόμενη κυβερνητική πλειοψηφία, ενός νομοσχεδίου που κατεδαφίζει εργασιακές σχέσεις και ασφαλιστικά δικαιώματα.

Η συχνότητα των δολοφονικών ενεργειών κορυφώνεται εντυπωσιακά και αιματηρά τις μέρες που η κυβέρνηση ζητά έκτακτα μέτρα και περιορισμό των λαϊκών αντιδράσεων. Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να βγει από μια πολύ δύσκολη θέση εκμεταλλευόμενη προπαγανδιστικά τα «πλήγματα» κατά της «δημοκρατίας» και της «ευνομούμενης πολιτείας».

Σήμερα η λαϊκή δράση δέχεται τεράστια συκοφάντηση από τα ΜΜΕ των εργολάβων και των εφοπλιστών. Στο στόχαστρο είναι όχι απλά η αριστερά και το συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά ο ίδιος ο λαός και η δυνατότητά του να σηκώνει το κεφάλι. Για αυτό και η συμμαχία των «προθύμων του ΔΝΤ» καλεί για αυστηρότερο κράτος και λιγότερη δημοκρατία.

Στην Ευρώπη της κρίσης οι αντιδημοκρατικές εκτροπές γίνονται καθεστώς. Η πρόσφατη ανατριχιαστική είδηση για παρακολουθήσεις των στελεχών του αριστερού κόμματος Die Linke στη Γερμανία, συμπληρώνει ένα νομοθετικό μπαράζ καταστολής και φακελωμάτων. Πλήττεται με αυτό τον τρόπο ο μαζικός λαϊκός ριζοσπαστισμός που βλέπει τις πολιτικές εξελίξεις να πολώνονται γύρω από ένα παιχνίδι ανάμεσα στην αστυνομοκρατία και την τρομοκρατία.

Στην Ελλάδα του μνημονίου ΔΝΤ – ΕΕ, πέρα από τον εργαζόμενο κόσμο, εξοντώνεται και η δημοκρατία. Όχι μόνο επειδή καταργείται η λαϊκή κυριαρχία και απαξιώνεται και αυτό ακόμα το κοινοβούλιο. Αλλά γιατί μπροστά στο φόβο της κοινωνικής έκρηξης, μπορεί να προκύψουν πρωτόγνωρες αλλά και ξεχασμένες μορφές σιδερόφραχτων καθεστώτων.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΝΤ – Ε.Ε. ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ

Στις σημερινές εντελώς  έκτακτες συνθήκες η Αριστερά καλείται να αναλάβει άμεσα την ιστορική πρωτοβουλία και να πρωταγωνιστήσει στην συγκρότηση ενός ευρύτατου  κοινωνικού και πολιτικού Μετώπου για την  αντίσταση, την αλληλεγγύη και την ανατροπή.

Μια τέτοια ευθύνη δεν δικαιολογεί καθυστερήσεις, ιδεολογικές και πολιτικές «καθαρότητες», άσκοπους ανταγωνισμούς, μικροκομματικές επιδιώξεις και συμφέροντα, έξω και πέρα απ΄ τις αγωνίες του εργαζόμενου λαού. 

Για τον ΣΥΡΙΖΑ, η υπόθεση αυτή  δεν αποτελεί μόνο το βασικό καθήκον της εποχής αλλά και  σημαντική ευκαιρία να αποδείξουμε πρώτα απ’ όλα στον κόσμο που κατά καιρούς μας ψήφισε και πολύ περισσότερο μας πλησίασε γεμάτος ελπίδα και διάθεση για συμμετοχή, ότι εξακολουθεί να αξίζει αυτή η επιλογή. Για ακόμη μια φορά καλούμε στον δρόμο της συστράτευσης και της ενότητας στο έδαφος ενός ΣΥΡΙΖΑ που θα πρωταγωνιστήσει στην συγκρότηση ενός πλατιού, ριζοσπαστικού Μετώπου για την ανατροπή του μνημονίου και των μέτρων, για την υπεράσπιση των οικονομικών, εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων εργαζομένων και συνταξιούχων, για την κοινωνική αλληλεγγύη και την εναλλακτική λύση.

Στο πλαίσιο αυτό, εμείς τα μέλη της Γραμματείας που συμμεριζόμαστε τον πολιτικό προβληματισμό του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής προτείνουμε  τα ακόλουθα 10 σημεία στόχων και δράσεων που θα  κάνουν καθαρή  την σφοδρή αντίθεσή μας  σε ΔΝΤ – ΕΕ – Κυβέρνηση, θα δίνουν πολιτικό περιεχόμενο στους αγώνες και θα ευνοούν τις προϋποθέσεις για μια ριζοσπαστική εναλλακτική λύση.

1. ΤΟ Ν/Σ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Το νέο  αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο στο  οποίο θα ενταχθούν και οι ρυθμίσεις  για τα εργασιακά αποτελεί την πιο επιθετική και άγρια πολιτική  απέναντι στον κόσμο της εργασίας σε ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο. Η κυβέρνηση Γ Παπανδρέου υλοποιώντας τις εντολές ΔΝΤ και ΕΕ οδηγεί τους εργαζόμενους σε ολοκαύτωμα. Τα εργατικά δικαιώματα, ολόκληρο σχεδόν το εργατικό δίκαιο που χτίστηκε  με θυσίες και αίμα σχεδόν έναν αιώνα τώρα, κυριολεκτικά διαγράφεται μέσα στις τρεις σελίδες αυτού του νομοθετικού εκτρώματος. Την ίδια ώρα πετσοκόβονται οι συντάξεις και γίνονται επίδομα φτώχειας για έναν ολόκληρο κόσμο που έχει εργαστεί σκληρά, που έχει ιδρώσει και δεν έχει κλέψει και που έχει πληρώσει για δεκαετίες.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Υπάρχουν ημερομηνίες τυπωμένες στα βιβλία της ιστορίας σαν ορόσημα, σαν σημεία τομής. Η 5/5/2010 θα αποτελέσει την ημερομηνία μιας νέας κατάστασης –πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά– για την ιστορία της Ελλάδας και ίσως και της Ευρώπης. Θα μιλάμε διαφορετικά για το πριν και το μετά από αυτή την ημερομηνία.

Το ΔΝΤ και η ΕΕ σχηματίζουν ένα νέο «καθεστώς» καταργώντας τη λαϊκή κυριαρχία. Η νέα συνθήκη-πολυνόμος, δηλαδή το αμετάφραστο κείμενο του ΔΝΤ και της ΕΕ, ψηφίστηκε μέσα σε λίγες ώρες από μία –στα όρια της νομιμότητας– κυβέρνηση, που έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια τους ψηφοφόρους της και τις προεκλογικές δεσμεύσεις και υποσχέσεις της, όπως και από ένα ακροδεξιό κόμμα.

Βασική τους επιδίωξη είναι το γκρέμισμα καταχτήσεων και δικαιωμάτων ενός αιώνα, το πισωγύρισμα σε μια κοινωνία που –αν ολοκληρωθεί– θα θυμίζει την Ελλάδα του ’50 και του ’60, την Ελλάδα της μετανάστευσης, της φτώχειας, της «άπονης ζωής», του αποκλεισμού και της κοινωνικής πόλωσης. Μπορεί άραγε να επιβιώσει ο κόσμος της εργασίας, οι επαγγελματίες, οι μικρομεσαίοι, οι συνταξιούχοι; Μπορεί η νεολαία να ονειρεύεται μια αξιοπρεπή ζωή; Οι υποσχέσεις που δίνει το νέο καθεστώς, μετά και από τη χρησιμοποίηση των ρημάτων «καταργώ» (δικαιώματα –καταχτήσεις) και «πουλώ» (δημόσια περιουσία –δημόσια γη), είναι είτε χρεοκοπία είτε τουλάχιστον 20ετή μέτρα και προγράμματα «σταθερότητας».

Όμως, στις 5/5/2010 εμφανίστηκε στο προσκήνιο μια ανεξάρτητη και «αυθαίρετη» μεταβλητή. Εμφανίστηκε πανελλαδικά ένας λαός με οργή, αγανάκτηση, θυμό, αντιμέτωπος συνολικά με το πολιτικό σύστημα και τις μέχρι τώρα εκπροσωπήσεις του. Ο κόσμος αυτός που την ίδια στιγμή αναρωτιέται τι να κάνουμε – πώς να τους σταματήσουμε – τι θα γίνει παραπέρα, είναι σήμερα πλειοψηφία, αλλά δεν έχει πολιτική έκφραση και εκπροσώπηση. Ταυτόχρονα  με την κρίση του πολιτικού τους συστήματος,  παρακολουθούμε  αναταράξεις, διαφοροποιήσεις σε όλα σχεδόν τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Η κρίση δεν θα αφήσει απείρακτο πολιτικό σύστημα  και πολιτικό προσωπικό, κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς θεσμούς και εκπροσωπήσεις.